[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Επιτέλους, να και μια είδηση που δεν σε γεμίζει στενοχώρια, μιζέρια, πόνο,
απογοήτευση, κατήφεια, αποστροφή, άρνηση. Που δεν σου μαυρίζει την ψυχή. Δεν
σου πλακώνει το στήθος. Δεν σε καταθλίβει. Είδηση μία και μοναδική, συνώνυμη
της χαράς, της αισιοδοξίας, του χαμόγελου, της ίδιας της ευτυχίας. Είδηση
συνώνυμη της άνοιξης που είναι εδώ γύρω, τριγύρω. Σε αυλές και σε μπαλκόνια.
Σε αλέες και αλάνες. Σε εξοχές και πόλεις. Ήρθε το Πάσχα, πατριώτες. Ήρθε.
Είναι εδώ. Απόψε με την Αποκαθήλωση του Θεανθρώπου ολοκληρώνεται το Θείο
Δράμα, κι αρχίζουν οι προετοιμασίες για την Ανάσταση. Και οι (περισσότερες)
προετοιμασίες για μεθαύριο, Κυριακή του Πάσχα. Τότε που θα βρουν δικαίωση τα
έθιμα αυτής της πατρίδας. Μμμμ, μύρισε κιόλας η τσίκνα…

Στην Κέρκυρα ξεχνιέται

Αυτά ακριβώς σκέφτεται και ο Κώστας Σημίτης και τράβηξε κατά την Κέρκυρα ο
άνθρωπος να περάσει ήσυχα τις πασχαλινές του διακοπές. Διότι Τρίτη επιστρέφει,
Τετάρτη αρχίζουν τα βάσανα. Τα μεγάλα βάσανα, δηλαδή. Το εξής ένα, το
ασφαλιστικό. Μια σύσκεψη την Τετάρτη, και μια ολομέλεια «παλιού καιρού»
(Εκτελεστικό με Κυβερνητική Επιτροπή μαζί) την Πέμπτη, απειλούν να του
αφαιρέσουν όση χαρά θα νιώσει ο άνθρωπος στην Κέρκυρα. Ιδιαίτερα δε αν είναι
αληθινές οι πληροφορίες που περιγράφουν ένα πολεμικό κλίμα στη συνεδρίαση της
Πέμπτης, τότε τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Έλα όμως που το πρόβλημα
θέλει τη λύση του και δεν καταλαβαίνει από πασχαλιάτικες διακοπές. Έλα που αν
συνεχιστεί η ίδια κατάσταση στο ασφαλιστικό, μετά 5 ή 7 χρόνια στερεύουν τα
ταμεία και δεν θα έχει όχι συντάξεις, αλλά ούτε ασπιρίνη!…

Η κρίση στη συντήρηση

«Αυτό μάλιστα, είναι θέμα να ασχοληθούμε» δήλωνε ένας κορυφαίος υπουργός (του
«κλίματος» Σημίτη), θέλοντας εμφανώς να αντιδιαστείλει το ασφαλιστικό με τις
αιτίες που γέννησαν και συντηρούν την νευρική κρίση στο ΠΑΣΟΚ. Όμως όσο
«παρών» δηλώνει το ασφαλιστικό, άλλο τόσο φωνάζει «εδώ είμαι» και η κρίση. Οι
προσπάθειες του Κ. Σημίτη να πέσουν οι τόνοι δεν έχουν αποφέρει καρπούς ­
φανερά τουλάχιστον. Και δεν πρόκειται από ό,τι φαίνεται να δώσουν καρπούς, αν
δεν υπάρξει μια συγκεκριμένη πολιτική, από αυτόν που έχει και την ευθύνη της
λειτουργίας του καταστήματος ­ τον Κώστα Σημίτη δηλαδή. Ο ίδιος είναι
ιδιαίτερα ενοχλημένος από το γεγονός ότι η κρίση υφέρπει. Αλλά πώς να
αντιμετωπιστεί αφού δεν έχουν εκλείψει οι λόγοι που τη συντηρούν;

Η πιο μεγάλη ώρα

Ακούγοντας ­ και διαβάζοντας ­ κανείς όλα αυτά που συνοδεύουν τη συνάντηση του
Κώστα Σημίτη με τον Άκη Τσοχατζόπουλο στις 20 Απριλίου, έχει την εντύπωση ότι
ξαναζεί το… άγχος της ανθρωπότητας για το αν θα πραγματοποιηθεί (το πώς ήταν
άλλη ιστορία) η συνάντηση Ρίγκαν – Μπρέζνιεφ. Η συνάντηση Ανατολής – Δύσης, η
συνάντηση των δύο πόλων του Ψυχρού Πολέμου. Ευτυχώς που και οι δύο είναι
Έλληνες και δεν θα χρειαστεί να αναζητηθεί ουδέτερο έδαφος στη μέση του
Ατλαντικού για να πραγματοποιηθεί η συνάντηση ­ όπως οι πρώτοι διδάξαντες που
βρέθηκαν στο Ρέικιαβικ, της Ισλανδίας. Επίσης είναι εξαιρετικά παρήγορο το
γεγονός ότι το ραντεβού Σημίτη – Άκη πραγματοποιείται χωρίς τη θετική
συμβολή… διεθνούς οργανισμού ­ ΟΗΕ, ΟΑΣΕ ή έστω Διαβαλκανικής Διάσκεψης.
Τουλάχιστον θα γλιτώσουμε τα διεθνή ρεζιλίκια…

Το ραντεβού και το σαμάρι

Το ραντεβού («στα τυφλά» ονομάστηκε ήδη) του Πρωθυπουργού με τον υπουργό
Εθνικής Άμυνας, διεκδικεί πάντως μια σημαντική πρωτοτυπία: είναι η πρώτη φορά
που συμβαίνει σε ελληνική κυβέρνηση. Τι δηλαδή; Να δίνεται μια τέτοια διάσταση
σε μια συνάντηση που σε άλλες περιπτώσεις δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον. Διότι
αυτή είναι η δουλειά του Πρωθυπουργού. Να καλεί σε συνεργασία τούς υπουργούς
του. Όχι να αναγορεύει την κάθε συνάντηση σε μείζον πολιτικό θέμα. Όχι, το
λέμε αυτό για να μη χρεωθεί και πάλι ο Τύπος την ευθύνη για τη συντήρηση της
κρίσης. Α, όλα κι όλα. Διότι ο Τύπος έχει πλέον μεταβληθεί στο φιλόξενο σαμάρι
που εισπράττει τις ξυλιές. Μήπως δεν είναι τα ΜΜΕ που ευθύνονται κατά τον
Πρωθυπουργό διότι δεν δόθηκε η απαιτούμενη σημασία από την κοινωνία στην
Αναθεώρηση του Συντάγματος; Λες και δεν ήταν οι βουλευτές και οι υπουργοί που
τρώγονταν επί εβδομάδες για το περίφημο ασυμβίβαστο μεταξύ της ιδιότητας του
βουλευτή και εκείνης του ελεύθερου επαγγελματία….

Πετάει – πετάει το αεροδρόμιο

Καλά πάει το αεροδρόμιο και μην παρασύρεστε από τις κατά καιρούς «εξάρσεις»
των καναλιών ­ από συνήθεια είναι και τίποτε περισσότερο. Όποιος μάλιστα πάει
στο αεροδρόμιο θα δει σε μια γωνία τις κάμερες στημένες επί 24ώρου βάσεως,
έτοιμες να αγρεύσουν… πελάτες. Ήτοι άτομα έτοιμα και ικανά ανά πάσα στιγμή
να κατακεραυνώσουν την κυβέρνηση, τη διοίκηση του αεροδρομίου και φυσικά την
Ολυμπιακή, για κάθε τι που κατά την άποψή τους δεν είναι εντάξει. Τώρα, το
γεγονός ότι το αεροδρόμιο λειτουργεί σχεδόν υποδειγματικά μόλις 20 ημέρες μετά
τα εγκαίνιά του, τίποτε δεν τους λέει, κι ούτε πρόκειται φυσικά να τους πει.
Σημασία έχει η διαμαρτυρία ­ ασορτί με την εποχή της μιζέριας που διανύουμε…

Ιός με… φτερά

Αρμόδιος υπουργός ­ εκ των πλέον αρμοδίων ­ έλεγε προχθές ότι «τώρα η μεγάλη
προσπάθεια που γίνεται είναι να μη μεταδοθεί στο αεροδρόμιο η ασθένεια της
Ολυμπιακής και αρρωστήσει ολόκληρο»! Στο πλαίσιο αυτό τους έχουν όλους από
κοντά. Διοίκηση και εργαζομένους. Ο ίδιος υπουργός έλεγε επίσης ότι τα όσα
ακούγονται περί «γερμανοκρατούμενων Σπάτων», είναι κουταμάρες. «Από τους 650
εργαζομένους στο αεροδρόμιο, οι 630 είναι Έλληνες» έλεγε. Ναι, τόσοι.

Η κρίση γεννά φόβους

Η κατάσταση στην Τουρκία δεν είναι καλή ­ σου το εκμυστηρεύονται σε πρώτη
ευκαιρία κυβερνητικοί αξιωματούχοι, και όχι μόνο του υπουργείου Εξωτερικών. Η
μεγάλη οικονομική κρίση, (φοβούνται ότι) μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες
καταστάσεις, και γιατί να το κρύψουμε άλλωστε, σε συνταγματική εκτροπή. Χούντα
δηλαδή; Και χούντα, σου λένε. Και πηγαίνουν ένα βήμα παρακάτω, για να πουν ότι
σε μια τέτοια περίπτωση, της ανάληψης δηλαδή και της φανερής εξουσίας από τον
Στρατό, το πρώτο πράγμα που θα γίνει θα είναι να στρέψουν την προσοχή του
κόσμου σε άλλα θέματα. Όπως κατά της Ελλάδας. Άλλωστε υπάρχει ήδη και το
κλίμα. Το 29% της κοινής γνώμης θεωρεί την Ελλάδα ως τον υπ’ αριθμόν 1 εχθρό
της Τουρκίας, ενώ το 48% καλεί την τουρκική κυβέρνηση να κρατήσει ανυποχώρηση
στάση έναντι της χώρας μας. Α, τόσο απέδωσε η «διπλωματία των σεισμών» για την
οποία περίπου γίναμε χαλί να μας πατήσουν…

Το σχίσμα και το… χαντάκι

Κάθομαι και διαβάζω στις εφημερίδες για τον… διάλογο ­ εν μέσω Μεγάλης
Εβδομάδας δηλαδή ­ μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και
Ελλαδικής Εκκλησίας. Διαβάζω και αδυνατώ να αντιληφθώ πού είναι η πραγματική
αιτία των διαφορών. Αυτών δηλαδή που οδηγούν στη ρήξη τις δύο πλευρές.
Χριστιανοί ορθόδοξοι δεν είναι; Τι (μπορεί να) τους χωρίζει; Και γιατί; Τι
είναι αυτό που μπορεί να κάνει τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο να μην αναγνωρίζει
την πρωτοκαθεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη; Και τι είναι αυτό που οδηγεί τον
Βαρθολομαίο να κατηγορεί την Ελλαδική Εκκλησία για «εκκλησιαστικό
επαρχιωτισμό». Ήμαρτον Θεέ μου…