ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Συμφιλίωση

Στην αρχή, ανοίγω με δυσκολία τα μάτια μου, το σώμα μου ολόκληρο αντιδρά στην
αφύπνιση που επιτάσσει η φωνούλα της, «μαμά, θέλω ένα μπουκαλίνι γάλα», τόση
αυτοπεποίθηση, τόση βεβαιότητα σε ένα τόσο μικρό πλασματάκι…

Η ώρα είναι 4.00 το πρωί, ακούω τον ήχο της απριλιάτικης βροχής που πέφτει από
ώρα, έχει κάτι το καταπραϋντικό, το ηρεμιστικό, τοποθετεί τα πράγματα στις
ορθές, μάλλον περιορισμένες διαστάσεις τους, απομακρύνει με φυσικότητα τα
υπολείμματα του ονείρου ή του εφιάλτη από τα βλέφαρα, ψυγείο – γκαζάκι –
μπουκάλι, «έτοιμο το γάλα σου, μωρό μου», «μαμά μου, είσαι μια σούπερ –
ντούπερ μαμά, το ξέρεις;»…

Ανάβω ένα τσιγάρο κι ανοίγω το παράθυρο, η μυρωδιά του βρεμένου χώματος
εισβάλλει στο σπίτι – κάστρο, σε επτά λεπτά λαμβάνει χώρα μια αναδρομή ετών,
μοναδικών πλην όμως ανεπανάληπτων, θα μπορούσε να είναι μια βουτιά στη μνήμη,
ανεπαισθήτως, ωστόσο, μετετράπη σε αποχαιρετισμό, σε μια γλυκόπικρη συμφιλίωση
με το παρόν υπό τους ήχους της «Ενάτης» του Μάλερ…

Κοιτάζω τη ζωή μου σαν θεατής ή σαν ισορροπημένος άνθρωπος, σε λίγες μέρες θα
κλείσω τα 37, συνήθως τέτοια εποχή θρηνώ τα επιπλέον κιλά, τις επιπλέον άσπρες
τρίχες, τις επιπλέον ρυτίδες, ενίοτε τα επιπλέον τραύματα και τις επιπλέον
στερήσεις, τούτη την ήσυχη βροχερή νύχτα όμως όλα μοιάζουν φυσιολογικά, όλα
δικά μου, αποτελέσματα ενσυνείδητων επιλογών…

Οι γέφυρες που θεωρούσα ζωτικές για την ύπαρξή μου έχουν γίνει συντρίμμια, ο
έτερος κατασκευαστής τους υπερτίμησε την αντοχή μου, έτσι κάνουν όσοι
αναλαμβάνουν πολλά έργα ταυτοχρόνως, ξεχνούν τις ανθρώπινες αντοχές και τα
όρια των άλλων, υπεράνθρωποι, χαρισματικοί κι αλαζονικοί, πίστευα ότι θα
θρηνούσα εσαεί πάνω από τούτα τα ερείπια, όμως όχι, βουτάω στα κρύα νερά του
ποταμού – ζωή και κολυμπάω, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που κολυμπούσα και
δεκαετίες πριν…

Είμαι ελεύθερη ­ «μαμά, το τέλειωσα το γάλα μου».