ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Αγκαλιές

Είμαστε αθεράπευτα αγαπησιάρηδες. Μας αρέσουν οι αγκαλιές, οι συμφιλιώσεις, τα
χάπι έντ και κανένας δεν το έχει καταλάβει, εκτός από τους σεναριογράφους του
Χόλιγουντ. Οι σεναριογράφοι της πολιτικής μας τρέφονται με συγκρούσεις. Δεν
υπολογίζουν πόσο κουραστήκαμε. Έφτασε μια αγκαλιά στο συνέδριο της Ν.Δ. να
αποκαλύψει το βαθύ ροζ που κρύβουμε μέσα μας. Ποιος θα αναλάβει τώρα την
σκυτάλη των συμφιλιώσεων; Ποια αγκαλιά θα είναι η επόμενη; Ας αρχίζαμε, έστω
για μια εβδομάδα, να στοιχηματίζαμε όχι για ματς, αλλά για ματς-μουτς. Πώς θα
μπορούσε να επαναληφθεί ανάλογη σκηνή, τόσο ευχάριστη, σε ποιο κόμμα κι από
ποιους;

Χρόνια πριν, επί Συμμαχίας, αν τη θυμάστε, ο καλαματιανός επί βήματος, τα
ενωμένα χέρια, δηλαδή σηκωμένα ψηλά, είχε θεωρηθεί οιωνός της αποτυχίας που
ακολούθησε στις εκλογές. Από τότε είχαμε να δούμε δημόσια αυτό το σχήμα.
Μπουχτίσαμε στις διαφοροποιήσεις, στα σχίσματα και στα ξεκαθαρίσματα, πεθύμησε
η ψυχή μας αγάπες και λουλούδια. Πώς θα πείσουν οι ίματζ μέικερ τον Άκη να
συμφιλιωθεί πρώτα με το περσινό τανκς, ύστερα με τον Γιάννο, εν τέλει με τον
Σημίτη. Την Παπαρήγα; να ανοίγει την αγκαλιά της στον Κωστόπουλο. Τον Πάγκαλο
να φιλά στοργικά τον Γιωργάκη;

Ωστόσο οι ελληνικές ταινίες στην τηλεόραση δεν αρκούν να ικανοποιήσουν τη δίψα
για αγκαλιάσματα. Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να καλύψει την ανάγκη. Καβγάδες γίνονται
παντού, αλλά αυτό διαθέτει τους πιο πολλούς και την καλύτερη κάλυψη. Ας
μελετήσει τη διαδικασία. Αν είναι να γίνουν διαγραφές στην αρχή για να υπάρξει
τέτοιο ωραίο τέλος, ας πάει και το παλιάμπελο. Αν δεν βαθύνει το ρήγμα, πώς θα
στηθεί γεφύρι;