ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μα η πραγματικότητα είναι αλλού…

«Χαίρε Κιβωτέ χρυσωθείσα τω πνεύματι, Χαίρε θησαυρέ της ζωής αδαπάνητε…»…
Ο θείος ύμνος των Χαιρετισμών, από τον Άγιο Διονύσιο έως τα ξωκκλήσια της
παραλιακής, ανέβαινε στον μουντό ουρανό της Αθήνας, σκορπώντας μια ήρεμη
μελαγχολία. Την ίδια στιγμή το ραδιόφωνο μετέδιδε με στόμφο: «Οι σύνεδροι κ.
Τάδε, του κ. Ταδόπουλου και του κ. Ταδάκη αποτέλεσαν “ομάδα” που διαμορφώνει
μια νέα πραγματικότητα μέσα στο κόμμα!». Πραγματικότητα; Μα η πραγματικότητα
είναι αλλού, μακριά σας, κ. σύνεδροι…

Στην ατμόσφαιρα μυρίζω, μαζί με το άρωμα της πασχαλιάς από κάποιον κήπο (που
‘ρχεται κλεφτά και φεύγει πριν το χορτάσω), τη διάχυτη προσμονή του Πάσχα της
Χριστιανοσύνης και της Φύσης. Κάποιες μαργαρίτες ξετρύπωσαν μέσα από τις
κατεστραμμένες πλάκες του πεζοδρομίου στην Πλάκα, στρέφοντας τα κεφάλια τους
στην αττική λιακάδα. Μαζί τους, τα ζευγαράκια της Αρχαίας Αγοράς ξεθάρρεψαν κι
έβγαλαν τον έρωτά τους στο φως της ημέρας. Οι εφημερίδες, όμως, επιμένουν στις
πρώτες τους σελίδες: «Ο υπουργός κ. Λάκης είχε κρυφό γεύμα με την υπουργό
κυρία Κατίνα και τον υφυπουργό κ. Θρασύβουλο, στο οποίο μάλλον αποφάσισαν να
κάνουν κοινό μέτωπο κατά των υπουργών κ.κ. Μπάμπη και Σούλας!». Αλήθεια; Οι
Άγγλοι έχουν μια καλή απάντηση σ’ αυτά κι άλλα παρόμοια «γεύματα» που μας
κατακλύζουν: «Who cares;».

Τα χείλη μου ήδη σιγοψιθυρίζουν την ωραιότερη και τραγικότερη μελωδία όλων των
εποχών, τον θρήνο της Μάνας: «Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον…». Και
η θάλασσα στο Φαληράκι και στο Σούνιο μού στέλνει φέτος πρόωρα τα μυστικά της
μηνύματα. Την ίδια στιγμή στην τηλεόραση, ένας κομψευόμενος κύριος με
κουστούμι κοιτάει με απαστράπτον χαμόγελο τον φακό, αγωνιώντας πόσους ακόμα
κομψευόμενους Αθηναίους με σταυρωτό σακάκι θα καταφέρει να «στρατολογήσει» στη
νεοσύστατη παρεούλα του. Δηλαδή (για να ‘μαστε στο άγιο πνεύμα των ημερών),
χαίρε βάθος δυσθεώρητον…!