Το δίλημμα της ευθανασίας

Με αφορμή το ρεπορτάζ «Ευθανασία, το μεγάλο Δίλημμα. Η ευθανασία
εφαρμόζεται αθόρυβα στην Ελλάδα» που δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ», στις 23 Απριλίου,
ο διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας και της Νευροχειρουργικής Κλινικής και
Ιατρείου Πόνου του Περιφερειακού Αντικαρκινικού – Ογκολογικού Νοσοκομείου
Αθηνών «Ο Άγιος Σάββας», δρ Νικόλαος Κορδιολής, σημειώνει:

«Ιατρικά δεν ισχύουν σήμερα οι λόγοι που αναφέρονται στο δημοσίευμα της
εφημερίδας σας, οι οποίοι αν διαπιστωθούν και ο υποψήφιος μελλοθάνατος
επιθυμεί μπορεί να οδηγηθεί στην ευθανασία, όπως διέπρατταν οι ναζιστές στο
αλήστου μνήμης πρόσφατο παρελθόν. Επιπλέον, χώρες όπως το Βέλγιο και η
Ολλανδία που μας θανατώνουν με διοξίνες, τρελά κοτόπουλα και αγελάδες, δεν
αποτελούν, όπως προαναφέρθηκε, υποδείγματα κοινωνιών για συμμόρφωση.

* Όποιος πονάει, η Ιατρική τού παρέχει τη δυνατότητα σε όλο τον κόσμο
να ανακουφιστεί.

* Όποιος είναι μόνος, οφείλει η κοινωνία να τον προστατεύσει και να
βρει τους απαραίτητους πόρους για την ιατρική ή όποια άλλη φροντίδα
επιβάλλεται για να πεθάνει από ευ-θάνατο και όχι με ευθανασία.

* Όποιος έχει ανάγκη παρουσίας στο τέλος της ζωής προσφιλών προσώπων,
οφείλουν συγγενείς και φίλοι να τη διαθέσουν και να μη συμβάλουν στην
ευθανάτωσή του.

Συστηματική λοιπόν θα είναι και έντονη η αντίρρηση με ηθικά, κοινωνικά,
ιατρικά κριτήρια από τη συντριπτική πλειοψηφία του ιατρικού σώματος και δεν
αποτελεί τούτο “υποκρισία” ούτε απόρριψη ευθυνών, η ενάντια δηλαδή θέση όσον
αφορά τη νομιμοποίηση της ευθανασίας.

Άλλωστε η Ιατρική, ελπίζεται δε και η Νομική, ηθική και ευθύνη θα αποτελέσουν
την τροχοπέδη και την ασπίδα προάσπισης των δικαιωμάτων υγειών και ασθενών,
κατ’ εξοχήν πασχόντων από καρκίνο, διά τους οποίους όλες οι παγκόσμιες,
ευρωπαϊκές και άλλες σχετικές διακηρύξεις επιβάλλουν την παντελή απόρριψη της
ιδέας της ευθανασίας υιοθετώντας τη λήψη όλων των επιβαλλόμενων υποστηρικτικών
μέτρων.

Όσον αφορά στην καθημερινή ιατρική πρακτική, η μη εφαρμογή αμφιβόλου δράσεως
θεραπευτικών σχημάτων δεν αποτελεί κατ’ εμέ αλλά και σύμφωνα με γνώμες άλλων
ούτε παθητική ούτε άλλως πώς χαρακτηριζομένη μορφή ευθανασίας. Ο ασθενής
πεθαίνει στην προδιαγεγραμμένη γι’ αυτόν ώρα, χωρίς οι γιατροί να τον
ταλαιπωρούν με άσκοπους θεραπευτικούς χειρισμούς, οι οποίοι επιπλέον δεν
πρέπει να λαμβάνουν υπόψη το “Γιατρέ μου, κάνε τον να φύγει πιο γρήγορα για να
μην πονάει”!!

Οι γιατροί δεν είναι δήμιοι και δεν θα υιοθετήσουν τέτοιες κοινωνικές
ανησυχίες από κήνσορες της ηθικής».