Ο Στ. Μάνος για το νέο αεροδρόμιο

Από τον κ. Στέφανο Μάνο λάβαμε την παρακάτω επιστολή για το αεροδρόμιο των
Σπάτων.

«Φίλε κύριε Διευθυντά,

Ο συντάκτης σας Αντώνης Ρενιέρης, σε ρεπορτάζ του που δημοσιεύτηκε την 26η
Μαρτίου, γράφει για το αεροδρόμιο στα Σπάτα ότι: “το περίεργο στην όλη υπόθεση
είναι ότι ενώ εδώ και πέντε χρόνια ο κ. Λαλιώτης υποστηρίζει ότι με την
αναθεώρηση ­ το 1995 από το ΠΑΣΟΚ της σύμβασης του 1993 που καταρτίστηκε επί
κυβερνήσεως Μητσοτάκη ­ το Ελληνικό Δημόσιο ωφελήθηκε 100 δισ., μόλις τώρα η
Νέα Δημοκρατία θυμήθηκε να αμφισβητήσει αυτή την παραδοχή…”.

Η επισήμανση αυτή είναι ανακριβής ως προς τούτο: Από τα πρακτικά της Βουλής
όπου συζητήθηκε η αναθεωρημένη σύμβαση, προκύπτει η τεκμηριωμένη διαφωνία της
Ν.Δ. (στη συζήτηση αυτή ήμουν ακόμη βουλευτής και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος
της Ν.Δ.) σε αυτούς τους ισχυρισμούς. Σας θυμίζω επίσης ότι η εφημερίδα σας
έχει φιλοξενήσει δύο άρθρα μου ­ την 13.10.2000 και 7.2.2001 ­ με τα οποία
τεκμηριώνω, ότι η ζημιά που προκλήθηκε από τους ιδεολογικούς και μόνο
δογματισμούς Λαλιώτη, ξεπερνά κατά πολύ τα 100 δισ. του δήθεν κέρδους από την
επαναδιαπραγμάτευση. Κατέληγα με την πρόταση που επαναλαμβάνω: Να συμφωνήσει ο
κ. Λαλιώτης να ανατεθεί σε μια διεθνούς κύρους ελεγκτική εταιρεία (π.χ. Arthur
Andersen, Price Watwehouse, κ.λπ.) να εξακριβώσει και να τεκμηριώσει το
συνολικό όφελος ή τη συνολική ζημία που προκάλεσε η επαναδιαπραγμάτευση της
σύμβασης. Διότι όπως και να το κάνουμε 100 δισ. δραχμές είναι πολλά λεφτά.
Όποιος αναλάβει αυτή την εκτίμηση θα πρέπει να αξιολογήσει τις αλλαγές που
επέφερε ο κ. Λαλιώτης και να λάβει υπόψη του και να κοστολογήσει τη διετή
καθυστέρηση που προκάλεσε η επαναδιαπραγμάτευση. Για παράδειγμα, πρέπει να
εκτιμηθεί το όφελος της απελευθέρωσης των 5.500 στρεμμάτων του Ελληνικού (πόσο
αποτιμάται η απελευθέρωση μιας έκτασης που, με το αεροδρόμιο σε λειτουργία,
αξίζει περισσότερο από ένα τρισ. δρχ.) δύο χρόνια νωρίτερα. Όπως επίσης πρέπει
να εκτιμηθεί το όφελος που θα είχε το Δημόσιο και η ελληνική οικονομία από την
κατά δύο χρόνια ενωρίτερα λειτουργία του αεροδρομίου στα Σπάτα (αξίας 660 δισ.
δραχμών).

Τελικά το πραγματικό κέρδος από έναν τέτοιο έλεγχο των συνεπειών της
επαναδιαπραγμάτευσης θα είναι ελπίζω να ευαισθητοποιήσει τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κ.
Λαλιώτη και ελπίζω και άλλους σε μια παράμετρο κόστους που συστηματικά
αγνοείται. Το κόστος του δογματισμού και του χρόνου (ο λαός λέει: ο χρόνος
είναι χρήμα!). Τι εγγυάται ότι το αεροδρόμιο στα Σπάτα θα είναι κερδοφόρο αν
φύγει ο ιδιώτης μετά τα 30 χρόνια και αναλάβει τη διαχείριση το Ελληνικό
Δημόσιο; Γιατί κανένα από τα αεροδρόμια που διαχειρίζεται το Δημόσιο δεν είναι
κερδοφόρο; Το γεγονός ότι η σύμβαση παραχώρησης περιορίστηκε από τα 50 στα 30
χρόνια δεν συνέβαλε στη ματαίωση άλλων δραστηριοτήτων όπως τεχνολογικό πάρκο,
συνεδριακό και εκθεσιακό κέντρο κ.λπ.; Δεν έχασε το Δημόσιο επιπλέον έσοδα; Το
επιχείρημα, από όπου κι αν προέρχεται, ότι δεν επηρεάζονται τα τέλη του
Αεροδρομίου, από τον περιορισμό του χρόνου διάρκειας της σύμβασης
συνεκμετάλλευσης, δεν αντέχει στην κοινή λογική. Πόσο πρόθυμος να συμμετάσχει
σε συμπληρωματικές επενδύσεις θα είναι ο ανάδοχος μετά 10 χρόνια με ορίζοντα
15 ετών ακόμη;

Κατά τη γνώμη μου πίσω από τα 100 δισ. δραχμές του κ. Λαλιώτη κρύβεται απλά
ένα προπαγανδιστικό πυροτέχνημα, με το οποίο προσπαθεί να δικαιολογήσει στα
μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ τη στροφή 180 μοιρών που έκανε το ΠΑΣΟΚ απέναντι
στα αυτοχρηματοδοτούμενα έργα (το ΠΑΣΟΚ με ανακοίνωσή του στις 3 Ιουλίου 1992
δήλωνε: “Ριζικά αντίθετο στην εκχώρηση της κατασκευής και λειτουργίας σε ξένο
οίκο, μοναδική περίπτωση στον κόσμο”), και στο σπατόσημο (ο κ. Λαλιώτης με
δηλώσεις του στις 7/4/1993 μιλώντας για το σπατόσημο που καθιερώθηκε για τη
χρηματοδότηση του μεγάλου έργου, το είχε χαρακτηρίσει “σκανδαλόσημο” και
“βλακόσημο”). Σήμερα ο κ. Λαλιώτης και ο υπουργός Μεταφορών κ. Βερελής
αναγνωρίζουν ότι χωρίς το σπατόσημο, το νέο αεροδρόμιο δεν θα μπορούσε να
πραγματοποιηθεί. Δεν πρέπει επίσης να λησμονείται ότι το Υπουργικό Συμβούλιο
του ΠΑΣΟΚ (με τον κ. Σημίτη υπουργό) τον Ιανουάριο του 1982 αποφάσισε ότι δεν
χρειάζεται αεροδρόμιο στα Σπάτα ούτε Μετρό ούτε Αττική Οδός. Έτσι χάθηκαν τα
πρώτα 7 χρόνια.

Για μένα, πάντως, το σημαντικό είναι ότι με την έναρξη λειτουργίας του νέου
αεροδρομίου αλλά και τα 17 πρώτα χιλιόμετρα της Αττικής Οδού, ο πολίτης και οι
πολιτικοί θα μπορούν πλέον πιο εύκολα να αντιληφθούν ότι τα
αυτοχρηματοδοτούμενα έργα υπερτερούν σε ποιότητα, σε χρονοδιάγραμμα εκτέλεσης,
σε κόστος κατασκευής, από τα συνηθισμένα Δημόσια Έργα. Αυτό είναι το μεγάλο
κέρδος. Αρκεί η κυβέρνηση να αποφασίσει να χρησιμοποιήσει τη μέθοδο για την
κατασκευή και άλλων μεγάλων έργων υποδομής».