Η χρυσή συνταγή της επιτυχίας

Το Μαρούσι απέδειξε ότι μία μεσαία ομάδα με προγραμματισμό και σοβαρή δουλειά μπορεί φθάσει στην ελίτ

Saporta Cup 2001 winner: Maroussi Β.C. Μοιάζει απίστευτο. Όσοι θα έλεγαν πριν
από μερικούς μήνες ότι αυτό ακριβώς θα γράφει η «χρυσή βίβλος» της FIBA, θα
χαρακτηρίζονταν χωρίς δισταγμό… τρελοί. Κι όμως από το βράδυ της Τρίτης το
«Μαρουσάκι» είναι η κυπελλούχος ομάδα της Ευρώπης!

Επιτυχία ανέλπιστη για έναν σύλλογο που μόλις πριν από τρία χρόνια
προβιβάστηκε στην Α1 κατηγορία, γεγονός που κάνει ακόμη μεγαλύτερη τη χαρά των
μελών και των φίλων της ομάδας.

Επειδή όμως τίποτα δεν είναι τυχαίο, η ομάδα του Βαγγέλη Αλεξανδρή έφθασε
δίκαια στην κορυφή της Ευρώπης. Όπως είπαμε από την πρώτη στιγμή, η διάσπαση
του μπάσκετ τρόχισε σημαντικά το κύρος των (τεσσάρων) διοργανώσεων, αλλά και
τη δυναμικότητά τους. Όμως κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να μην κάνει λόγο για
τεράστια επιτυχία, για ιστορική στιγμή που ποτέ δεν θα λησμονηθεί.

Ο δρόμος προς την κορυφή άνοιξε για τους «κίτρινους» από τους ίδιους. Η
συνταγή της επιτυχίας τους δεν στηρίζεται σε παγκόσμιες πρωτοτυπίες, κρυφά
μυστικά ή ανακαλύψεις.

Εδώ και μία τριετία, στο Μαρούσι υπάρχει σωστός προγραμματισμός, αξιοζήλευτος
για την κατηγορία της ομάδας τρόπος διοίκησης, επιτυχημένες επιλογές για το
προπονητικό τιμ και αυτό με τη σειρά του για την ολοκλήρωση του ρόστερ, και
φυσικά οικονομικά εύρωστος χορηγός!

ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΑΠΟ… ΨΗΛΑ

Λένε ότι πίσω από κάθε επιτυχημένο άνδρα κρύβεται μια γυναίκα, σε παράφραση
αυτής της άποψης θα έλεγε κανείς ότι πίσω από κάθε επιτυχημένη ομάδα κρύβεται
ένας παράγοντας.

Ο Άρης Βωβός αποτελεί την εγγύηση για τη σωστή λειτουργία της ομάδας.
Ασχολήθηκε με την ομάδα όταν βρισκόταν στην Α2 κατηγορία και από την πρώτη του
χρονιά τη βοήθησε ώστε να ανέβει στην Α1. Εφέτος δεν δίστασε να ανεβάσει το
μπάτζετ πάνω από το ένα δισ. δραχμές, ναύλωσε τσάρτερ για τον ημιτελικό με την
Ούνικς Καζάν και δύο για τον τελικό. Το κυριότερο όμως είναι ότι εμπνέει σε
όλη την ομάδα εμπιστοσύνη. Πρόσφατα υπήρξε καθυστέρηση στην καταβολή μισθών, η
οποία σε μερικές περιπτώσεις ξεπέρασε το δίμηνο. Ωστόσο δεν δημιουργήθηκε
κανένα πρόβλημα, τίποτα δεν βγήκε προς τα έξω ούτε καν ως ψίθυρος.

ΑΠΩΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Ο Βάσκο Εφθίμοφ… μπολιάζει τον μικρό γιο του με το πνεύμα του πρωταθλητή

Στο Μαρούσι όμως δεν είναι όλα ρόδινα. Παρ’ ότι η ομάδα πραγματοποιεί πολύ
καλή πορεία, οι κάτοικοι της πόλης δεν την έχουν αγκαλιάσει όσο θα περίμεναν
οι παίκτες και τα υπόλοιπα μέλη της. Το γήπεδο δεν γεμίζει σχεδόν ποτέ και οι
διοικούντες πρέπει να δραστηριοποιηθούν. Οι «ρομαντικές» κινήσεις του
Αλεξανδρή (επισκέψεις στις καφετέριες της πόλης, προκειμένου να πείσει μόνος
του τους κατοίκους να πηγαίνουν στο γήπεδο) δεν αρμόζουν σε μια ομάδα που
θέλει να ξεφύγει από τη μικρομεσαία ταχύτητα. Οφείλει να αναπτύξει το
μάρκετινγκ της, να «πωλήσει» με καλύτερο τρόπο το… προϊόν της και με
επαγγελματικές πλέον ενέργειες να φέρει τον κόσμο στο γήπεδο.

Στο θέμα της οργάνωσης υπάρχει βέβαια η απειρία που φάνηκε σε αρκετές
περιπτώσεις και στον τελικό, με αποκορύφωμα ότι μετά τον αγώνα εγκατέλειψαν
τρεις δημοσιογράφους στο γήπεδο και αναχώρησαν για το αεροδρόμιο, χωρίς να
δείξει κανείς ενδιαφέρον. Ούτε το μεθύσι από την επιτυχία ούτε η απειρία
αποτελεί ικανή δικαιολογία.

Πού βασίστηκε

Τα… συστατικά και η «χημεία»

Ξεκάθαρος προπονητής. Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής έχει κατορθώσει να
δημιουργήσει «οικογενειακό κλίμα» στην ομάδα του. Είναι ο «πατέρας» και οι
παίκτες τα «παιδιά» του, με τα οποία είναι αυστηρός, άγριος, αλλά δίκαιος. Δεν
διστάζει να έρθει σε κόντρα με όποιον δεν κάνει αυτό που του πει, αλλά τον
χρησιμοποιεί στους αγώνες έστω και αν ο παίκτης τού αντιμιλήσει. Το παράδειγμα
με τα δύο επεισόδια που είχε με τον Σωτήρη Νικολαΐδη είναι τρανό και
αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Καλό δίδυμο ξένων. Ο Τζίμι Όλιβερ και ο Ασράφ Αμάγια είναι Αμερικανοί
που δεν δημιουργούν προβλήματα. Άπαντες στο Μαρούσι μιλούν με τα καλύτερα
λόγια για την επαγγελματική νοοτροπία που δείχνουν. Δουλεύουν στον αγώνα για
την ομάδα και η ομάδα δουλεύει γι’ αυτούς.

Βάθος πάγκου. Το Μαρούσι, ομάδα μικρομεσαία, διαθέτει ρόστερ που δίνει
πολλές επιλογές στον προπονητή. Ο Αλεξανδρής έχει τη δυνατότητα να…
ανακατεύει την τράπουλα ανάλογα με την εξέλιξη του αγώνα και δεν είναι
αναγκασμένος να στηρίζεται σε έξι ή επτά παίκτες!

Ικανό επιτελείο. Δίπλα και… πίσω από τον Αλεξανδρή υπάρχει ένα τιμ
ανθρώπων που εργάζεται σκληρά και βοηθά σημαντικά τον προπονητή της ομάδας. Ο
ρόλος του Νίκου Λινάρδου είναι καθοριστικός και συχνά ο «Τίγρης» αναφέρεται
στον βοηθό του και στην πολύτιμη βοήθειά του στην «κατασκοπεία» τού (εκάστοτε)
αντιπάλου. Σημαντικός επίσης ο ρόλος του γυμναστή της ομάδας Ανδρέα Γκατζούλη
και του φυσικοθεραπευτή Αντώνη Ξαγοράρη. Το γεγονός ότι είναι οι αγαπημένοι
των παικτών, παρ’ ότι τους «ταλαιπωρούν», φανερώνει πολλά.

Τοπική αυτοδιοίκηση. Ο Δήμος βρίσκεται κοντά στην ομάδα και με κάθε
τρόπο προσπαθεί να τη στηρίξει. Άλλωστε ο δήμαρχος Παναγιώτης Τζανίκος έκανε
το… προξενιό με τον χορηγό. Αρχικά είχε πείσει τον Μπάμπη Βωβό να αναλάβει,
ο οποίος στη συνέχεια παρέδωσε στον υιό του, Άρη, που είναι γνωστός από τους
αγώνες αυτοκινήτων. Η σχέση των δύο πλευρών είναι αμφίδρομη και η καλή
συνεργασία τους φαίνεται από το τελικό αποτέλεσμα.

ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ: «Έσπασαν» τα τηλέφωνα

«Μπράβο Σωτήρη, ο Στογιάκοβιτς είμαι από Αμερική»…

Τα τηλέφωνα… έσπασαν. Τα αρχεία γραπτών μηνυμάτων… μπούκωσαν και τα
τηλεγραφήματα σήμερα έπεφταν βροχή. Ένα τηλεφώνημα όμως στο κινητό του Σωτήρη
Νικολαΐδη είχε ξεχωριστή σημασία για τον σκόρερ των δύο τελευταίων πόντων του
τελικού, οι οποίοι έδωσαν τη νίκη στο Μαρούσι.

«Πέτζα… Πού είσαι, φίλε; Πότε το έμαθες κιόλας;», είπε ο Νικολαΐδης και το
πρόσωπο του έλαμπε, περισσότερο και από τη στιγμή που ύψωσε το Κύπελλο Σαπόρτα
στο «Τόουβαρ Σπορτς Χολ» της Βαρσοβίας.

Ο συμπαίκτης του στον ΠΑΟΚ και νυν αστέρας του ΝΒΑ με τους Σακραμέντο Κινγκς
Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς πληροφορήθηκε την επιτυχία της ελληνικής ομάδας και
έσπευσε να τηλεφωνήσει στο φιλαράκο του για τα συγχαρητήρια. «Το Σαπόρτα είναι
το Κύπελλο που χάσαμε το 1996 από τη Βιτόρια», εξήγησε ο Νικολαΐδης στον
Πέτζα. Ο άνθρωπος της τελευταίας στιγμής του τελικού θυμήθηκε τον ΠΑΟΚ και
μίλησε για την επιλογή του να κατηφορίσει στην Αθήνα και το Μαρούσι:

«Πιο αισιόδοξος άνθρωπος από μένα δεν υπάρχει. Όμως αν κάποιος μου έλεγε στην
αρχή της χρονιάς ότι θα πάρουμε το Σαπόρτα, θα του έλεγα ότι είναι τρελός.
Όταν πήγα στο Μαρούσι αρκετοί με κορόιδευαν και έλεγαν πήγε στο Μαρουσάκι,
αλλά θα το ξαναπώ, είναι Μαρουσάρα. Φαίνεται μικρή ομάδα, όμως οι άνθρωποί της
την κάνουν μεγάλη».

Για τον Βάσκο Εφθίμοφ, το ξεχωριστό τηλεφώνημα έγινε στον μπαμπά που έμεινε
στη Γαλλία γιατί είχε… δουλειές. «Μίλησα μαζί του και χάρηκε για την
επιτυχία. Είδε το ματς στην τηλεόραση γιατί έπαιζε αγώνα και δεν μπορούσε να
έρθει. Μου είπε μάλιστα ότι τον πρόλαβα και έφερα πρώτος έναν ευρωπαϊκό τίτλο
στην οικογένεια…», είπε ο φόργουορντ του Αμαρουσίου για τον 42χρονο Ιλία
Εφθίμοφ (γνωστό από τη θητεία του στον Σπόρτιγκ) που είναι προπονητής-παίκτης
σε ομάδα τρίτης κατηγορίας στη Γαλλία.

«Στην προπόνηση που κάναμε στο γήπεδο την παραμονή του τελικού διαπιστώσαμε
ότι τα στεφάνια ήταν πολύ σκληρά. Συζητήσαμε, λοιπόν, ότι θα έπρεπε να κάνουμε
καλή δουλειά στα ριμπάουντ και γι’ αυτό προετοιμάστηκα για να δώσω τον
καλύτερο εαυτό μου σε αυτόν τον τομέα», εξήγησε ο κορυφαίος παίκτης του αγώνα
Βάσκο Εφθίμοφ. «Η καλή επίθεση σου δίνει κάποιες νίκες.

Η καλή άμυνα και η επικράτηση στη μάχη των ριμπάουντ σου δίνει τους τίτλους!»
συμπλήρωσε ο άσος του Αμαρουσίου, την ώρα που όπως όλοι όσοι βρέθηκαν στην
Βαρσοβία περιμένει και αυτός υπομονετικά να δοθεί επιτέλους άδεια από το
αεροδρόμιο για να αναχωρήσουν τα δύο τσάρτερ των Μακεδονικών Γραμμών.

Οι Πολωνοί απαιτούσαν 12.000 δολάρια για τις ώρες που παρέμειναν τα αεροσκάφη
στο αεροδρόμιο και η λύση βρέθηκε ύστερα από 3 1/2 ώρες καθυστέρησης, που
προκάλεσε απίστευτη ταλαιπωρία στην ομάδα και ανέβαλε για την επόμενη εβδομάδα
τα επινίκια…

Έστω κι αν η ομάδα έφθασε στις 6.40 το ξημέρωμα στην Αθήνα, στο αεροδρόμιο
«Ελ. Βενιζέλος» περίπου 100 οπαδοί περίμεναν υπομονετικά τους θριαμβευτές της
Βαρσοβίας για να τους υποδεχθούν.