ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η άνοιξη του σινεμά

Ο Μάρτης δεν είναι μόνο ο μήνας των ανθισμένων αμυγδαλιών ­ άσε που τώρα πια
ανθίζουν από τον Φλεβάρη. Είναι κι ο μήνας του κινηματογράφου. Είναι το
γκλάμορους πανηγύρι στο Λος Άντζελες, με τα χρυσά αγαλματάκια της Ακαδημίας
Τεχνών και Επιστημών του Κινηματογράφου και τις απίστευτες τουαλέτες των σταρ.
Είναι και η 22η Μαρτίου, γνωστή στους κινηματογραφόφιλους ως η πρώτη δημόσια
προβολή ταινίας στην ιστορία, δηλαδή ως ημέρα γενέσεως της Έβδομης Τέχνης.

Αχ, αυτή η μαγεία της μεγάλης οθόνης, που σε κατακυριεύει από τα μικράτα
σου… Η Μαίρη Πόπινς που έρχεται με την ομπρέλα από τον ουρανό του Λονδίνου
στο σινεμά της Σταδίου, όπου μας πήγε από το χεράκι η θεία… Η «Φαντασία» του
Ντίσνεϊ, με τα φύλλα να χορεύουν στη μουσική του Τσαϊκόφσκι σε μια παλιά
αίθουσα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας…

Τα θερινά τα σινεμά «με αγιόκλημα και γιασεμιά», στη γειτονιά ή στο νησί ­ με
τον Κούρκουλο ή τον Μάρλον Μπράντο σε τεράστιες αφίσες πάνω σε σανίδες… Οι
προβολές 4 με 6 το απόγευμα ­ οι μόνες που επέτρεπε ο αυστηρός μπαμπάς της
εποχής ­ παρέα με τη συμμαθήτρια από το Γυμνάσιο, για να ρουφήξουμε τα
αριστουργήματα του Τριφό, του Μπέργκμαν, του Παζολίνι…

Η θλίψη για τη βάρβαρη επέλαση της τηλεόρασης και την παρακμή των παλιών
αιθουσών ­ και η χαρά αργότερα της επιστροφής του κόσμου στις σκοτεινές
αίθουσες, η έκρηξη των «πολυσινεμά» και των «σινέπολις» και των «σινεμάξ».

Πιστέ μας φίλε, κινηματογράφε, σε ευχαριστούμε για όλες τις όμορφες, βαθιές
στιγμές που μας χάρισες και για όσες μας ετοιμάζεις για το μέλλον…