ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει

Αγαπημένε μου Στέφανε,

πώς να αντιμετωπίσεις έναν φιλόδοξο, ώριμο, γοητευτικό, διάσημο, αλλά
ξεπαρμένο, στερούμενο ειλικρινείας και σεμνότητας άνδρα. Όταν μεγαλουργεί
κινούμενος στους δύσβατους και σκοτεινούς διαδρόμους της μηχανορραφίας και
εμφανίζεται στις φωτεινές λεωφόρους με το χαμόγελο της επιτυχίας που του
εξασφαλίζει η απαξίωση κάθε σοβαρού να ασχοληθεί μαζί του. Σ’ αυτές τις
περιπτώσεις ­ διόλου περιορισμένες ­ πρέπει να περιμένεις. Μετά την ανηφόρα
υπάρχει η κατηφόρα. Στο τέλος της, οι πάλαι ποτέ κραταιοί της κάθε εξουσίας,
μόνοι, εγκαταλελειμμένοι και δυστυχείς θα μαζεύουν τα συντρίμμια τους και θα
επιστρατεύουν ό,τι απέμεινε από τις δυνάμεις τους μήπως και μεταβάλουν σε
αναστρέψιμο το κλίμα.

Η άποψή σου, καλέ μου φίλε, ότι αυτά συνέβαιναν σε άλλες εποχές, με βρίσκει
κάθετα αντίθετη. Η μεθοδολογία αλλάζει. Οι αυτοκρατορίες κατέρρευσαν σε
διαφορετικές εποχές, για διαφορετικούς λόγους, με διαφορετική αφετηρία. Τα
βασίλεια, επίσης. Οι αυλές διαλύθηκαν. Οι ηγεμόνες φυλακίστηκαν. Και τα τζάκια
εκφυλίστηκαν. Τι έχει η δική μας εποχή, άραγε, για να διατηρηθεί στο ίδιο
στάτους περισσότερο από τη ζωή μιας γενιάς; Το μόνο που σκέπτομαι ότι λείπει
είναι το ερωτικό στοιχείο, με εξαίρεση τους αχόρταγους. Αφοσιωμένοι στην
ίντριγκα. Εξαντλημένοι από τις ραδιουργίες. Απόκαμαν οι περισσότεροι. Ο αγώνας
για ισορροπία στην κορυφή σκληρός και άνισος. Όπως είπαμε: Ό,τι ανεβαίνει,
κατεβαίνει. Και από την έπαρση δεν βλέπει τις σκάλες… Έτσι είναι η ιστορία.
Μία θλιβερή επανάληψη….

Σε φιλώ και εύχομαι να έχω δίκιο εγώ…