ΠΡΟΣΩΠΑ Ο μεγάλος χαμένος των εκλογών

Την ώρα που ο νέος δήμαρχος του Παρισιού Μπερτράν Ντελανοέ αναλάμβανε τη
θέση του, ο ηγέτης των Γάλλων κομμουνιστών προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια
του.

Ρομπέρ Υ. Προχωρεί ακάθεκτος προς το «Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα»

Αν οι πρόσφατες δημοτικές εκλογές στη Γαλλία είχαν ανάμικτα μηνύματα για τις
περισσότερες πολιτικές παρατάξεις, ο μεγάλος χαμένος ήταν το Κομμουνιστικό
Κόμμα και ο αρχηγός του Ρομπέρ Υ. Το κόμμα έχασε έδαφος σε όλη τη χώρα. Και
τώρα είναι βέβαιο ότι θα ζητήσει από τον πρωθυπουργό Λιονέλ Ζοσπέν μέτρα για
να κερδηθούν και πάλι οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι. Αυτό σημαίνει περισσότερες
δημόσιες δαπάνες και εγκατάλειψη των ιδιωτικοποιήσεων. Σημαίνει όμως και
αναθεώρηση της έννοιας της «πληθυντικής Αριστεράς» που εφηύρε ο Ζοσπέν το
1997, δίνοντας ιδέες και σε σοσιαλιστικά κόμματα άλλων χωρών.

Ο κομμουνιστής ηγέτης, πάντως, δεν πρόκειται να αλλάξει τα σχέδιά του για το
κόμμα. Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Οκτωβρίου θα ιδρυθεί, όπως έχει
προγραμματιστεί, το Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα. Μια φυγή προς τα εμπρός. Ήδη από
την επομένη των ευρωεκλογών του 1999, ο Ρομπέρ Υ είχε μιλήσει για «επιτάχυνση
της μετάλλαξης». Οι κομμουνιστές που δεν θέλουν τη μετάλλαξη ­ σχολιάζει τώρα
ένα μέλος του κόμματος ­ «θα βρουν ασφαλώς στα εκλογικά αποτελέσματα
επιχειρήματα για τη στήριξη των θέσεών τους. Όμως η αλλαγή αυτή είναι
απαραίτητη και θα γίνει».

«Δεν είμαστε ακόμη αυτό που θέλουμε να γίνουμε, δεν είμαστε ακόμη το Νέο
Κομμουνιστικό Κόμμα, βρισκόμαστε στη μέση του ποταμού», έλεγε πριν από τις
εκλογές ο κομμουνιστής υπουργός Μεταφορών Ζαν-Κλοντ Γκεσό. Μόνο που ο Γκεσό
υπέστη εξευτελιστική ήττα στο Μπεζιέ από τον δεξιό αντίπαλό του. Και υπάρχει
κίνδυνος τώρα το ποτάμι να παρασύρει όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και το κόμμα του.

Μια τέτοια εξέλιξη δεν μπορεί παρά να χαροποιεί τους Πράσινους, που χάρισαν
στο Σοσιαλιστικό Κόμμα όχι μόνο τον Δήμο του Παρισιού, αλλά και ένα κρίσιμο
12% σε ολόκληρη τη χώρα. Χωρίς την υποστήριξή τους, οι σοσιαλιστές θα τα
πήγαιναν πολύ χειρότερα. Επιπλέον, οι Πράσινοι θεωρούνται οι μόνοι που μπορούν
να ανακόψουν την αιμορραγία των ψηφοφόρων της Αριστεράς, καθώς η έμφαση που
δίνουν στο περιβάλλον και τα κοινωνικά θέματα έχει απήχηση στους «μη
προνομιούχους».

Μένει η μάχη Ζοσπέν – Σιράκ για προεδρικές εκλογές του 2002. Αν κριθούν μόνον
από την προσωπική ακτινοβολία των υποψηφίων, ο Σιράκ θα κερδίσει. Όμως ο
πρόεδρος της Γαλλίας έχει δημιουργήσει πολλούς εχθρούς μέσα στο ίδιο του το
κόμμα, και οι άλλες παρατάξεις της κεντροδεξιάς ετοιμάζονται να κατεβάσουν
τους δικούς τους υποψηφίους.