ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μονόλογοι

ΚΙ εκεί που κοιτάζω τις ειδήσεις στην τηλεόραση, το παράξενο μυαλό μου κάνει
τη δική του διαδρομή ­ έξω και παράλληλα από την εικόνα των ωρυόμενων ανθρώπων
που μιλάνε όλοι μαζί.

Αναρωτιέμαι: Όποιος μιλάει γρήγορα και λέει πολλά, σκέφτεται, άραγε, και πιο
γρήγορα; Όχι απαραίτητα, απαντάω μόνη μου. Και το κυριότερο: Σκέφτεται και
καλύτερα; Αυτό κι αν δεν είναι σίγουρο ­ ξαναλέω, μόνη κι εγώ, αλλά
τουλάχιστον δεν ενοχλώ κανέναν άλλο.

Μιλώντας γρήγορα και πριν να ακούσεις τον απέναντι, το πιθανότερο είναι να
αναπαράγεις ιδέες ήδη διαμορφωμένες ­ δικές σου ή άλλων, που τις έχεις
αποστηθίσει. Καρμπόν, δηλαδή.

Για να προχωρήσει η σκέψη έχει ανάγκη από αντίλογο. Έχει ανάγκη από τον άλλο.
Που έχει μια διαφορετική από σένα πορεία, άρα και διαφορετική οπτική.

Και είναι τόσο σημαντικός αυτός ο αντίλογος, ώστε θα έπρεπε να τον επιζητεί
κανείς επίμονα και με αγωνία.

Αλλά για να σου συμβεί αυτό, πρέπει να σταματήσεις να τρέχεις. Πρέπει να
ακούσεις πραγματικά. Να στοχαστείς πάνω σ΄ αυτά που άκουσες. Να τους δώσεις
χώρο να υπάρξουν. Για να έχεις μετά κι εσύ τη δυνατότητα να υπάρξεις. Ως
ανθρώπινο και ολοκληρωμένο ον και όχι ως… καρτούν, που παπαγαλίζει την
κασέτα νούμερο τρία, ή δύο.

Πού να το μάθεις, όμως, αυτό, όταν όποιο κουμπί πατήσεις θα δεις ανθρώπους που
μιλάνε για να μιλάνε και ποτέ δεν ακούνε. Όταν αυτό που συνήθως συναντάς είναι
μονόλογοι. Που εφάπτονται μεταξύ τους ευκαιριακά. Και τόσο επιφανειακά, που να
αναρωτιέσαι μερικές φορές ακόμη και αν έχουν κοινό θέμα συζήτησης ή ο καθένας
έχει το δικό του θέμα και τον δικό του σκοπό, όποιος κι αν είναι αυτός.