Βίκυ Παπάζογλου Πετάω στα σύννεφα

Η διεθνής ακραία του Πανελληνίου μιλάει στη «Super ΟΜΑΔΑ» για το πρωτάθλημα
που κατέκτησε πρόσφατα με τον Πανελλήνιο, το ξεκίνημά της από τη Νέα Σμύρνη,
τους στόχους και τα όνειρά της στο βόλεϊ και στη ζωή

Η άνοιξη στο βόλεϊ του Πανελληνίου αποτυπωμένη στα λουλούδια και στο πρόσωπο της Βίκυς Παπάζογλου

Όταν κάποιος συναντά τη Βίκυ Παπάζογλου έξω από το πορτοκαλί κορτ του βόλεϊ,
δεν μπορεί εύκολα να πιστέψει ότι είναι η ίδια η δυναμική και παθιασμένη
παίκτρια που θαυμάσαμε και πριν από λίγες μέρες στους αγώνες Πανελληνίου –
Παναθηναϊκού για τον τίτλο του πρωταθλήματος της Α1.

Με γλυκό χαμόγελο να φωτίζει εύκολα και αυθόρμητα ένα σοβαρό πρόσωπο, και
κορμοστασιά (ύψος 1,82) που συγκεντρώνει τα βλέμματα πολλών ανδρών και που θα
ζήλευαν ουκ ολίγα κορίτσια, δείχνει πολύ διαφορετική από το πλάσμα που συχνά
στους αγώνες καταλαμβάνεται από θυμό και κάποιες φορές συλλαμβάνεται ακόμη και
με υβριστική φράση στα χείλη!

Κοκκινίζει ελαφρά όταν της επισημαίνουμε ότι γίνεται αντιληπτή η αθυροστομία
της στους αγώνες και απολογείται με αφοπλιστικό χαμόγελο: «Βρίζω μόνο στο
γήπεδο και όχι αντιπάλους ή διαιτητές ή φιλάθλους αλλά τον εαυτό μου, όταν
μερικές φορές κάνω λάθη για τα οποία δεν τον συγχωρώ. Εκτός γηπέδου δεν μιλώ
άσχημα ποτέ».

Μετά την κατάκτηση των δύο πρώτων τίτλων στη μικρή καριέρα της και κυρίως του
πρωταθλήματος πριν από λίγες μέρες, η ψηλόλιγνη μελαχρινή κοπέλα με το δυνατό
δεξί χέρι ζει μέρες ξεχωριστής ευτυχίας και δεν το κρύβει: «Νιώθω πολύ όμορφα.
Σαν να πετώ στα σύννεφα. Είναι πραγματικά υπέροχο συναίσθημα να νιώθεις ότι
ανέβηκες τόσο ψηλά χωρίς καλά καλά να το περιμένεις τόσο γρήγορα».

Η Βίκυ Παπάζογλου, στις εγκαταστάσεις του Πανελληνίου, συνομιλεί με τον συντάκτη της «Super ΟΜΑΔΑΣ» Γιώργο Ρουσάκη

Ήταν αλήθεια τόσο απρόσμενο για τις παίκτριες του Πανελληνίου αυτό το
πρωτάθλημα; «Για μένα μοιάζει με θαύμα. Είχαμε βάλει στόχο Ευρώπη για φέτος
και το πρωτάθλημα για τα επόμενα χρόνια. Ήταν ευτύχημα το ότι ο Φιλαθλητικός,
που μπορούσε να είχε πάρει το πρωτάθλημα, είχε εσωτερικά προβλήματα ενώ εμείς
στον β’ γύρο ανεβήκαμε, και στους τελικούς των πλέι οφ με τον Παναθηναϊκό
δείξαμε τον καλύτερο εαυτό μας».

Ασφαλώς ο 5ος τελικός και η νίκη 3-2 επί του Παναθηναϊκού στη «Λεωφόρο» θα της
μείνουν αξέχαστα, αλλά γιατί κυρίως; «Ο τόσο πολύς κόσμος και το κλάμα του
Γιάννη Νικολάκη στο τέλος»!

Η ίδια έκλαψε και λέει γι’ αυτό: «Αυτή τη φορά έκλαψα από συγκίνηση, αλλά
κάποιες φορές κλαίω και ύστερα από αποτυχίες».

Όσο για τους λόγους που ο Πανελλήνιος έδειξε αυτή την ανοδική πορεία, η
22χρονη αθλήτρια είναι κατηγορηματική: «Η ενίσχυση της ομάδας και η σκληρή και
καλή δουλειά του προπονητή μας Γιάννη Νικολάκη. Πρώτη φορά ύστερα από τρία
χρόνια στον Πανελλήνιο είδα μεγάλη διαφορά δουλειάς προς το καλύτερο. Βοήθησε
και το γεγονός ότι μας συμπαραστάθηκε η διοίκηση, και στον 5ο αγώνα το ότι ο
πρόεδρος κ. Κυριακού μάς εξέφρασε δύο μέρες νωρίτερα την ικανοποίησή του και
μας έδιωξε το άγχος».

Οι στόχοι της τα επόμενα χρόνια δεν μπορεί παρά να είναι υψηλοί: «Θα τα δώσω
όλα για να γίνω καλύτερη παίκτρια, προκειμένου να φτάσω στο επίπεδο να μπορώ
να αγωνισθώ σε ομάδα του εξωτερικού και να είμαι στην εθνική ομάδα στους
Ολυμπιακούς Αγώνες 2004».

Δεν είναι ικανοποιημένη από τη θέση που έχει σήμερα το βόλεϊ στην Ελλάδα αλλά
και στον διεθνή χώρο και παρατηρεί: «Είναι άθλημα ιδανικό για τη γυναίκα,
επειδή γυμνάζει αρμονικά το σώμα και δεν έχει επαφή με τον αντίπαλο. Πιστεύω
ότι δεν ταιριάζουν στις γυναίκες σπρωξιές και σκληρά μαρκαρίσματα. Παραμένει
το καλύτερο ομαδικό γυναικείο άθλημα στην Ελλάδα αλλά με καλύτερη οργάνωση
μπορεί να πάει πολύ πιο πάνω και να έχει κόσμο στα γήπεδα περίπου όπως στους
τελικούς του πρωταθλήματος».

Πρώτα βήματα στον Πανιώνιο

Οι επιθέσεις της Βίκυς Παπάζογλου (εδώ απέναντι στη Βουλγάρα Μαρίνα Καλαϊτζίεβα) προκάλεσαν μεγάλη ζημιά στον Παναθηναϊκό

Γεννημένη στη Νέα Σμύρνη (τελευταία έγινε κάτοικος Καλλιθέας) στις 24
Αυγούστου 1979 η κόρη ομογενών από την Κωνσταντινούπολη Βίκυ Παπάζογλου, έχει
συνδέσει τις αναμνήσεις των παιδικών χρόνων με τον Πανιώνιο.

Ξεκίνησε τον αθλητισμό από πολύ μικρή με στίβο και ασχολήθηκε με εμπόδια,
ύψος, αλλά και αντοχή με προπονητές Άρη Μισαηλίδη και Μπάμπη Τριγωνάκη.

Ο πατέρας της ήθελε να γίνει παίκτρια του μπάσκετ, αλλά εκείνη προτιμούσε
το βόλεϊ και ξεκίνησε πρώτα από τις ακαδημίες του Πανιωνίου. Αργότερα είχε
προπονητές στις μικρές ομάδες του Πανιωνίου τη Μαρία Λιναράκη και τον Ηρακλή
Δωριάδη, ενώ στον Πανελλήνιο μεταγράφηκε το καλοκαίρι του 1998.

«Θυμάμαι», λέει, «τις πρωτιές σε πανελλήνιο πρωτάθλημα με τις Κορασίδες και
τις Νεάνιδες του Πανιωνίου και την άνοδο της ομάδας στη Β’ Εθνική». Μεγαλύτερη
διεθνής επιτυχία της στις μικρές εθνικές ομάδες ήταν η 7η θέση στα τελικά του
Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στην Τουρκία το 1996 με προπονητή τον Γιάννη
Νικολάκη».

Ο λόγος που της αρέσει ο αθλητισμός είναι πολύ απλός: «Μου αρέσει να
αγωνίζομαι και να κερδίζω. Όταν χάνω νιώθω πολύ άσχημα».

Οι εξωγηπεδικές της ασχολίες και η διασκέδασή της είναι, επίσης, απλές:
«Μετά την προπόνηση και τους αγώνες χρειάζομαι ξεκούραση και καλό ύπνο. Για
διασκέδαση προτιμώ στο σπίτι με φίλους ή έξω για φαγητό. Μου αρέσει να ακούω
μουσική, κυρίως ελληνικά, αλλά όχι να χορεύω. Αν πάω σε κλαμπ δεν θέλω να
είναι ορθάδικο».

Και η πολιτική ποια θέση έχει στη ζωή της Βίκυς Παπάζογλου; «Ομολογώ ότι
δεν με απασχολεί προς το παρόν, ίσως γιατί δεν έχω χρόνο».

Στις διακοπές δεν θέλει φασαρία, ενώ λατρεύει τις εκδρομές: «Οι διακοπές
δυστυχώς είναι κάτι σπάνιο και προτιμώ να είναι σε κάποιο ήρεμο νησί της
Ελλάδας, όχι στα πολυσύχναστα. Όταν μπορώ μου αρέσει να κάνω εκδρομές».

Όσο για το ποιο είναι το άθλημα που θα ήθελε να κάνει αν δεν ασχολιόταν με
το βόλεϊ είναι απόλυτη: «Μ’ αρέσει πολύ το καλλιτεχνικό πατινάζ, αν και δεν
πιστεύω ότι θα μπορούσα να γίνω καλή σ’ αυτό και δεν χάνω αν μπορώ μετάδοση
αγώνων του από την τηλεόραση».

Αν και πολύ μικρή ακόμη έχει σκεφθεί και τη… Βίκυ του μέλλοντος: «Μια
οικογένεια με πολλά παιδιά».