ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τούρτα στης Δουκίσσης

Πήραμε την οδό Δουκίσσης Πλακεντίας, για να βγούμε «σε μια ταβέρνα στο
Χαλάνδρι», καλεσμένοι σε παιδικά γενέθλια. Αλλά ποιο Χαλάνδρι; Ο δρόμος
κοβόταν, λόγω έργων, κι ύστερα ξανάρχιζε, και μέσα σε σκόνη και ασφαλτικά
μηχανήματα και παράξενα τοπία αδιαμόρφωτα, φτάσαμε σε γειτονιές καινούργιες,
αχαρτογράφητες ακόμα, σε ορχήστρες μπετονιέρων, που δούλευαν σχεδόν
συντονισμένα, μια σε κάθε τετράγωνο. Σπίτια τριώροφα ολοκαίνουργα, με τη σομόν
απόχρωσή τους απαστράπτουσα, ξεφύτρωναν από τη χέρσα γη, με όλα τα κουφώματα
και τις ωραίες κεραμιδένιες στέγες τους, πλάι σε ετοιμόρροπα καλύβια,
εγκαταλελειμμένα μαντριά, σωρούς από σκουπίδια πάσης φύσεως. Οι κουρτίνες στα
παράθυρα ανέμιζαν κιόλας, πριν κολληθεί με τσιμέντο η πλάκα Πηλίου στην αυλή.
Σύννεφα σκόνης σηκώθηκαν από το αυτοκίνητο στο δρόμο, που μόλις στρωθεί με
άσφαλτο θα δείξει ότι χαράχτηκε στενός, για να διατηρηθεί τουλάχιστον αυτή η
παράδοση.

Η τούρτα ήταν σε ένα πελώριο τετράγωνο κουτί. Μόλις το άνοιξαν είδαμε ότι
παρίστανε αεροδρόμιο. Ο πύργος ελέγχου ήταν χάρτινος κι οι διάδρομοι με γλάσο.
Τα αεροπλανάκια ζαχαρωτά, τ’ άρπαξαν τα παιδιά αλαλάζοντας. Κάτι σαν εθνικό
ρίγος μας διαπέρασε, καθώς το μαχαίρι μέτρησε ανάλαφρα τα κομμάτια σαν να ήταν
στρέμματα κι ύστερα βυθίστηκε στην κρέμα. Με το πρώτο κομμάτι αποκαλύφτηκαν
στρώσεις σοκολάτας και σαβαγιάρ, η μία πάνω στην άλλη, όπως οι ιστορικές
εναποθέσεις στα χώματα της Αττικής. Το μοιραστήκαμε σαν να ήταν το σώμα του
«Ελ. Βενιζέλου». Όλα γύρω θύμιζαν Άγρια Δύση, Ελ Πάσο κι άλλα τέτοια
μεξικάνικα, όμως η γεύση της τούρτας μας ξανάφερε στην πραγματικότητα κι
ευωχία μας πλημμύρισε. Εγκαινιάσαμε το αεροδρόμιο με τον πιο δουκικό τρόπο…