ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ράγες και ρόδες

Πρώτον, δεν έπρεπε να παίζουν στα εγκαίνια Μπετόβεν, αλλά Σκαλκώτα, ή
Καλομοίρη τέλος πάντων, που είχαν δει κι αεροπλάνα στη ζωή τους, ενώ ο
Μπετόβεν ούτε που φανταζόταν ποτέ ότι θα υπήρχαν κάποτε αεροδρόμια. Είχε δίκιο
ο κ. Κεφαλογιάννης. Δεύτερον, και απορώ πώς κανείς δεν το σκέφτηκε, θα
μπορούσαν εκείνο τον πύργο ελέγχου να τον κάνουν λίγο πιο ελληνοπρεπή. Αφού
φουσκώνει που φουσκώνει προς τα πάνω, εντάσσεται δηλαδή στη μακρά παράδοση των
κιόνων, γιατί να μην είναι ιωνικού ρυθμού; Έτσι λίγο να φαίνεται σα να στρίβει
το τζαμωτό της αίθουσας. Τόσα λεφτά ξοδέψαμε, ας δίναμε και κάτι παραπάνω. Άσε
που και οι φυσούνες θα μπορούσαν με το κατάλληλο χρώμα να θυμίζουν τρίγλυφα.
Υπάρχει έλλειψη χαρακτήρα σ’ αυτό το αεροδρόμιο, γι’ αυτό γκρινιάζουμε.
Δημιουργείται σύγχυση. Πού βρίσκεσαι όταν το αεροπλάνο προσγειώνεται; Η Αθήνα
είναι μακριά, δεν καλοφαίνεται. Εάν ακούς και Μπετόβεν στα μεγάφωνα υποδοχής,
μπερδεύεσαι τελείως.

Ευτυχώς που δεν έφτιαξαν σιδηρόδρομο, συνέχεια του μετρό, να φτάνει ώς εκεί,
διότι τι σχέση έχουν οι ράγες με την ελληνική παράδοση; Καμία. Ενώ η Αττική
Οδός, άλλο πράμα. Και οδός και αττική. Δύο σε ένα. Αν ξαφνικά μπορούσαμε,
ξεκινώντας με τη βαλίτσα από το σπίτι μας, να μπούμε στον σταθμό του μετρό και
να βρεθούμε στο αεροδρόμιο, θα παθαίναμε πολιτιστικό σοκ. Γι’ αυτό το πάμε
λάου λάου. Άσε που κάτι τέτοιο θα χρειαζόταν και κανονικά πεζοδρόμια, να
μπορούν να τσουλάνε τα ροδάκια, οπότε θα μπλέκαμε άσχημα.

Τώρα που ξανακοιτάζω τον πύργο ελέγχου, μου φέρνει σε κίονα τελικά, αλλά
δωρικού ρυθμού. Μας καπέλωσαν πάλι οι Μωραΐτες!