[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ξαφνικά, η ελληνική κοινωνία «είδε», με τα μέτρα τα οποία πρότεινε αρχικώς η
κυβέρνηση, να παίρνει μικρότερη σύνταξη και μάλιστα σε μεγαλύτερη ηλικία. Την
ίδια ώρα, της έβαλαν μπροστά το… τυρί ενός πολύμηνου διαλόγου.

Άρχισαν, λοιπόν, όλοι… ατερμόνως να μιλάνε: υπουργοί, βουλευτές,
δημοσιογράφοι, ειδικοί επιστήμονες. Και έτσι όπως πάει η υπόθεση,
ευχαριστημένοι γιατί θα καταγραφεί η άποψή τους, και μάλιστα μπροστά στις
κάμερες, η παγίδα θα πιάσει τους περισσότερους!

Τα ερωτήματα προβάλλουν το ένα μετά το άλλο: Γιατί δεν τέθηκε προεκλογικά ένα
κορυφαίο ζήτημα για την κοινωνία, αλλά και για την οικονομία της χώρας; Ο
ελληνικός λαός δεν θεωρείται ώριμος να γνωρίζει τι ακριβώς ψηφίζει; Ποιο
κυβερνητικό πρόγραμμα ψήφισαν τελικώς οι πολίτες; Ποια ήταν η προεκλογική
πρόταση, ποια κυβερνητική δέσμευση και τι θα προκύψει από εδώ και πέρα;
Έπειτα, ο προεκλογικός διάλογος πάει περίπατο; Θα τον «καπελώσει» ένας
μεταγενέστερος; Αλλά και τι διάλογος, ποιος με ποιον, για ποιο ακριβώς θέμα
και γιατί;

Βεβαίως, ορισμένους τους ικανοποιεί αυτό το… ξεφούσκωμα της κοινωνίας. Το
πέτυχαν κι άλλες φορές, π.χ. με το ξεφούσκωμα στα λάστιχα των τρακτέρ, στη
διάρκεια των αγροτικών κινητοποιήσεων. Δεν τους ενδιαφέρει άλλωστε το πρόβλημα
που δημιουργείται, ότι δηλαδή για την Ελλάδα ­ λόγω της θέσης και των μεγάλων
και ανοιχτών εθνικών προβλημάτων ­ δεν υπάρχει μεγαλύτερος εχθρός από μία
κοινωνία άνευρη, από μία κοινωνία του… ωχαδερφισμού, μία κοινωνία που
ξεχνάει τα Ίμια, την παράδοση του Οτζαλάν ή τους βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι,
μία κοινωνία που χάνει όλο και περισσότερο τα ανακλαστικά της…

Αλλά, προς τι η έκπληξη; Όταν στη λογική τους επικρατεί ακόμα και η πλέον
καταφανής… αδικία; Να πληρώσουν οι εργαζόμενοι το… μάρμαρο των
ελλειμμάτων. Αυτό που άλλοι προκάλεσαν. Και παρά το ότι μέχρι σήμερα δεν
αρνήθηκαν να καταβάλουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές ή να υποβληθούν σε
θυσίες για την είσοδο στην ΟΝΕ και στην ευρωζώνη…