ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όλοι περιττοί είμαστε…

Τέρμα οι ψευδαισθήσεις και οι διάφορες νεφελώδεις ιδέες, ρομαντικές ελπίδες,
και αγωνίες.

Το είπε εξάλλου και ο Γκέρχαρτ.

Σε πρόσφατο άρθρο του στη Γερμανική «Die Zeit», ο Γερμανός Καγκελάριος μιλάει
με πάθος για την ανάγκη της Γερμανίας να διεξάγει πλέον την πολιτική της
«χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς συναισθηματισμούς και χωρίς παράβλεψη ή άρνηση των
αληθινών συμφερόντων της».

Γιατί, αυτό δεν έκανε πάντα; Και αυτό δεν κάνουν πάντα οι εκάστοτε «ισχυροί»
του κόσμου, οι ισχυροί ηγέτες των χωρών, οι ισχυροί επιχειρηματίες, οι ισχυροί
μέσα στον χώρο εργασίας, μέσα στην οικογένεια, μέσα ακόμα και σε μια ερωτική
σχέση;

Καλωσήρθαμε λοιπόν στη νέα εποχή. Όπου, ουσιαστικά, όλα είναι τα ίδια ακριβώς
που ήταν και πριν. Μόνον που τώρα όλα γίνονται απροκάλυπτα. Αναίσχυντα. Χωρίς
να χρειάζονται πλέον προσχήματα ή δικαιολογίες. Το «εγώ θέλω αυτό γιατί έτσι
με συμφέρει και έτσι μου αρέσει, και γαία πυρί μειχθήτω» των τριών – τεσσάρων
πανίσχυρων, είναι, απ’ ότι φαίνεται, επαρκής αιτιολογία για τον παραγκωνισμό
και αφανισμό εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.

Οπότε και το ανατριχιαστικό, «ο θάνατός σου, η ζωή μου», γίνεται κοινή
πεποίθηση.

Ζεις; Ε, είναι εις βάρος μου. Πεθαίνεις; Θαύμα. Έχω εγώ λοιπόν τώρα την
ευκαιρία να βρω δουλειά, να πάρω σπίτι, να ζήσω.

Ποιοι επιβιώνουν; Οι λεγόμενοι killers ­ όρος που χρησιμοποιείται ευρέως σε
Ευρώπη και Αμερική, για να εκφράσει το πώς πρέπει να είναι τα ανώτατα στελέχη
επιχειρήσεων και οι πετυχημένοι επιχειρηματίες.

Έτσι δεν ήταν πάντα;

Έ, όχι. Γιατί παλιότερα, η αδίστακτη συμπεριφορά ήταν κάτι που έπρεπε να
καλύπτεται, να καμουφλάρεται. Δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτή. Τώρα όμως έγινε η
νόρμα. Το βέλτιστον. Ο «γοητευτικός στόχος» που προπαγανδίζουν τα lifestyle
περιοδικά.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το κοινωνικό κράτος πρόνοιας υποχωρεί διαρκώς, όχι τόσο
κάτω από το βάρος των διογκούμενων δημόσιων ελλειμμάτων, όσο γιατί, στην
πραγματικότητα, υπαγορεύεται από το συμφέρον των πολύπλοκων παγκόσμιων δικτύων
των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων. Αυτές οι επιχειρήσεις, που πρώτες
εκμεταλλεύθηκαν τις νέες τεχνολογίες, καταργώντας τον χρόνο και τις
αποστάσεις, έχουν εκτοξεύσει, ιλιγγιωδώς, τις αξίες που καλύπτουν και
διαχειρίζονται, και απαιτούν πλέον, επιλεκτική χρήση της εργατικής δύναμης.
Δηλαδή, δεν χρειάζονται πλέον το σύνολο του διαθέσιμου εργατικού δυναμικού.

Αυτό σημαίνει απλά ότι κάθε δευτερόλεπτο εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι θα
γίνονται άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, «στα όρια της φτώχειας».

Κάθε δευτερόλεπτο, ορισμένοι από μας θα γίνονται περιττοί.

Σήμερα, εσύ. Αύριο, εγώ.