30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑ ΓΟΥΡΖΗ

ΜΑΕΣΤΡΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Μάρτιο του ’62, στην Αθήνα.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΡΩΤΑ ΑΠ’ ΟΛΑ: Στην αγάπη.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΝΑΙ: Η ανακάλυψη του ήχου της σιωπής.

ΤΟ ΠΙΟ «ΤΡΕΛΟ» ΣΧΕΔΙΟ: Πάνω σ’ ένα μαγικό χαλί με μια ορχήστρα, να κάνω
τον γύρο της γης.

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ – ΣΤΑΘΜΟΣ: Ράινερ Μαρία Ρίλκε, «Γράμματα σ’ ένα νέο ποιητή».

ΑΚΡΟΑΜΑ – ΣΤΑΘΜΟΣ: Όγδοη Συμφωνία Σούμπερτ, Φιλαρμονική του Βερολίνου,
Γκίντερ Βαντ

ΘΑ ΧΑΡΙΖΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Τις καλύτερες καλλιτεχνικές επιδόσεις της.

Δεν είναι πολλές οι γυναίκες μαέστροι. Οι Ελληνίδες μαέστροι δε, ελάχιστες.
Η Κωνσταντία Γουρζή ­ με καταγωγή από τη Λευκάδα και τη Μυτιλήνη ­ ανήκει στις
Ελληνίδες μαέστρους, που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό. Στη Γερμανία, όπου
έχει θέση μόνιμου μαέστρου στην Ακαδημία Μουσικής, ενώ τα μουσικά της σχέδια
«περικλείουν» πάντα και τη Μεσόγειο. Και κάτι ακόμη: Η Κωνσταντία Γουρζή είναι
η μόνη Ελληνίδα, η οποία βρέθηκε στο πόντιουμ της περίφημης Φιλαρμονικής
Ορχήστρας της Νέας Υόρκης…

ΕΡ.: Μία γυναίκα στο πόντιουμ. Ασυμβίβαστον;

ΑΠ.: Κάθε άλλο.

ΕΡ.: Είναι δύσκολο να «διοικεί» μια γυναίκα μια ορχήστρα, αποτελούμενη κυρίως
από άνδρες;

ΑΠ.: Όχι, αν γνωρίζει το «πώς».

ΕΡ.: Καριέρα στο εξωτερικό. Θα προτιμούσατε την Ελλάδα;

ΑΠ.: Καλλιτέχνες χωρίς σύνορα.

ΕΡ.: Με τι θα αλλάζατε τη μουσική ζωή στη Γερμανία ­ και ειδικά στο Βερολίνο;

ΑΠ.: Με το πέταγμα ενός αετού…

ΕΡ.: Είναι «μοναχικά», εκεί, έξω;

ΑΠ.: Όπως και μέσα.

ΕΡ.: Τα βρίσκετε δύσκολα;

ΑΠ.: Αρκετά.

ΕΡ.: Προτιμάτε, εν γένει, τα δύσκολα; Ή θα επιλέγατε την ευκολία;

ΑΠ.: Τι είναι δύσκολο;

ΕΡ.: Στο πόντιουμ της περίφημης Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Νέας Υόρκης.
Εμπειρία;

ΑΠ.: Ιδιαίτερη.

ΕΡ.: Θα το ξανακάνατε;

ΑΠ.: Φυσικά!

ΕΡ.: Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία απέναντι σε μια ορχήστρα αυτού του
βεληνεκούς;

ΑΠ.: Να κάνεις πολλούς ανθρώπους να προσηλωθούν σε μια ενέργεια.

ΕΡ.: Και το καλύτερο;

ΑΠ.: Η δίψα για περαιτέρω.

ΕΡ.: Μόνιμη θέση μαέστρου στη Μουσική Ακαδημία του Βερολίνου. Θέση πρόκληση;

ΑΠ.: Ναι. Η δυνατότητα πραγματοποίησης των στόχων είναι πάντα για μένα μια
πρόκληση. Εκτός αυτού, είναι άκρως ενδιαφέρουσα η δουλειά μου εκεί.

ΕΡ.: Η εμπειρία από την Ορχήστρα Δωματίου του Ισραήλ;

ΑΠ.: Πολύ ελκυστική, εξαιτίας της ατμόσφαιρας και της δυναμικής τού τόπου.

ΕΡ.: Ορχήστρα Ανατολικής Μεσογείου, με μουσικούς από Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ,
Τουρκία, εν όψει. Δύσκολο εγχείρημα;

ΑΠ.: Πολύ. Κρέμεται από λεπτές ισορροπίες.

ΕΡ.: Αν δεν υλοποιηθεί το σχέδιο;

ΑΠ.: Θα αποφασίσω τότε.

ΕΡ.: Καμεράτα (στην «Όπερα των Σικών» του Νίκου Μαμαγκάκη) και Ορχήστρα των
Χρωμάτων, οι «ελληνικές» σας εμπειρίες. Η γεύση που σας άφησαν;

ΑΠ.: Η συνεργασία μου με τον Νίκο Μαμαγκάκη δεν ήταν απλή. Η εν γένει εμπειρία
ήταν ικανοποιητική.

ΕΡ.: Περιμένετε με ανυπομονησία τη συνεργασία με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών
και την Ορχήστρα της Λυρικής;

ΑΠ.: Με μεγάλη.

ΕΡ.: Ξεκινήσατε ένα «άνοιγμα» της ορχήστρας προς τα παιδιά. Περιμένετε
ανταπόκριση;

ΑΠ.: Φυσικά και περιμένω.

ΕΡ.: Ποιες αντιδράσεις των παιδιών σάς εξέπληξαν;

ΑΠ.: Μαγεύτηκαν κι έγιναν δέκτες και πομποί της ιδέας!

ΕΡ.: Πιστεύετε ότι η μουσική εκπαίδευση στα σχολεία θα «δημιουργήσει» νεώτερο
κοινό της λεγόμενης κλασικής μουσικής;

ΑΠ.: Ναι, αν γίνεται με στόχο και φρεσκάδα.

ΕΡ.: Έχετε κατά νουν και άλλους τρόπους;

ΑΠ.: Έχω και αν μου ζητηθεί αρμοδίως, θα τους καταθέσω.

ΕΡ.: Μουσικά παραμύθια, με τη Ραδιοφωνία του Μονάχου. Το «πείραμα» πέτυχε;

ΑΠ.: Πιστεύω ότι δόθηκε στα παιδιά ­ αλλά και στους μεγάλους ­ η ευκαιρία να
ζήσουν κάτι όμορφο.

ΕΡ.: Το όνομά σας φιγουράρει σε μια γερμανική έκδοση, για τους μεγάλους
μαέστρους, υπό τον τίτλο «Η μπαγκέτα». Αποδέχεστε… την τιμή;

ΑΠ.: Τη δέχομαι, έχοντας την επίγνωση ότι κάτι τέτοιο δημιουργεί μεγαλύτερες
ευθύνες.

ΕΡ.: Ήταν το όνειρό σας να γίνετε μαέστρος;

ΑΠ.: Όνειρο; Η ζωή μάς δείχνει αν τα οράματα θα πραγματοποιηθούν.

ΕΡ.: Τι πιστεύατε ότι θα σας προσφέρει;

ΑΠ.: Είναι πορεία ζωής. Δεν προ­σκεφτόμουν.

ΕΡ.: Τι σημαίνει μουσική για σας;

ΑΠ.: Έκφραση.

ΕΡ.: Ποια είναι η πιο ευχάριστη στιγμή στο πόντιουμ;

ΑΠ.: Όταν κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας αντιλαμβάνομαι ότι δεν εξαρτώνται τα
πάντα από μένα. Έτσι μπορώ να δώσω και να πάρω τόσα πολλά…

ΕΡ.: Και η πιο δυσάρεστη;

ΑΠ.: Όταν πιέζομαι και πιέζω να βγάλω ένα αποτέλεσμα, που «δεν είναι να βγει».