ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένας ιππότης για τη Βασούλα

Αγαπημένη μου Βασούλα,

Καλή μου κουμπάρα, με πιάνει τρέλα μόνο που σ’ ακούω να περιγράφεις ένα
εικοσιτετράωρο της ζωής σου. Αναρωτιέμαι πώς τα προλαβαίνεις όλα. Ετοιμάζεις
τα ρούχα του παιδιού από το βράδυ. Ξυπνάς το πρωί να το στείλεις στο σχολείο.
Ευτυχώς που ντύνεται και δένει τα κορδόνια μόνο του πια. Δεν προλαβαίνεις να
κλείσεις την πόρτα και ξυπνάει ο Πανούλης. Ελατήριο η μαμά. Δεν περιμένει ούτε
δευτερόλεπτο. Γάλα, πάμπερς, ρουχαλάκια. Ο αφέντης ροχαλίζει. Τα τηλέφωνα
αρχίζουν και κουδουνίζουν. Μεταξύ πιπίλας, κάλτσας και φρουτόκρεμας πρέπει να
ετοιμαστείς. Στις 12 πρέπει να παρακολουθήσεις τη συνένετυξη Τύπου. Το
απόγευμα κλείνει η τοπική εφημερίδα, που γράφεις σχεδόν μόνη σου. Έχεις να
πατήσεις στην εταιρεία σου μερικές εβδομάδες. Βλέπεις ο Πανούλης, καλά να
‘ναι, αρνείται να απογαλακτισθεί και να πάει στον σταθμό. Πριν φύγεις από το
σπίτι βάζεις και τα πλυντήρια, μιας και η οικιακή βοηθός σου επιμένει να τα
βάζει στα ντουλάπια άπλυτα. Αργά το απόγευμα έχεις και μελέτη. Ανάγνωση,
ορθογραφία, αριθμητική. Ακολουθούν τα μπάνια, το γάλα και στα κρεβάτια τους.
Αν γλιτώσεις το δείπνο εργασίας, μία μπιρίμπα (εφ’ όσον πάρεις την παρτίδα) ή
ένας κινηματογράφος μπορεί να σε χαλαρώσει.

Δεν λέω, είναι πολύ σημαντικά όλα αυτά που κάνεις, αλλά πώς να το κάνουμε βρε
παιδί μου, δεν μετέχεις «σε κάποιες διαδικασίες, για να κάνουμε τη χώρα μας
λίγο πιο δημοκρατική». Τώρα σου δίνεται κι αυτή η ευκαιρία. Η συνονόματη σου
υπουργός έφερε τροπολογία στη Βουλή για την ποσόστωση των γυναικών στις
ερχόμενες νομαρχιακές εκλογές. Επιτέλους, μία ακόμη μεγάλη πόρτα ανοίγεται
μπροστά σου και δυστυχώς δεν είναι αυτή της κρεβατοκάμαρας σου…

Σε φιλώ και συμπάσχω.