30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΠΥΡΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Λεμεσό Κύπρου, 28.10.1932.

ΖΕΙ: Στη Λευκωσία.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στα δίκαια του κυπριακού λαού και όλων των ανθρώπων. Σ’ αυτόν
τον προσωρινό κόσμο ζούμε για μια προσωπική και μια εθνική αξιοπρέπεια.

ΘΑΥΜΑΖΕΙ: Τους μικρούς και αδύνατους λαούς που αγωνίζονται για την
ελευθερία τους.

ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ: Για την Κύπρο και τον Ελληνισμό γενικότερα.

ΑΚΟΥΕΙ: Μουσική, αλλά ακούει και τις συμβουλές εκείνων που ξέρουν περισσότερα.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ: Τις κακοτοπιές, όσο μπορεί.

Ο Σπύρος Κυπριανού, στενός συνεργάτης του Μακαρίου, Πρόεδρος, για πολλά
χρόνια, της Κύπρου και της Βουλής της, είναι κατηγορηματικός: «Στον προσωρινό
κόσμο ζούμε για μια εθνική και προσωπική αξιοπρέπεια». Και δεν χαρίζεται σε
κανέναν! Κυρίως, στις ΗΠΑ και τη Βρετανία που «δεν θέλησαν να υποχρεώσουν την
Τουρκία να εγκαταλείψει τις επεκτατικές της διαθέσεις». Όσο για τον
καταχωνιασμένο Φάκελο της Κύπρου, επισημαίνει πως είναι εθνικό χρέος της
Αθήνας και της Λευκωσίας να φανερώσουν όλη την αλήθεια στον λαό.

ΕΡ.: Δεν θα είστε ξανά υποψήφιος;

ΑΠ.: Όχι, δεν θα είμαι.

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Πιστεύω στην ανανέωση. Δώδεκα χρόνια υπουργός Εξωτερικών, έξι χρόνια
πρόεδρος Βουλής, πάνω από δέκα Πρόεδρος Δημοκρατίας…

ΕΡ.: Πολλά χρόνια στην πολιτική…

ΑΠ.: Πριν από την ανεξαρτησία, από τα μαθητικά μου χρόνια για την απελευθέρωση
της Κύπρου.

ΕΡ.: Στον αγώνα…

ΑΠ.: Αντιπρόσωπος της Εθναρχίας στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη.

ΕΡ.: Χαρές;

ΑΠ.: Κάποιες, ναι.

ΕΡ.: Πίκρες;

ΑΠ.: Πολλές.

ΕΡ.: Τόσα χρόνια, το Κυπριακό δεν λύθηκε…

ΑΠ.: Και βρίσκεται στη χειρότερή του φάση.

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Από την ώρα που ξαναμπήκε η Τουρκία στο Κυπριακό, το 1955, επιμένει να
εξασφαλίσει αυτά που επιθυμεί. Χειροτέρεψαν τα πράγματα με την προδοσία του
’74, την εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή, με το εθνικό ξεκαθάρισμα.
Χειροτέρεψαν περισσότερο τα τελευταία χρόνια.

ΕΡ.: Δηλαδή;

ΑΠ.: Η Τουρκία επιδιώκει διαιρετική λύση με στόχο την απορρόφηση ολόκληρης της
Κύπρου.

ΕΡ.: Τι διαφορετικό θα μπορούσε να γίνει;

ΑΠ.: Ανεξάρτητα από απόψεις για τι έγινε και δεν έγινε, η εξέλιξη δεν
εξαρτιόταν βασικά από εμάς.

ΕΡ.: Τι εννοείτε;

ΑΠ.: Ο ισχυρός διεθνής παράγοντας δεν θέλησε να υποχρεώσει την Τουρκία να
εγκαταλείψει τις επεκτατικές της διαθέσεις.

ΕΡ.: Αυτό θα πει;

ΑΠ.: ΗΠΑ και Βρετανία. Θα δούμε και την Ε.Ε.

ΕΡ.: Ο Φάκελος της Κύπρου καταχωνιάστηκε…

ΑΠ.: Πρέπει να ολοκληρωθεί η διερεύνηση χάριν της Ιστορίας.

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Το οφείλουμε στις κατοπινές γενιές. Δεν έγινε ό,τι έπρεπε.

ΕΡ.: Ο αντίκτυπος;

ΑΠ.: Πρόσθετη πικρία. Και ερωτηματικά για την απροθυμία. Πάντως, η κυπριακή
Βουλή άρχισε μια παράλληλη εργασία. Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν το υπέρτατο
χρέος να φανερώσουν όλη την ιστορική πραγματικότητα.

ΕΡ.: Αισθάνεστε πικρία για το Κυπριακό;

ΑΠ.: Και μεγάλη αγωνία για το μέλλον του Κυπριακού Ελληνισμού.

ΕΡ.: Πόσο φταίει η Λευκωσία;

ΑΠ.: Μπορεί κάποτε να μπορούσαν να γίνονταν, ιδιαίτερα τελευταία, καλύτεροι
χειρισμοί.

ΕΡ.: Η Αθήνα;

ΑΠ.: Και από πλευράς Αθήνας. Αθήνα και Λευκωσία έστω και τώρα να χαράξουν μια
μακροπρόθεσμη και πειστικά διεκδικητική πολιτική και στρατηγική.

ΕΡ.: Η Ουάσιγκτον;

ΑΠ.: Τεράστιες ευθύνες. Ιδιαίτερα για τα γεγονότα πριν και γύρω από το
πραξικόπημα και την εισβολή.

ΕΡ.: Οι Βρυξέλλες φέρουν ευθύνη;

ΑΠ.: Φέρουν. Αλλά οι πραγματικές ευθύνες της Ευρώπης θα διαφανούν σε σχέση με
την απρόσκοπτη ένταξη ολόκληρης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΕΡ.: Ελληνοτουρκική φιλία;

ΑΠ.: Μέχρι τώρα βλέπουμε μονομερή προσέγγιση προς την Τουρκία και χειροτέρευση
της στάσης της. Ιδιαίτερα για το Κυπριακό.

ΕΡ.: Ελπίδα υπάρχει για την Κύπρο;

ΑΠ.: Ασφαλώς. Αν πολιτευθούμε σωστά, αν προβληματίσουμε κατά τον τρόπο που
πρέπει τον διεθνή παράγοντα.