Στα καφέ της Νοσταλγίας

Βρίσκομαι αυτό τον καιρό στη γενέτειρά μου, τη Νέα Υόρκη, απολαμβάνοντας την
κάθε μου στιγμή. Η ενέργειά της ανεβάζει την αδρεναλίνη, λες και φορτώνω τις
μπαταρίες μου. Ύστερα από κάποιες μέρες όμως, όταν το προσωπικό μου πάρτι
αρχίζει να αραιώνει, ο γρήγορος αυτός τρόπος ζωής, ακόμα και για το λίγο που
είμαι εδώ, αρχίζει να με κουράζει. Ψάχνω, λοιπόν, πώς θα κάνω ένα διάλειμμα σε
κάποιο καλό καφέ, συγκεκριμένα στα καφέ της παλιάς μου γειτονιάς, downtown.

Εκεί, ανάμεσα στο ανώνυμο πλήθος, βρίσκεις μια μοναχική γωνιά, εάν αυτό
είναι που ζητάς. Βέβαια τα καφέ της πόλης είναι και χώροι συναντήσεων, και
μάλιστα για πολλούς δεν είναι παρά μια προέκταση του ίδιου του σαλονιού τους,
μια που οι περισσότεροι σε αυτή την πόλη ζουν σε κάτι μικροσκοπικά
κουτιά-διαμερίσματα.

Βέβαια, τα καφενεία δεν είναι τα μόνα μέρη που σερβίρουν… καφέ. Πολλά μπαρ
σερβίρουν εσπρέσο, καπουτσίνο κ.λπ., αλλά τα μπαρ, που είναι συνήθως κάτι
μακρόστενοι χώροι με κακό φωτισμό και μπαγιάτικο αέρα, δεν έχουν την ίδια
χάρη. Επίσης ένας κουρασμένος μπορεί να κάνει ένα διάλειμμα για καφέ στον
πάγκο ενός από τα αμέτρητα diners της πόλης, πίνοντας ένα καφέ-μπαρούτι σε
έναν χώρο χωρίς ατμόσφαιρα.

Το αστικό καφενείο είναι σίγουρα άλλο πράγμα όμως, ανώτερο. Σε όλο τον κόσμο ­
και η Νέα Υόρκη δεν είναι εξαίρεση ­ το χαρακτηριστικό του στοιχείο είναι μια
μεγάλη τζαμαρία από την οποία βλέπεις έξω τον κόσμο. Η παρέλαση αυτή είναι ένα
ζωντανό θέατρο, και σε μια πόλη σαν τη Νέα Υόρκη, όπου κάθε φυλή και
φυσιογνωμία του κόσμου (χώρια οι προσμείξεις) κυκλοφορεί, το θέατρο αυτό δεν
είναι ποτέ βαρετό.

Η καλύτερη ώρα για να πάει κανείς για καφέ στη Νέα Υόρκη είναι κάποια στιγμή
το μεσημέρι, μεταξύ 3 και 6 μ.μ. Τότε, η κίνηση έχει κάπως πέσει, οι
περισσότεροι εργαζόμενοι έχουν επιστρέψει στα γραφεία τους μετά το lunch και
ακόμα δεν έχει αρχίσει η μαζική έξοδος. Ως «τουρίστρια» πλέον εδώ έχω την
πολυτέλεια να είμαι ελεύθερη τέτοια ώρα, και έτσι μαζί με διάφορους μποέμ
απολαμβάνω μία από τις πιο μαγικές ώρες στη ζωή της πόλης. Ως πρώην Νεοϋορκέζα
νοσταλγώ τα παλιά μου στέκια, και έτσι όταν αισθάνομαι την ανάγκη να αράξω σε
ένα καφέ βρίσκομαι πάντα σε δίλημμα ­ να πάω σε ένα από τα παλιά, γνωστά μου
μέρη όπου νιώθω αμέσως την ασφάλεια της οικειότητας ή να πάω ψάχνοντας για
κάτι καινούργιο; Τα πάντα εξαρτώνται από το κέφι.

Από τα γνωστά αγαπημένα μου καφέ είναι σίγουρα το «Cafe Dante» στο Greenwich
Village, ένα από τα παλαιότερα καφέ της πόλης σε μία από τις παλαιότερες
γειτονιές της. Εκεί οι σταθεροί θαμώνες δεν μιλούν καν στις σερβιτόρες ­ με
ένα γρήγορο βλέμμα γνωρίζουν την παραγγελία τους. Δεν βρίσκομαι πια σε αυτή
την προνομιούχο θέση, αλλά κάποτε πήγαινα σχεδόν κάθε μέρα στο «Dante»,
φορτωμένη με υλικό για ώρες διαβάσματος, και τότε η σερβιτόρα ήξερε τι ήθελα ­
ένα διπλό εσπρέσο και ένα τιραμισού.

Η σημερινή Νέα Υόρκη προσφέρει ένα σωρό επιλογές για καφέ. Ένα από τα φαβορί
downtown είναι το «Cafe Sha Sha» στο West Village. Έχει τζάκι, καλές σούπες,
και κήπο, αλλά οι καλύτερες καρέκλες είναι αυτές οι λίγες στο πεζοδρόμιο. Για
κάποιο λόγο το μαγαζάκι αυτό είναι και μαγνήτης για ξένους, και συχνά έχω
παρατηρήσει τουρίστες εδώ οι οποίοι σταματούν για έναν καφέ και για λίγη ανάσα
καθώς εμβαθύνουν στη μελέτη του χάρτη τους. Το «Sha Sha» είναι και από τα λίγα
καφενεία που μπορείς με σχετική άνεση να ανοίξεις μια συζήτηση με τον
οποιονδήποτε στο γειτονικό τραπέζι χωρίς να νομίζει ότι είσαι τρελός ή ότι
ενοχλείς. Είναι και σε μια όμορφη, προσφάτως ανακαινισθείσα γειτονιά που με
τραβάει πολύ, πάνω από το Τούνελ Holland, κοντά σε ένα καινούργιο
αρχιτεκτονικό αριστούργημα της πόλης, το κτίριο του PMcD Design και κοντά σε
ένα από τα αγαπημένα μου μαγαζιά που πουλάει σπάνια βιβλία μαγειρικής.

Εάν δεν βρω κανένα τραπέζι στο «Sha Sha» συνεχίζω στην έβδομη λεωφόρο, που εδώ
στο κάτω Μανχάταν ονομάζεται Varick Street. Εκεί στρίβω στην οδό Carmine, έναν
από τους παλαιότερους δρόμους της πόλης που ακόμα κρατάει τον αέρα του
περασμένου αιώνα. Περνάω τα πανάρχαια δισκάδικα, τους παπουτσήδες, ένα
καταπληκτικό βιβλιοπωλείο με παλιά βιβλία, και μία από τις πιο όμορφες
καθολικές εκκλησίες της περιοχής. Κοντά, στην όμορφη οδό Bedford, γεμάτη
παλιές μονοκατοικίες, στεγάζεται το καφέ «Le Gamin». Με τραβάει πάντα το άρωμα
του βουτύρου και του ψημένου ψωμιού. Προσφέρει ένα από τα καλύτερα εσπρέσο και
καφέ au lait στο Μανχάταν. Έχει αέρα ευρωπαϊκό, μάλλον γαλλικό, με ύφος, καπνό
και όλα τα υπόλοιπα συμπράγκαλα.

Η Νέα Υόρκη δεν έχει δυστυχώς κανένα καφέ που μοιάζει με τα μεγάλα ιστορικά
καφέ του Παρισιού. Εδώ όλα είναι πιο μικρά, και ίσως, με τον τρόπο τους πιο
ζεστά. Στη Νέα Υόρκη, ίσως επειδή τα ενοίκια έχουν αστρονομικές τιμές, όποιος
ανοίγει έστω και ένα απλό καφέ προσπαθεί να του δώσει κάτι το ξεχωριστό για να
τραβήξει τον κόσμο. Έτσι τα καφενεία της πόλης έχουν όλα τον δικό τους
χαρακτήρα.

Στο SoHo για παράδειγμα, παρ’ όλο που η περιοχή έχει αλλάξει εντελώς ­ πάνε οι
πρωτοποριακές γκαλερί, για να πάρουν τη θέση τους οι σικάτες μπουτίκ ­, τα
παλιά καφενεία έχουν αντέξει μια χαρά στο πέρασμα του χρόνου. Τα δύο καλύτερα
είναι το «Cafe Tina» και το «Borghia ΙΙ». Μάλιστα, το «Borghia» θυμίζει στέκι
του 19ου αιώνα, η πατίνα του χρόνου του έχει δώσει ένα κύρος που σπάνια το
βρίσκεις σε άλλα τέτοια μέρη.

Μια μικρή βόλτα με τα πόδια θα με φέρει στο MacDougal Street, ένα τετράγωνο
πιο νότια από τη μεγάλη οδό Houston. Είναι μια περιοχή γεμάτη αναμνήσεις για
μένα, κοντά στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης απ’ όπου αποφοίτησα. Εδώ με
τραβάει το καφέ των 12 καρεκλών ­ Twelve Chairs ­ το οποίο πήρε το όνομά του
από ένα ρωσικό μυθιστόρημα και κατόπιν κινηματογραφικό έργο του Mel Brooks.
Είναι στέκι των Ρώσων της πόλης, και συχνά ακούς ρωσικά στα διπλανά τραπέζια.

Και αφού έχω κάνει ολόκληρο κύκλο ξαναγυρνάω σίγουρα για άλλο ένα διπλό
εσπρέσο, γιατί οι παλιές συνήθειες παραμένουν σταθερές. Αφήνω τα διλήμματα και
τα ψαξίματα στην μπάντα. Το καφέ «Dante» με τη χρυσοκίτρινη χροιά με
ζεσταίνει, χαζεύω τις μεγάλες κιτρινισμένες φωτογραφίες της Φλωρεντίας, και το
αντίγραφο ενός πίνακα με τον Ντάντε να αντικρύζει για πρώτη φορά την αγαπημένη
του Βεατρίκη. Εκεί ξεφεύγω από το καθαρτήριο της Νέας Υόρκης για ένα μικρό
κομμάτι του Παραδείσου των αναμνήσεων (χώρια το τιραμισού).

Τιραμισού

Για 4-6 άτομα

2 αυγά χωρισμένα

50 γραμμ. ζάχαρη

300 γραμμ. μασκαρπόνε

Ξύσμα από 1 λεμόνι

1 ποτήρι του νερού καφέ εσπρέσο, ανακατεμένο με 10-12

γραμμ. ζάχαρη και 3 κτσ Αμαρέττο

150 γραμμ. μπισκότα σαβουαγιάρ

Λίγο κακάο για το ντεκόρ

1. Χτυπάμε τα ασπράδια στο μίξερ μέχρι να γίνουν σκληρή μαρέγκα.

2. Χτυπάμε τους κρόκους με τα 50 γραμμ. ζάχαρη μέχρι να πήξουν και να
γίνουν μια ομοιογενής κρέμα ­ και να ασπρίσει λίγο. Προσθέτουμε σε ένα μπολ το
μασκαρπόνε και το χτυπάμε μαζί με το ξύσμα λεμονιού και κατόπιν ανακατεύουμε
προσεκτικά για να ενωθούν όλα τα παραπάνω μείγματα.

3. Βουτάμε τα μπισκότα στον καφέ με το λικέρ. Στρώνουμε όσα μπισκότα
χρειάζεται για να καλύψουμε τον πάτο ενός μπολ, ρίχνουμε το ένα τρίτο του
μείγματος από πάνω. Επαναλαμβάνουμε δύο φορές, στρώνοντας τα μπισκότα και την
κρέμα. Κοσκινίζουμε το κακάο από πάνω, σκεπάζουμε το μπολ με φύλλο πλαστικό
και το κρατάμε στο ψυγείο για τουλάχιστον 2 ώρες.