ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σε τι κόσμο ζούμε μαμά;

«Την πόρτα μας την περνάνε οι σφαίρες, μαμά;», ρωτάει με ανησυχία το αγγελούδι
μου κάθε φορά που βλέπει στις ειδήσεις της τηλεόρασης τη «ληστεία της ημέρας».
Γνωρίζει τι ήταν ο Ματέι, ο Πάσσαρης και ο Παπαδόπουλος της «Εταιρείας
Δολοφόνων» και ξέρει καλά το Ούζι και το Καλάσνικοφ.

Στην εφημερίδα μου διαβάζω ότι τον προηγούμενο χρόνο έγιναν σαράντα έξι
χιλιάδες διαρρήξεις σε σπίτια και χίλιες εξακόσιες ληστρικές επιθέσεις σε
πολίτες, ενώ δεκαεννιά χιλιάδες Έλληνες έκλαψαν τα κλεμμένα αυτοκίνητα και τις
αρπαγμένες μοτοσυκλέτες τους. Ήταν αυτό τον χρόνο, που η γιαγιά του Άγγελου ­
η προσωποποίηση της Καλοσύνης ­ σύρθηκε στο πεζοδρόμιο από έναν τσαντάκια και
έμεινε ανάπηρη για εβδομάδες.

Στην άλλη εφημερίδα βλέπω πρωτοσέλιδο τον χάρτη της εγκληματικότητας, με την
Αθήνα και την Κρήτη να διεκδικούν παχυλό μερίδιο της απεχθούς «πίτας». Και
θυμάμαι τα ξάστερα βράδια της παιδικής μου ζωής σε προάστιο της Αθήνας, να
παίζουμε ανέμελα με τις φίλες μου μπροστά στο σπίτι «μήλα», «βασιλιά» και
«στρατιωτάκια». Και νοσταλγώ τα καλοκαίρια εκείνης της εποχής στην Κρήτη, που
δεν κλειδώναμε ποτέ τα αυτοκίνητα… Που τα καυτά μεσημέρια ή τα μεσάνυχτα
μετά το σινεμά παίρναμε μόνοι μας τις γκαζόζες με άρωμα βανίλια, τις
νουγκατίνες και τα παγωτά καρπούζι από το επαγγελματικό ψυγείο της «Ελβετίας»
­ το καφενείο – ζαχαροπλαστείο που έμενε ανοικτό όλο το εικοσιτετράωρο, χωρίς
τον ιδιοκτήτη. Απλώς έπαιρνες ό,τι ήθελες, άφηνες το αντίτιμο των χρημάτων και
έφευγες…

«Μαμίτα, μήπως πρέπει να έχουμε στο σπίτι ένα όπλο για ασφάλεια;», ρωτάει ξανά
το αγγελούδι μου. «Όχι, μωρό μου, δεν χρειάζεται», απαντώ άτονα. Αλλά ­
φοβάμαι ­ πολύ άτονα…