Στήριγμά του τα παιδιά του

Εδώ και πέντε χρόνια, σχεδόν καθημερινά, ένα από τα κυριότερα θέματα
συζήτησης των Ηρακλειωτών ήταν η υπόθεση Γερωνυμάκη.

ΗΡΑΚΛΕΙΟ

Ο δικηγόρος Μιχ. Γερωνυμάκης με τον έναν από τους δύο γιους του κατά τη διάρκεια της δευτεροβάθμιας δίκης, που τελείωσε με την αθώωσή του

Για την ακρίβεια, ο πρωταγωνιστής της, ο 52χρονος δικηγόρος Μιχάλης
Γερωνυμάκης, που το βροχερό πρωινό της 23ης Οκτωβρίου 1996 βρήκε σφαγμένες στο
σπίτι του, στην τότε λεωφόρο Ακαδημίας και νυν Ανδρέα Παπανδρέου, τη σύζυγό
του Μαρίνα και την πεθερά του Ειρήνη Κλαουράκη.Από την πρώτη στιγμή οι υποψίες
στράφηκαν εναντίον του. Συνελήφθη, προφυλακίστηκε, δικάστηκε και αθωώθηκε δύο
φορές, αλλά η υπόθεση για πολλά χρόνια ακόμη θα συζητείται στο Ηράκλειο.

Από την πρώτη στιγμή οι δύο γιοι του, που απουσίαζαν την ημέρα της τραγωδίας
από την Κρήτη, τάχθηκαν στο πλευρό του, όπως και το σύνολο σχεδόν του
δικηγορικού κόσμου, αλλά και άλλοι που τον γνώριζαν και μιλούσαν κολακευτικά
για το άτομό του. Μια σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης είχε πεισθεί ότι
αυτός ήταν ο δράστης μέχρι που ήρθαν δύο δικαστικές αποφάσεις (πρωτόδικα στο
Ρέθυμνο και προχθές στο Εφετείο Πειραιά) να δώσουν τη δική τους οριστική
απάντηση: Αθώος, δεν υπάρχουν στοιχεία εναντίον του.

Η επόμενη ημέρα βρήκε τον Μιχάλη Γερωνυμάκη στην Αθήνα, όπου θα παραμείνει
ακόμη μερικές ημέρες μέχρι να επιστρέψει στο Ηράκλειο. Δείχνει απρόθυμος να
δώσει συνέντευξη. «Για μας, τώρα που είμαι ελεύθερος και μπορώ να επικεντρωθώ
περισσότερο στην προσπάθεια, προέχει η ανεύρεση του δολοφόνου», δηλώνει στα
«ΝΕΑ». Η απροθυμία του να μιλήσει σε δημοσιογράφους είναι κατανοητή. Αν
μιλήσει σε ένα μέσον, όλα τα άλλα θα τρέξουν πάνω του. Χθες πάντως ήταν
περιζήτητος.

Στη σύντομη συνομιλία μας ο Ηρακλειώτης δικηγόρος ήταν ανακουφισμένος από την
εξέλιξη της δίκης, αρνήθηκε ωστόσο να σταθεί στα συναισθήματά του κατά τη
διάρκεια της δίκης και όλο το διάστημα πριν απ’ αυτήν. «Είναι τόσο έντονα και
σε βαθμό που να μην ελέγχονται», περιορίστηκε να πει.

Τι ήταν όμως αυτό που τον στήριξε όλα αυτά τα χρόνια; Τα παιδιά του, απαντά,
αλλά όχι μόνο αυτά.

«Ήταν οι ηθικές συνειδήσεις των ανθρώπων του κοινωνικού μου περιγύρου» συμπληρώνει.