ΜΑΤΙΕΣ Τέσσερα…

Ρόμπα τον έχουν κάνει, εδώ και τρεις μέρες, τον προπονητή της Εθνικής ομάδας
ποδοσφαίρου, φίλαθλοι και εφημερίδες. Και με το δίκιο τους: ο Βασίλης Δανιήλ,
με την ατολμία του και τις λανθασμένες επιλογές του, διευκόλυνε τους
Γερμανούς, που αγωνίζονταν με 10 παίκτες, να κρατήσουν το 2-2 και τελικά, με
δύο γρήγορες επιθέσεις, προς το φινάλε του παιχνιδιού, να κερδίσουν με 4-2.
Ναι, φταίει ο Δανιήλ. Αλλά ας μην ψάχνουμε, μονίμως, για εξιλαστήρια θύματα…

Ρωτάω: αν η ελληνική ομάδα έβαζε ένα γκολ με τον Γεωργιάδη και νικούσε με 3-2,
σήμερα τι θα λέγαμε; Δεν θα λέγαμε ότι «ο Δανιήλ κατηύθυνε έξοχα τους Έλληνες
παίκτες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν με αυτοθυσία και “έβγαλαν μάτια” με την απόδοσή
τους;». Αυτές, όμως, οι… ιαχές του θριάμβου θα είχαν καμιά σχέση με την
πραγματικότητα; Η νίκη επί της Γερμανίας θα σήμαινε ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο
έχει προχωρήσει;

Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Το ποδόσφαιρο, στη χώρα μας, είναι για τα
πανηγύρια. Στις διεθνείς αναμετρήσεις, παίρνουμε μια νίκη, αραιά και πού,
ενθουσιαζόμαστε και ψηλώνουμε μισό μέτρο! Ύστερα, όμως, από λίγο, πέφτουν οι
συνήθεις κατραπακιές και ξαναμπαίνουμε στο καβούκι μας. Ώσπου να έρθει κάποτε
μια καινούργια επιτυχία. Οπότε βγάζουμε και πάλι γλώσσα! Η ίδια ιστορία, εδώ
και δεκάδες χρόνια…

Τα πάντα ξεκινάνε από ψηλά. Στην περίπτωση της Εθνικής: πόσες φορές οι παίκτες
που αγωνίσθηκαν την Τετάρτη είχαν προπονηθεί μαζί, ώστε να ξέρει ο ένας το
παιχνίδι του άλλου; Ελάχιστες. Ας πάμε στον προπονητή: με τι περγαμηνές
επελέγη ο Δανιήλ, για το κρίσιμο πόστο του τεχνικού ηγέτη της ομάδας; Και ας
περάσουμε στους ποδοσφαιριστές: είναι «άσοι» για την Εθνική παίκτες που
μάχονται για μια ώρα, μόνο, και στο τελευταίο ημίωρο του παιχνιδιού, επειδή
είναι αγύμναστοι, κλατάρουν και παραδίνονται;

Έγραφα, σ’ αυτή τη στήλη, στις 17/3: «… Παρακολουθώ πολύ συχνά στην
τηλεόραση αγγλικούς, γερμανικούς, ισπανικούς, ιταλικούς κ.λπ. αγώνες
ποδοσφαίρου. Και ενθουσιάζομαι! Οι παίκτες, σ’ αυτές τις χώρες, εκτός από την
τεχνική κατάρτιση που διαθέτουν, είναι εξαιρετικά γυμνασμένοι, παίζουν με
μυαλό, έχουν πάθος, προσφέρουν θέαμα και επί 90 λεπτά βάζουν τα πόδια τους στη
φωτιά! Και, φυσικά, δεν διαμαρτύρονται στον διαιτητή για ψύλλου πήδημα, ούτε
πέφτουν κάτω στο πρώτο άγγιγμα αντιπάλου για να αποσπάσουν “πέτσινα” φάουλ και
πέναλτι! Οι παίκτες, στο εξωτερικό, “πουλάνε ακριβά το τομάρι τους”. Για τα
εκατομμύρια που παίρνουν, “τα δίνουν όλα”, ως το τελευταίο δευτερόλεπτο!».
Στην Ελλάδα, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι παίκτες μόνο χρήμα και
αποθέωση απαιτούν. Και στο γήπεδο είναι για να τους κλαις…