ΔΡΟΜΟΙ

Δώδεκα…

… κανόνες για όποιον θέλει να γίνει ένας καλός συγγραφέας δίνει το
αμερικανικό περιοδικό «National Post». 1) Άρχισε από την αρχή. Φτάνουν λίγες
λέξεις κάθε εβδομάδα. Όσες μπορεί κανείς. Σύντομα, αυτές θα γίνουν μερικές
εκατοντάδες, πριν καλά-καλά το καταλάβεις μερικές χιλιάδες, και άξαφνα θα
βρεθείς μπροστά σε ένα ολόκληρο βιβλίο (με την ελπίδα να είναι τόσο καλό, που
θα σου εξασφαλίσει δόξα και χρήμα έως τα βαθιά γεράματα). Πάντως μη γράψεις
δεύτερο. Είναι πιο δύσκολο και δεν συνιστάται.

Γράφε…

… ό,τι ξέρεις. Αλλά πρόσεχε. Επειδή ξέρεις το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα»,
δεν σημαίνει πως μπορείς να το γράψεις. Κάποιος άλλος το έκανε πριν από σένα.
3) Αν άξαφνα δεν μπορείς να γράψεις ούτε λέξη, μη σε πιάσει απελπισία. Αυτές
οι κρίσεις δεν κρατούν παραπάνω από δέκα χρόνια. 4) Βρες μια μούσα. Αν δεν
μπορείς, «αγόρασε» μια από τα περιοδικά «λάιφ στάιλ» (μην ξεχάσεις να πάρεις
απόδειξη). 5) Άρχισε νέος. (Για τον Θεό, όχι πάρα πολύ νέος). 6) Αν θες να
γράψεις απομνημονεύματα, φρόντισε να είσαι είτε πάρα πολύ φτωχός είτε πάρα
πολύ πλούσιος (δεν συγκινούν οι μέτριες καταστάσεις). Αν δεν είσαι τίποτα από
τα δυο, δοκίμασε να γράψεις για ποδόσφαιρο. 7) Καλή τύχη με τις ερωτικές
σκηνές (θα τη χρειαστείς). Αν κομπιάσεις, γράψε απλώς ό,τι ξέρεις (χα, χα).

8) Μακριά…

… από τα φαντάσματα. Άλλωστε δεν υπάρχουν. 9) Βρες έναν ατζέντη. Και μην
ξεχάσεις να τον αναφέρεις με ευγνωμοσύνη στο βιβλίο σου (λίγο πριν από τον
θαυμάσιο δάσκαλό σου και λίγο μετά τη μισότρελη αλλά παρεξηγημένη μητέρα σου).
10) Αν είσαι τόσο τυχερός ώστε να βρεις εκδότη, διάβασε κάθε λέξη στο
συμβόλαιό σου. Ακόμη και τα ψιλά γράμματα. Βάλε ένα δικηγόρο να ψάξει πίσω από
αυτά. Δείξε το συμβόλαιο σε όλους τους φίλους σου, βγάλε αντίγραφα και μοίρασέ
τα σε όλους τους συγγενείς, ακόμη και τους πιο μακρινούς. Ρίξε τα από ένα
αεροπλάνο που θα πετάει χαμηλά. Με αυτές τις γραπτές αποδείξεις της
μεγαλοφυΐας σου, θα είναι σαν να λες στον κόσμο: «Το πιστεύετε; Κάποιος με
πληρώνει γι’ αυτό! Δεν είναι υπέροχο;» (Δεν είναι φρικτό;). Μην ξεχάσεις να
υπογράψεις. 11) Αν δεν γράφεις πολύ, να διαβάζεις πολύ. Αλλά να μη διαβάζεις
αυτά που γράφεις. Γιατί τότε θα πέσεις στην κρίση που γράψαμε παραπάνω. Γι’
αυτό ξαναδιάβασε τον τρίτο κανόνα. Αλλά όχι πολύ.

12) Μη γράφεις…

… σε δημόσιους χώρους. Μη γράφεις σε εστιατόρια, γιατί μπορεί να είναι
αποκρουστικό (οι άλλοι τρώνε). Πρέπει να γράφεις στην ανθυγιεινή μοναξιά της
δικής σου ιδιωτικής κόλασης. Άλλωστε, εσύ δεν θέλησες αυτόν τον εφιάλτη; Εσύ
δεν σκέφτηκες πως έχεις ΤΟΣΑ πολλά να πεις στον κόσμο; Ε, λοιπόν, βούλωσέ το
και γράφε και άσε μας όλους εμάς στην ησυχία μας και στη μέτρια ζωή μας. Δεν
έχουμε καμιά όρεξη να μάθουμε τι νιώθεις και τι κάνεις στην πάλη σου με τα
εσωτερικά σου δαιμόνια. ΚΑΜΙΑ!