ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η εποχή των… Αγίων Προέδρων

Η ιδέα με απασχολεί από τώρα. Θα’ ναι Πάσχα, μια από τις ελάχιστες φορές που
πάω στην εκκλησία, θα πηγαίνω ν’ ανάψω ένα κερί και θα συναντώ τον κύριο στο
παγκάρι που θα μου ζητά να υπογράψω για τις ταυτότητες. Όχι, ευχαριστώ θα πω,
θα πάω στον Επιτάφιο, θα γυρίσω, το χαρτί θα με κοιτά περίεργα αλλά εγώ δεν θα
το κοιτώ. Θα ‘ρθει και το βράδυ της Ανάστασης – «δεύτε λάβετε φως», αλλά θα’
χω και τον νου μου στην καντηλανάφτισσα που θα με κοιτά επιτιμητικά επειδή
ακόμα αρνούμαι να υπογράψω…

Θυμάμαι, πέρσι τέτοιο καιρό, σε μια μικρή εκκλησία έξω από τα Τίρανα, να
περισσεύει η κατάνυξη και η συζήτηση να περιστρέφεται όχι σε πολιτικές
διεκδικήσεις, αλλά σε ψυχικές αναζητήσεις. Και ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων
Αναστάσιος, με πλούσιο κοινωνικό και θρησκευτικό έργο, να λέει ότι «η επαφή
μας με τον Θεό είναι μια πολύ ιερή και προσωπική στιγμή. Ό,τι γίνεται με πολύ
θεατρικό τρόπο, δεν νομίζω πως είναι πάντα το πιο αυθεντικό».

Τι έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος; Ταυτότητα στην οποία να δηλώνει τι
πιστεύει ή μια επαφή με τον βαθύτερο εαυτό του για να βρει τι είναι τελικά
αυτό; Άλλο ένα ανυπέρβλητο σύνορο ή μια προσπάθεια κατανόησης της κοινής
μοίρας; Αν πιστέψουμε ότι το Πάσχα είναι η σημαντικότερη θρησκευτική γιορτή
μας, πώς μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για να μαζέψουμε περισσότερα χαρτιά
με υπογραφές;

Πριν από λίγες ημέρες στην τηλεοπτική εκπομπή του Αλέξη Παπαχελά, ένας
ιεράρχης αποκάλεσε τον άλλο «Άγιε Πρόεδρε», μια και ήταν πρόεδρος της
επιτροπής Οικονομικών της Εκκλησίας. Το οξύμωρο της φράσης με εντυπωσίασε.
Αλλά μετά σκέφτηκα ότι η εποχή κατά την οποία η Εκκλησία κάνει δημοψηφίσματα
υπό τους ήχους τού «Χριστός Ανέστη», ίσως να είναι και η εποχή των… Αγίων
Προέδρων.