ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Εδώ είναι Βαλκάνια…

Ασφαλώς και δεν άξιζε αυτή τη δυσφήμηση που υπέστη τις πρώτες μέρες της
λειτουργίας του το νέο διεθνές αεροδρόμιο της Αθήνας “Ελευθέριος Βενιζέλος”.
Όσο και αν κάθε νέο αεροδρόμιο περνά τις ­ κατά την ορολογία του Πρωθυπουργού
­ “παιδικές ασθένειές του”, όσο και αν μερικά από όσα έγιναν ήταν αναμενόμενα
και ­ ως ένα βαθμό ­ κατανοητά, πρέπει να ομολογηθεί ότι το αλαλούμ που
επικράτησε ήταν πέραν πάσης λογικής και καλής προαιρέσεως. Και όσοι τα
υπέστησαν αδιαφορούν πλήρως αν φταίει το αεροδρόμιο ή οι αεροπορικές εταιρίες
ή και τα δύο μαζί. Όσοι παρακολουθήσαμε από κοντά τις τρεις πρώτες μέρες
λειτουργίας του νέου αεροδρομίου αντιληφθήκαμε, πέραν πάσης αμφιβολίας, ένα
πράγμα: στο νέο αεροδρόμιο θριάμβευσε η γνωστή ελληνική προχειρότητα και
έλλειψη επαγγελματισμού. Η οποία προφανώς ήταν τόσο χειμαρρώδης, που παρέσυρε
την επίσης γνωστή γερμανική τελειομανία και αποτελεσματικότητα καθώς επίσης
και τον πασίγνωστο γερμανικό προγραμματισμό. Τις πρώτες μέρες που λειτούργησε
το αεροδρόμιο όλοι καταλάβαμε, δυστυχώς, ότι “εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι
παίξε γέλασε”! Και οι μεν επιβάτες ή υποψήφιοι επιβάτες, ως πελάτες, ας
δεχθούμε ότι είχαν πάντα δίκιο: να πάρει η ευχή, ήθελαν μόνο να ταξιδέψουν, να
πάνε στη δουλειά τους. Τίποτα πιο δύσκολο.

Όσοι όμως είχαν την υποχρέωση να δουλέψουν για τον σκοπό αυτό, όσοι ήταν
υποχρεωμένοι, λόγω της δουλειάς τους, να συντονιστούν και να προγραμματίσουν
αυτά που έπρεπε ώστε να γίνουν οι πτήσεις, αισθάνονται άραγε ήσυχοι με τη
συνείδησή τους ότι έπραξαν ό,τι έπρεπε; Είναι περήφανοι άραγε οι υπεύθυνοι της
Ολυμπιακής Αεροπορίας (διοίκηση και εργαζόμενοι) ότι είχαν προετοιμάσει, όπως
διατυμπάνιζαν, έγκαιρα την εταιρεία για το μεγάλο αυτό άλμα, από το “αχούρι”
του Ελληνικού στα σαλόνια τού “Ελευθέριος Βενιζέλος”;

Είναι ευχαριστημένοι οι άνθρωποι του αεροδρομίου ότι είχαν κάνει όλες τις
δοκιμές, όλες τις συνεννοήσεις και είχαν ετοιμάσει όλα τα εναλλακτικά σενάρια
ώστε να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που ανέμεναν; Η απάντηση, όπως προκύπτει
από το αποτέλεσμα, είναι, όχι βέβαια; Και γιατί παρακαλώ; Μα γιατί στην
Ελλάδα, το τελευταίο πράγμα που σκέπτονται οι άνθρωποι είναι να κάνουν σωστά
τη δουλειά τους. Με εξασφαλισμένο ότι καμία συνέπεια δεν θα υποστούν, γιατί να
χαλάσουν τη ζαχαρένια τους;