Το βάρος στους εργοδότες

Οι παλαιότεροι θυμούνται ίσως τα μοτοποδήλατα «Σίμσον». Στη δεκαετία του
’70 τα δίτροχα από το Ζιλ της Θουριγγίας υπήρξαν το αντίπαλον δέος για τα
γαλλικά «Σόλεξ» σε ό,τι χρώμα ήθελε ο πελάτης, αρκεί να μην ήταν μαύρο. Στο
εργοστάσιο του Ζιλ, η κ. Γκάμπι Τσίμερ εργάστηκε 13 χρόνια.

«Τότε κατασκευάζαμε 200.000 μοτοποδήλατα τον χρόνο. Το καμάρι μας ήταν όμως οι
κυνηγετικές καραμπίνες», θυμάται η σημερινή πρόεδρος του Κόμματος του
Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (PDS). Και προσθέτει όχι χωρίς πικρία: «Αυτή ήταν η
Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ). Προϊόντα που στέκονταν άνετα στην
παγκόσμια αγορά και ένα σύστημα σε πήλινα πόδια».

Το PDS δημιουργήθηκε ως διάδοχος του SED (του κυβερνητικού κόμματος της ΛΔΓ)
όταν έπεσε το Τείχος. Πολλοί πίστευαν ότι θα εξαφανιστεί, ο χρόνος όμως τους
διέψευσε. Το PDS άντεξε ακόμα και την αποχώρηση του πληθωρικού Γκρέγκορ Γκίζι.
Η 44χρονη κ. Τσίμερ, η οποία ανέλαβε τα καθήκοντά της τον Οκτώβριο, μπορεί να
δείχνει εύθραυστη, θεωρείται όμως εξαιρετικά ανθεκτική. Στην Αθήνα ήρθε για
διαβουλεύσεις με την ηγεσία του ΣΥΝ, ενώ συναντήθηκε με τον υπουργό Εξωτερικών
κ. Γεώργιο Παπανδρέου και το προεδρείο της ΓΣΕΕ, και έδειξε έντονο ενδιαφέρον
για τις κινητοποιήσεις στο Ασφαλιστικό.

­ Είναι πρόσφατη η ασφαλιστική μεταρρύθμιση Σρέντερ στη Γερμανία. Ποια ήταν η
θέση σας;

«Αρνητική. Τα μέτρα ήταν εις βάρος των χαμηλοσυνταξιούχων. Είμαστε αντίθετοι
στη μείωση των εργοδοτικών εισφορών και τη θέσπιση υποχρεωτικής ιδιωτικής
ασφάλισης. Για εμάς η σύνταξη είναι κοινωνική υποχρέωση. Οι επιχειρήσεις θα
πρέπει να πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές με βάση την υπεραξία που παράγουν
και όχι τα άτομα τα οποία απασχολούν, γιατί αυτό επιβαρύνει δυσανάλογα τις
επιχειρήσεις έντασης εργασίας».

­ Δεν υπήρξαν πάντως αντιδράσεις…

«Τα συνδικάτα μας είναι πολύ προσεκτικά. Πράγματι δεν έγιναν κινητοποιήσεις
σαν αυτές της Πέμπτης. Άκουσα ότι θα υπάρξουν (αναφερόταν στην Πρωτομαγιά) δύο
συγκεντρώσεις και το θεωρώ προβληματικό, μετά την επιτυχία της απεργίας».

­ Στην Ελλάδα συνεργάζεστε με τον ΣΥΝ, γνωρίζετε όμως ότι έχουμε ένα ισχυρό
κομμουνιστικό κόμμα. Ποια είναι η σχέση σας με τον Περισσό;

«Είμαστε στην ίδια ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο. Στο πλαίσιο της επίσκεψής μου
στην Ελλάδα, είχα χθες μια συνάντηση με εκπροσώπους του ΚΚΕ. Μας ενδιαφέρει η
ανταλλαγή απόψεων, ο πολιτικός μας εταίρος όμως είναι ο ΣΥΝ».

­ Στην πρώην ΛΓΔ το PDS είναι ισχυρό, στη Δύση όμως παραμένει στο περιθώριο…

«Στην Ανατολή είμαστε δεύτερη δύναμη, στη Δύση παραμένουμε όμως ένα μικρό
κόμμα. Προσπαθούμε μέσω της τοπικής αυτοδιοίκησης να κερδίσουμε την
εμπιστοσύνη του κόσμου. Χρειάζεται όμως χρόνος για να ξεπεράσουμε τις
αντικομμουνιστικές προκαταλήψεις…».

­ Ζητήσατε πρόσφατα συγγνώμη για την αναγκαστική ενοποίηση του
σοσιαλδημοκρατικού και του κομμουνιστικού κόμματος στη ΛΔΓ μετά τον πόλεμο…

«Για εμάς υπήρξε απόλυτα νομιμοποιημένη η προσπάθεια, μετά την εμπειρία του
εθνικοσοσιαλισμού και του πολέμου να αρθεί η διάσπαση της εργατικής τάξης σε
κομμουνιστές και σοσιαλιστές. Ο τρόπος όμως που έγινε, με βία, με καταπίεση,
με πολιτική εξαπάτηση είχε ως αποτέλεσμα την πολιτική εξόντωση της
σοσιαλδημοκρατίας στη ΛΔΓ. Αυτό δεν αμφισβητείται. Το 1989 ζητήσαμε συγγνώμη
από τον λαό για τα εγκλήματα του καθεστώτος και επισημάναμε ότι
συμπεριλαμβάνει και αυτό το γεγονός. Οι σοσιαλδημοκράτες το παρουσιάζουν σαν
να ζητήσαμε συγγνώμη από αυτούς…».

­ Η κίνηση ερμηνεύτηκε πάντως ως προσπάθεια προσέγγισης των δύο κομμάτων.

«Πιθανόν αυτή να είναι η συνέπεια. Αφετηρία όμως υπήρξε η σχέση μας με την
Ιστορία. Ειδικά στην πρώην Δυτική Γερμανία, ο κόσμος θέλει να ξέρει πόσο
αξιόπιστοι είμαστε όταν μιλάμε για δημοκρατία και πλουραλισμό».

­ Επιδιώκετε συνεργασία με τους σοσιαλδημοκράτες;

«Όχι σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Στις εκλογές του 2002 κατεβαίνουμε χωρίς πρόθεση
συμμαχίας. Φυσικά, δεν θέλουμε να επιστρέψουν οι χριστιανοδημοκράτες στην
εξουσία, στόχος μας όμως είναι να ενισχύσουμε την επιρροή μας».

­ Πώς κρίνετε τις πρωτοβουλίες για δημιουργία εργατικών συνδικάτων σε
πανευρωπαϊκό επίπεδο;

«Θα χρειαστεί μεγάλο διάστημα για να αποδώσουν καρπούς. Στην ουσία το
ζητούμενο είναι κινήματα που ενεργούν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο».