ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Του κόσμου οι… αχάριστοι

Η ερώτηση μπορεί να διατυπώνεται κάθε φορά διαφορετικά. Μπορεί, λόγου χάριν,
να είναι «τι απεχθάνεστε;» ή «τι σας προκαλεί λύπη;». Η απάντηση, όμως, είναι
μία: «Η αχαριστία». Στερεοτύπως επαναλαμβανόμενη απάντηση σε συνεντεύξεις.
Ματαίως αναζητώ κάτι άλλο, «η αχαριστία», ως απεχθής έλλειψη αναγνώρισης της
«οφειλόμενης ευγνωμοσύνης», επανέρχεται. Έχουμε τόση ανάγκη να μας οφείλει
κάποιος χάριτες; Και είναι τόσα τα «αχάριστα κορμιά» ή μήπως τόσες οι κατά
φαντασίαν ευεργεσίες; Στοιχειωδώς σ’ αυτή τη ζωή δίνουμε και παίρνουμε. Άλλοτε
η παλάντζα γέρνει προς τη μία μεριά, άλλοτε προς την άλλη. Και υπάρχουν
άνθρωποι που δίνοντας νιώθουν πλουσιότεροι και άνθρωποι που παίρνοντας ­ τους
βλέπουμε, άλλωστε ­ νιώθουν φτωχότεροι. Ζήτημα παιδείας και ψυχής ­ πράγματα,
δηλαδή, που ελάχιστα επηρεάζει μια ­ ας πούμε πραγματική ­ ευεργεσία. Έπειτα,
μήπως δεν είναι στη φύση του ανθρώπου να θυμάται περισσότερο τα όσα καλά ­
όπως πιστεύει ­ έκανε από τα όσα καλά δέχτηκε; Γιατί τόση εμμονή στην
αχαριστία; Στο τέλος-τέλος, αν πίσω από το καλό κρύβεται η προσδοκία της
ανταπόδοσης ή έστω της μνήμης, πρόκειται για «φτωχό καλό», ιδιοτελές, καλύτερα
να μένει. Προσωπικά πιστεύω πως μέσα μας κρύβουμε όλοι ­ ποιος λίγο, ποιος
πολύ ­ έναν ευεργέτη και έναν αχάριστο. Ο Νίτσε, άλλωστε, τα είπε όλα μ’
εκείνη την τόση δα φράση: «Θέλεις να κάνεις κάποιον εχθρό σου; Ευεργέτησέ
τον». Και γιατί τώρα όλα αυτά; Έτσι. Γιατί μου πέρασε απ’ το μυαλό ότι αύριο
μπορεί να απαιτούμε ευγνωμοσύνη από τα Σκόπια ­ σιγά και την προσφορά μας… ­
και να μιλάμε για αχαριστία.