ΔΡΟΜΟΙ

Ο υπερβολικός…

… πλουτισμός αποτελεί απειλή για τη δημοκρατία. Πόσο είναι άραγε οι
κυβερνήσεις σε θέση να μοιράσουν τον πλούτο καλύτερα; Οι ίδιοι οι πλούσιοι
αμείβουν αδρά τους διαχειριστές του πλούτου τους. Ποιοι είναι αυτοί οι
διαχειριστές; Άνθρωποι που συνήθως δεν διακρίνονται ούτε για τη σκληρή δουλειά
τους ούτε για το ταλέντο τους. Άνθρωποι που είχαν απλώς την τύχη να βρεθούν
την κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη θέση, που με ένα μέτριο δίπλωμα στο χέρι
και με μέτριες γνώσεις στο κεφάλι ξέρουν απλώς να χτυπούν τις σωστές πόρτες
και να ανεβαίνουν στην ιεραρχία. Αυτοί είναι που κάνουν τους πλούσιους να
φαίνονται εξυπνότεροι, ενώ δεν είναι παρά απλώς πλουσιότεροι.

Τα προνόμια…

… των μάνατζερ είναι σκανδαλώδη για την υπόλοιπη κοινωνία. Στην Ευρώπη, το
εισόδημά τους είναι 35 φορές μεγαλύτερο από τις αποδοχές των εργαζομένων, όσο
δηλαδή ήταν στην Αμερική πριν από δεκαπέντε χρόνια. Στην Αμερική σήμερα οι
αποδοχές των μάνατζερ είναι 450 φορές μεγαλύτερες από τις αποδοχές των
εργαζομένων. Περίπου της ίδιας τάξεως διαχειριστές με αυτούς τους μάνατζερ, οι
«τριτοδρομικοί» σοσιαλφιλελεύθεροι υποστήριζαν κάποτε πως όποιος δουλέψει
σκληρά θα μπορέσει να ζήσει αξιοπρεπώς, σε ένα αξιοπρεπές σπίτι, σε μια
αξιοπρεπή γειτονιά. Σήμερα, εξαιτίας της μετανάστευσης και της λιτότητας, η
αξιοπρέπεια βρίσκεται σε σπάνι και γι’ αυτό κοστίζει ακριβά. Πάει πια εκείνος
ο καιρός που σε ένα σπιτικό με τέσσερις δούλευε ένας, έτρωγαν τέσσερις και
έμεναν και στην άκρη για κανένα σπίτι. Σήμερα, για να φάνε οι τρεις πρέπει να
δουλέψουν και οι τέσσερις.

Τη ζωή…

… την καλή μπορούν πια να τη ζήσουν μόνο οι πιο καλοί από εμάς, δηλαδή οι
πιο πλούσιοι, αυτοί που τα κέρδη τους δεν έχουν όριο, αυτοί που όσο
περισσότερα κερδίζουν, τόσο περισσότερο αγκαλιάζουν τον «εκσυγχρονισμό» και
προσπαθούν να πείσουν και τους υπόλοιπους πως αυτό κάνει γενικότερο καλό και
πως θα ήταν αχαριστία και ζηλοφθονία αν ζητούσε κανείς από αυτούς να κερδίζουν
λιγότερα. Όπως γράφει ο Γουίλ Χάτον στην εφημερίδα «Observer», αυτοί οι
καπιταλιστές βλέπουν την κοινωνία σαν ένα δαρβινικό πεδίο μάχης για την
επικράτηση, όπου οι πλούσιοι κερδίζουν όλα τα βραβεία.

Μια κοινωνία…

… που θέλει να δώσει περισσότερο «βούτυρο» στα παιδιά της, δεν μπορεί να το
πάρει παρά μόνο από αυτούς που το τρώνε, να βάλει χέρι στο πιάτο τους, να το
πάρει πάνω από το ψωμί τους. Όσο μένει σκυφτή, δεν μπορεί να μαζέψει παρά
μονάχα τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι τους. Ο υπερβολικός πλουτισμός
κάνει κακό στη δημοκρατία, έλεγε ο χριστιανοσοσιαλιστής Τάουνι, γιατί μια
δίκαιη κοινωνία «δεν χρειάζεται μόνο ένα ανοιχτό δρόμο αλλά και μια κοινή
αφετηρία». Οι «τριτοδρομικοί» σοσιαλφιλελεύθεροι λένε πως δίνουν το πρώτο,
αλλά δεν μπορούν να δώσουν το δεύτερο. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ποιος
από αυτούς θα τολμούσε να φορολογήσει τους πλούσιους, όταν αυτοί έχουν τις
φοροαπαλλαγές για βούτυρο στο ψωμί τους;