Η ώρα των πλουσίων

Τελικά σήμερα έχουμε… αισίως φθάσει στην εποχή όπου οι πλούσιοι έχουν
ξαναπάρει την πολιτική σχεδόν εξ ολοκλήρου στα χέρια τους.

Η ολιγαρχία έχει επιστρέψει για τα καλά. Στην Ιταλία μάλιστα ο Σίλβιο
Μπερλουσκόνι, ένας μεγιστάνας των μέσων μαζικής ενημέρωσης, φαίνεται ότι θα
γίνει ο επόμενος Ιταλός πρωθυπουργός. Αλλά και αλλού στον κόσμο οι πλούσιοι
έχουν πολύ μεγαλύτερη επιρροή στα πολιτικά τεκταινόμενα απ’ ό,τι σε
οποιαδήποτε άλλη εποχή.

Όταν ο Φράνσις Φουκουγιάμα έγραψε, πριν από δώδεκα χρόνια, ότι ο κομμουνισμός
και ο σοσιαλισμός καταρρέουν, αφήνοντας χώρο για έναν κόσμο όπου θα κυριαρχούν
η δημοκρατία και ο καπιταλισμός, φαίνεται ότι παρέλειψε να παρατηρήσει μία
άλλη τάση που επρόκειτο να κυριαρχήσει.

Πρόκειται για τη μετακίνηση του κόσμου προς την ολιγαρχία ­το να κυβερνάνε
δηλαδή οι πλούσιοι.

Η ενίσχυση της ολιγαρχίας είναι άμεση συνέπεια της φτώχειας που χαρακτηρίζει
την πολιτική της δημοκρατίας. Η δε λέξη “φτώχεια” χρησιμοποιείται, εν
προκειμένω, με έναν κυριολεκτικό τρόπο. Και αυτό συμβαίνει γιατί, σε σχέση με
όλα τα άλλα συναφή κοινωνικά επαγγέλματα, η πολιτική στερείται χρημάτων.

Και όταν οι πολιτικοί ζούνε και εργάζονται υπό συνθήκες σχετικής φτώχειας και
περιτριγυρίζονται από πλούτο, ο πειρασμός για εύκολο και άνομο πλουτισμό είναι
διαρκής.

Και αφού τα έσοδα των “κορυφαίων στελεχών και επαγγελματιών” συνεχίζουν
­τουλάχιστον στη Βρετανία, αλλά και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου­ να
ανεβαίνουν συνεχώς σε σχέση με τα έσοδα των πολιτικών, μπορούμε να αναμένουμε
ότι αυτή η κατάσταση θα χειροτερεύει σταθερά. Και καθώς θα χειροτερεύει η
κατάσταση, οι πλούσιοι θα έχουν ολοένα και μεγαλύτερο έλεγχο επάνω στους
πολιτικούς.

Σε αυτήν την ανησυχητική τάση έρχεται να προστεθεί μία άλλη τάση, ακόμα πιο
σοβαρή και ανησυχητική. Παντού στον κόσμο τα πολιτικά κόμματα βρίσκονται σε
παρακμή.

Η πρόσφατη αποκάλυψη ότι τα μέλη του Βρετανικού Συντηρητικού Κόμματος μετά
βίας φθάνουν τα 300.000 ­το ένα δέκατο απ’ ό,τι ήταν στη μεταπολεμική εποχή­
είναι μονάχα μία από τις πιο δραματικές αποδείξεις ότι το πολιτικό μας σύστημα
πάσχει, σε διεθνές επίπεδο.

Το κόστος

Αυτή η δραστική μείωση των μελών των πολιτικών κομμάτων συμπίπτει όμως με μία
πολύ μεγάλη αύξηση του κόστους των προεκλογικών εκστρατειών των πολιτικών
κομμάτων.

Αλλά στο θέμα της επικράτησης της ολιγαρχίας στην πολιτική ζωή της χώρας τα
σκήπτρα κρατούν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ξεπερνώντας όλες τις άλλες
χώρες του κόσμου. Οι ΗΠΑ λοιπόν προβλέπουν ελάχιστους περιορισμούς στο θέμα
της προεκλογικής διαφήμισης των πολιτικών κομμάτων και των υποψηφίων στα μέσα
μαζικής ενημέρωσης ενώ σχεδόν ανύπαρκτοι είναι και οι μηχανισμοί δεσμευτικού
ελέγχου των προεκλογικών δαπανών και των εσόδων των πολιτικών κομμάτων. Κατ’
αυτόν τον τρόπο οι ΗΠΑ προχωρούν ολοταχώς στο να γίνουν, σε όλα τα επίπεδα,
μία δημοκρατική ολιγαρχία ­δηλαδή ένα κράτος όπου μονάχα τα πολύ εύπορα
πολιτικά κόμματα, και τα ακόμα πλουσιότερα άτομα, ανταγωνίζονται μεταξύ τους
για την απόκτηση της εξουσίας. Αυτά για τις ΗΠΑ, την πλουσιότερη χώρα στην G7
­την ομάδα των πλουσιότερων χωρών του κόσμου.

Οι φιλοδοξίες του Σίλβιο Μπερλουσκόνι

Μεγιστάνας των ΜΜΕ. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι μοιάζει ήδη να πανηγυρίζει τη νίκη του στις εκλογές

Η λιγότερο πλούσια από τις επτά ισχυρότερες χώρες του κόσμου, η Ιταλία,
μοιάζει να ετοιμάζεται να θέσει σε πράξη μία διαφορετική μορφή ολιγαρχίας.

Οι δημοσκοπήσεις που διεξάγονται τώρα στην Ιταλία, που διανύει προεκλογική
περίοδο, δίνουν ένα πολύ ισχυρό προβάδισμα στον συνασπισμό τριών δεξιών
κομμάτων, του οποίου ηγείται ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος είναι ο
ιδιοκτήτης του ομίλου Φινινβέστ. Ιδιοκτησία του ομίλου Φινινβέστ είναι τρία
από τα ιταλικά τηλεοπτικά κανάλια, ο Μονταντόρι, ο μεγαλύτερος εκδοτικός οίκος
της Ιταλίας, και μία ημερήσια εφημερίδα. Ο όμιλος αυτός έχει επίσης εκτεταμένα
συμφέροντα σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και στις τηλεπικοινωνίες. Ο Σίλβιο
Μπερλουσκόνι είναι λοιπόν ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Ευρώπη.

Εάν τελικά γίνει πρωθυπουργός της Ιταλίας, ο Μπερλουσκόνι θα είναι ο πρώτος
μεγιστάνας των ΜΜΕ, ο οποίος θα κατέχει το ύπατο κρατικό αξίωμα της χώρας του.
Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι θα γίνει η προσωποποίηση του ιδιωτικού κεφαλαίου που
ασκεί, κατά άμεσο τρόπο, την κυβερνητική εξουσία. Και αυτό θα έχει γίνει
επειδή θα έχει ψηφιστεί, γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό, κατά απολύτως νόμιμο
τρόπο, από τον ίδιο τον ιταλικό λαό.

Απ’ ό,τι φαίνεται λοιπόν, οι πλούσιοι πράγματι θέλουν να κληρονομήσουν τη Γη
ολόκληρη. Και προς το παρόν, δεν υπάρχει τίποτα να τους εμποδίσει.