Σβήνουν ο ένας μετά τον άλλον, αλλά δεν εγκαταλείπουν τον αγώνα τους

Είδε την αδελφή της Κανάν (αριστερά) να σβήνει. Όμως η 22χρονη Ζεχρά Κουλακσίζ (δεξιά) συνέχισε την απεργία πείνας αγωνιζόμενη για την κατάργηση των λευκών κελιών

Στα μάτια τους δεν βλέπεις πόνο, παρά μόνον ευχαρίστηση και περηφάνια. Από το
στόμα τους δεν βγαίνει ούτε ένα «αχ». Βλέπουν καθημερινά να πεθαίνουν
συναγωνιστές τους. Ξέρουν ότι και οι ίδιοι θα πεθάνουν. Όμως, ούτε για μια
στιγμή δεν σκέπτονται να εγκαταλείψουν τον αγώνα που ξεκίνησαν πριν από
μερικούς μήνες.

Με αυτά τα λόγια περιγράφει τις σκηνές που είδε πριν από δύο περίπου εβδομάδες
ο Γιώργος Τόλης, παθολόγος – ενδοκρινολόγος στο Νοσοκομείο Ιπποκράτειο, σε μια
περιοχή έξω από την Κωνσταντινούπολη. Είναι μια φτωχογειτονιά όπου ζουν, σε
προχειροφτιαγμένα μικρά σπίτια, οι συγγενείς, οι φίλοι και οι συναγωνιστές των
πολιτικών κρατουμένων της Τουρκίας που εδώ και έξι μήνες κάνουν απεργία πείνας
διαμαρτυρόμενοι για τη λειτουργία των φυλακών τύπου F, γνωστών ως λευκά κελιά.

Σε ένα από αυτά τα μικρά σπίτια ο κ. Τόλης, μαζί με άλλους δύο Έλληνες
γιατρούς, συνάντησε 16 από τους 1.500 περίπου συγγενείς και φίλους σε όλη τη
χώρα που πριν από μερικούς μήνες αποφάσισαν να συμπαρασταθούν στους
κρατουμένους με απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Πρόκειται για Τούρκους υπηκόους,
κουρδικής κυρίως καταγωγής. «Είναι άνθρωποι ταγμένοι στον αγώνα τους. Ούτε για
μια στιγμή δεν τους έχει περάσει από το μυαλό να κάνουν πίσω. Αρκεί μόνο να
δει κανείς το βλέμμα τους για να καταλάβει πως αργοπεθαίνουν για έναν ιερό
σκοπό. Και αυτό τούς δίνει χαρά», είπε στα «ΝΕΑ» ο κ. Τόλης. Στο μικρό σπιτάκι
συνάντησε και την 22χρονη Ζεχρά Κουλακσίζ που συμπληρώνει περισσότερες από 130
ημέρες απεργίας πείνας. Προχθές η 19χρονη αδελφή της Κανάν έσβησε ύστερα από
137 ημέρες απεργίας πείνας.

Στο σπίτι όπου ζουν, τις περισσότερες ώρες της ημέρας καθηλωμένοι σε ένα
κρεβάτι και σκεπασμένοι με κουβέρτες, δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μόνο νερό
και λίγη ζάχαρη. «Ούτε εκείνη ούτε κανένας άλλος από τους απεργούς πείνας δεν
δέχονται την παραμικρή ιατρική βοήθεια. Το μόνο που μας ζήτησε είναι αν
μπορούμε να κάνουμε κάτι για να καλυτερεύσουν οι συνθήκες μέσα στις φυλακές».
Την αξιοπρέπεια και την εγκάρδια φιλοξενία είδε στα μάτια αυτών των ανθρώπων ο
Βασίλης Βαγενάς, νευρολόγος στο Α’ Νοσοκομείο του ΙΚΑ στα Μελίσσια, που τους
επισκέφθηκε μαζί με τον κ. Τόλη. «Το απόγευμα που επισκεφθήκαμε την οικογένεια
μόνον ο πατέρας και η μεγαλύτερη κόρη ήταν σε σχετικά καλή κατάσταση.
Μπορούσαν να περπατήσουν και να μας υποδεχθούν. Οι άλλες δύο κόρες ήταν στο
κρεβάτι. Όμως κανένας από αυτούς δεν δέχθηκε την ιατρική μας βοήθεια. Κάντε
κάτι και κάντε το τώρα, χάνουμε τους ανθρώπους μας στις φυλακές», μας είπαν.
Στη λίστα θανάτου προστέθηκαν χθες το μεσημέρι άλλες τρεις γυναίκες. Μέσα σε
ένα μήνα έχουν χάσει τη ζωή τους 17 απεργοί πείνας, ενώ στις φυλακές από
βασανιστήρια και επιθέσεις της αστυνομίας έχουν πεθάνει συνολικά 45
κρατούμενοι. Η 38χρονη Γκουσουλμάν Ντολμέζ ήταν η πρώτη που πέθανε από την
απεργία πείνας έξω από τη φυλακή. Ήταν μητέρα ενός παιδιού. «Σε αυτήν τη μάχη
θα είμαι η πρώτη μάρτυρας από τους έξω. Θα κάνω απεργία πείνας μέχρι θανάτου.
Το γιατί είμαι εδώ θα το καταλάβεις όταν μεγαλώσεις», έγραφε στον γιο της.
Έσβησε το βράδυ της 9ης Απριλίου.