ΔΡΟΜΟΙ

Η Ρουριτανία…

… είναι άραγε μια πραγματική χώρα ή μήπως είναι γέννημα της φαντασίας
κάποιου σατανικού συγγραφέα; Αν ρωτήσεις τους Ευρωπαίους, θα σου πουν πως
είναι βγαλμένη μέσα από τους θρύλους για τους βρικόλακες των Βαλκανίων. Αν
ρωτήσεις τους Ρουριτανούς, θα σου πουν πως τα Βαλκάνια αρχίζουν λίγο πιο πέρα
από εκεί όπου βρίσκονται οι ίδιοι. Τι σόι χώρα είναι αυτή που ούτε εκείνοι που
την κατοικούν δεν ξέρουν να πουν πού ανήκει;

Στα χρόνια…

… που κυβερνούσε τη Ρουριτανία ο Αρχηγός ­ πολλά τα κρίματά του, όσα και τα
καλά του ­ ρωτούσε κάθε τόσο τον καθρέφτη του: «Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, πες
μου ποιος είναι ο πιο ωραίος, ποιος είναι ο πιο μάγκας;» Και ο καθρέφτης τού
απαντούσε: «Εσύ, άρχοντά μου!». Πάντα. Μονάχα μια φορά αισθάνθηκε την ανάγκη
να ρωτήσει και ο καθρέφτης: «Είσαι ωραίος, είσαι και μάγκας, αλλά να, κάπου –
κάπου με μπερδεύεις. Τι τα θες αυτά τα «Βυθίσατε το Χόρα», αφού δεν τα
πιστεύεις»; «Άκου φιλάρα», αποκρίθηκε ο Αρχηγός. «Η Ρουριτανία είναι μια μικρή
χώρα. Και όταν είσαι μια μικρή χώρα, μονάχα τότε έχεις σωτηρία, όταν κανείς
δεν μπορεί να σε θεωρεί δεδομένη». Σοφή κουβέντα, που ωστόσο γρήγορα την
ξέχασαν οι άσοφοι Επίγονοι του Αρχηγού. Το ίδιο γρήγορα, ο συσχετισμός
δυνάμεων με την Εχθρική Χώρα από σχεδόν 1 προς 1 μεταβλήθηκε σε 1 προς 3. Τα
κανόνια χάθηκαν μέσα στα σορόπια των υπαγορευμένων σχέσεων. Τώρα ψάχνουν να τα
βρουν μέσα στο βούτυρο.

Το βούτυρο…

… δεν φτάνει για όλους. Αυτό ήδη το γνώριζε καλά ο Αρχηγός, όταν αναλάμβανε
για πρώτη φορά τα ηνία της χώρας. Άρπαξε λοιπόν τις καρδάρες και άρχισε να το
μοιράζει μπόλικο σε ανθρώπους που χρόνια ολόκληρα ο κώλος τους αράχνιαζε από
την πείνα, σε ανθρώπους που δεκαετίες ολόκληρες γεννιόνταν και μεγάλωναν στις
φυλακές και στις εξορίες. Δεν λέμε, σίγουρα κάμποσο από αυτό το βούτυρο χύθηκε
«απ’ έξω». Πάντως, ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο από αυτό που χύνεται και
σήμερα.

Οι Επίγονοι…

… του Αρχηγού μεταφέρουν αυθαίρετα τη Ρουριτανία πότε στην Ευρώπη και πότε
στα Βαλκάνια, ανάλογα με το πώς θέλουν να «μοιράσουν» το βούτυρο ­ αυτό είναι
που τρελαίνει τους Ρουριτανούς. Όταν είναι να πληρωθεί, ο Ρουριτανός ανήκει
στα Βαλκάνια, αφού ο μισθός του είναι ο μισός από τον μισθό τού Ευρωπαίου.
Όταν είναι να πληρώσει, ο Ρουριτανός ανήκει στην Ευρώπη, αφού ο φόρος που
καταβάλλει είναι ίδιος και περισσότερος από τον φόρο που καταβάλλει ο
Ευρωπαίος. Όποτε διεκδικεί δικαιώματα είναι Βαλκάνιος, όποτε φορτώνεται με
υποχρεώσεις είναι Ευρωπαίος. Σαράντα χρόνια «φούρναρης» ο Ρουριτανός με το νέο
ασφαλιστικό. Τρεις γενιές πείνας: συνταξιούχοι κάτω από το όριο της φτώχειας,
ασφαλισμένοι αιωνίως εργαζόμενοι, νέοι αενάως στην ανεργία. Τρύπιο το δίχτυ
κοινωνικής προστασίας, βρέχει «πτώματα» νύχτα μέρα, με απλωμένο το χέρι, με
μια σύριγγα στο μπράτσο, με ανασηκωμένο τον ποδόγυρο. Για τους Ρουριτανούς,
που κάθε τόσο σκοντάφτουν πάνω τους, έχει άραγε καμιά σημασία πού ανήκει
πραγματικά η Ρουριτανία;