ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Λάθος λειτουργία

Τι κρίμα να πρέπει να υποδεχτούμε τον Πάπα υπό το κράτος του φόβου για το πόσο
ακριβώς ρεζίλι θα γίνουμε διεθνώς με τις υστερίες των φανατικών αντιπαπικών;
Έτσι πρέπει να τους λέμε, νομίζω, όλους αυτούς που επί μέρες επιδεικνύουν, σε
όποιον προθυμοποιείται να τους δει, την τυφλή μανία τους «κατά της επίσκεψης».
Δεν μπορούμε να τους λέμε ορθοδόξους, ορθόδοξοι είμαστε πολλοί αλλά δεν έχουμε
σχέση με τη στάση αυτή, αντιπαπικοί λοιπόν με όποιους συνειρμούς ακολουθούν,
ως αυτοσχέδια ξόρκια. Δεν μας αφήνουν να πάρουμε τη θέση του ψύχραιμου θεατή,
που η υπόθεση θέλει να μας προσφέρει, να δούμε και κάτι άλλο τέλος πάντων, ένα
διαφορετικού χρώματος ράσο, μιαν άλλη κορμοστασιά, άλλα συνήθια κι άλλα
τυπικά, κι όλα μεταφερμένα επιτόπου ­ να ένα θαύμα από μόνο του αμέσως αμέσως.
Οι θρησκευτικοί αρχηγοί είναι από τους ηγέτες που έχουν ακόμα το κουράγιο, στη
σεμνότυφη εποχή μας, να παράγουν θέαμα όπως τον καιρό που η εξουσία χωρίς αυτό
δεν υπήρχε. Συντηρητικοί εκ φύσεως, ίδιοι στους αιώνες, με τα πρόσωπα
δυσανάγνωστα μέσα από τα συμβολικά ρούχα και γι’ αυτό ακόμα πιο ενδιαφέροντα.
Κι ας συζητούσε η Ορθόδοξη Εκκλησία τις δογματικές αντιρρήσεις της με την
Καθολική, κι ας πρόσφεραν σε όλους εμάς το υποψήφιο ή εξασφαλισμένο ποίμνιον
υλικό για θρησκευτικές περισυλλογές. Αυτό θα έπρεπε να απασχολεί τους
θρησκευομένους, να πείσουν φιλοσοφικά το επιφυλακτικό ακροατήριο. Σκυμμένοι
στις γραφές να ψάχνουν τις καλύτερες ερμηνείες. Άλλα εκεί δεν τα βγάζουν πέρα,
φαίνεται. Αφού λοιπόν μας κίνησαν το ενδιαφέρον με τα καμώματά τους, ας το
παραδεχτούμε κι αυτό, τώρα τρέμουμε για το πόσο θα μας εκθέσουν