Ό,τι και να γίνει

Όποιος αγαπάει αισθητικά τον αθλητισμό ­ και είναι ο μόνος τρόπος που
υπάρχει ­ ξέρει ότι υπάρχουν κατακτήσεις που δεν μετριούνται με έπαθλα ή
νίκες. Η εβδομάδα που πέρασε τού έδωσε αρκετές ευκαιρίες να το θυμηθεί.

Η δύσκολη αλλά δίκαιη νίκη του Ολυμπιακού επί του Περιστερίου στο πρωτάθλημα
μπάσκετ δεν μπορεί να επηρεάσει την πεποίθηση ότι, όπως και να εξελιχθούν τα
πράγματα στη συνέχεια και όποιος και να κατακτήσει τον τίτλο στο τέλος, ο
αθλητικός νικητής της χρονιάς έχει ξεχωρίσει. Περιστέρι, Πεδουλάκης και Φορντ
έχουν ήδη με το σπαθί τους κατακτήσει τους άτυπους αλλά σημαντικούς τίτλους
της καλύτερης ομάδας, προπονητή και παίκτη αντίστοιχα. Και τούτο όχι μόνο
γιατί η ομάδα συνεχίζει να βρίσκεται στην κορυφή της βαθμολογίας, συνέτριψε το
προηγούμενο ρεκόρ νικών της στο πρωτάθλημα και έχασε μέχρι στιγμής οριακά
τρεις μόνο αγώνες ­ στοιχεία που θα αρκούσαν να της δώσουν τον χαρακτηρισμό
της πιο βελτιωμένης ομάδας. Το κάτι παραπάνω κέρδισε με το παιχνίδι της αλλά
κυρίως με την αίσθηση που αναδίνει ως ομάδα. Ο νεαρός προπονητής, που παραλίγο
να φύγει ως αποτυχημένος πριν από το τέλος της περσινής χρονιάς, άγγιξε το
όνειρο κάθε εργάτη του αθλητισμού, έχτισε, με στέρεα υλικά που δεν έλαμπαν
πριν τα ενώσει, ένα σύνολο με ψυχή. Ψυχή που φαίνεται στην αγωνιστική
νοοτροπία ­ όλοι για την ομάδα ­ στην αλληλοκάλυψη μέσα και έξω από το γήπεδο
και στο δέσιμο των παικτών μεταξύ τους και με τον προπονητή. Ήρθε και το
κερασάκι που λέγεται «αρκεί να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για να βρεις ένα
σπουδαίο παίκτη» (λέγε με Αλφόνσο Φορντ) κι έδεσε, αναπάντεχα όχι όμως
απρόοπτα, το γλυκό. Η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να γίνει ­ και που έχει ήδη
γίνει ­ στο Περιστέρι είναι η λάμψη στα μάτια των Ελλήνων προπονητών όλων των
άλλων ομάδων όταν αναφέρονται στη φετινή πορεία του.

Αυτό που πέτυχε ο Σαούλιους Σρομπέργκας στο τρίτο (δεύτερο στα χαρτιά)
παιχνίδι της Ταουγκρές με την ΑΕΚ στην Αθήνα δεν θα τον κάνει αυτόματα από
καλός παίκτης που είναι να θεωρείται μεγάλος. Τον έκανε όμως ήδη άλλο άνθρωπο.
Τα εννέα στα εννέα τρίποντα, τα τέσσερα στα τέσσερα δίποντα και οι τέσσερις
στις πέντε βολές του Λιθουανού γκαρντ (με τη μία χαμένη βολή να σώζει από την
απόλυτη ύβρι) δεν αποτελούν τόσο απίστευτες στατιστικές επιδόσεις όσο φευγαλέο
άγγιγμα μιας πληρότητας που μόνο το μπάσκετ μπορεί να χαρίσει. Η αίσθηση ότι
βρίσκεσαι μέσα σε ένα σύννεφο, ότι δεν μπορείς να κάνεις λάθος, ότι όπως και
να σουτάρεις θα σκοράρεις, είναι κάτι που δεν περιγράφεται, που δεν
επαναλαμβάνεται και που οφείλεται στη φύση του μπάσκετ ως παιχνιδιού
ψυχολογίας και ρυθμού, ενστίκτου και επανάληψης μοναδικών κινήσεων, κατάκτησης
­ συχνά τυχαίας ­ μιας ψυχικής περισσότερο από ό,τι μιας αγωνιστικής
κατάκτησης. Όποιος έχει ­ το επαναλαμβάνω, γιατί στο ταπεινό, ερασιτεχνικό
επίπεδό μου το έχω νιώσει ­ την ευτυχία να αγγίξει αυτή τη νιρβάνα, που δεν
έχει σχέση με την τελειότητα αλλά με την ευφορία, αντιμετωπίζει αμέσως μετά
μια μεγάλη πίκρα: το επόμενο παιχνίδι και για λίγο καιρό όλο το παιχνίδι τού
φαίνεται ότι έχει χάσει το νόημά του.

Το ποδόσφαιρο, παιχνίδι χώρου και εκλάμψεων, συλλογικής τακτικής που τη
διαπερνούν, δεν τη συνθέτουν οι στιγμές ατομικής μαγείας, δύσκολα μπορεί να
χαρίσει σε έναν παίκτη, όσο μεγάλος και να’ ναι, αυτήν την αίσθηση (το
κοντινότερο παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι τα τέσσερα γκολ του Φαν
Μπάστεν με τη Γκέτεμποργκ, στο Τσάμπιονς Λιγκ του 1993). Χαρίζει όμως, ακόμα
εντονότερα, σε μια ομάδα τη χαρά της υπέρβασης. Η Γαλατά Σαράι, χάρις στο
δεύτερο ημίχρονό της στον αγώνα της Τρίτης με τη Ρεάλ, πέτυχε αυτή την
υπέρβαση και γι’ αυτό, ό,τι και να γίνει στη συνέχεια (και μάλλον της μέλλεται
ν’ αποκλεισθεί), είναι από τώρα, για ένα ορισμένο είδος φιλάθλων, η ομάδα της
χρονιάς.