ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Όλοι μαζί… μόνοι

Σε μια ταινία της Φίνος Φιλμ, ο Ντίνος Ηλιόπουλος πήγαινε να αρραβωνιαστεί.
Την ώρα του συμπεθεριού, από αμηχανία και μόνο, σουφρώνοντας τα χείλη και
μισοκλείνοντας τα ματάκια του πίσω από τα χοντρά γυαλιά του, είχε πει την…
ιστορική φράση “είμαστε μία πολύ ωραία ατμόσφαιρα”. Ασφαλώς τη θυμήθηκαν
πολλοί την Τετάρτη το βράδυ, βλέποντας τα μέλη του Εκτελεστικού Γραφείου να
απέρχονται από τη Χαριλάου Τρικούπη ύστερα από τη συνεδρίαση, στη διάρκεια της
οποίας έδωσαν όρκους πίστεως στην ενότητα του κόμματος. “Όλοι μαζί”, είπαν,
συμφώνησαν, και όσοι το άκουσαν ως σύνθημα βεβαιώθηκαν άλλη μια φορά για την
ακρίβεια του στίχου “τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα”. Διότι “Όλοι μαζί” ναι,
αλλά ο καθένας μόνος του!

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη

Κινηματογραφικών αναφορών, συνέχεια. Κάποτε που οι κινηματογράφοι χωρίζονταν
σε θερινούς και χειμερινούς, εκεί κατά τον Μάιο, όταν έκλειναν οι χειμερινοί,
κρεμούσαν έξω στην πόρτα μια μεγάλη αφίσα με μία ομπρέλα, λίγες σταγόνες
βροχής και με την ένδειξη-πρόσκληση “ραντεβού τον Σεπτέμβρη”! Όσοι γνωρίζουν
την κατάσταση στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, εκεί παραπέμπουν. Στον Σεπτέμβρη! Όταν
θα ξεκινήσει με το καλό η προσυνεδριακή περίοδος στο ΠΑΣΟΚ. Μέχρι τότε τα
πράγματα θα είναι μάλλον ανέφελα για τον Κώστα Σημίτη ­εκτός απροόπτου,
βέβαια, και το απρόοπτο μπορεί να είναι οτιδήποτε. Από την επόμενη συνέντευξη
Πάγκαλου μέχρι την επόμενη διαρροή από το Μέγαρο Μαξίμου, για κουρασμένους,
χορτασμένους, καθυστερημένους, απορημένους και απόρους! Γι’ αυτό και μεγάλη
μπουκιά να τρως, μεγάλη κουβέντα μην πεις.

Κάτι ήξερε…

Πόσα χρόνια θα περάσουν και θα τον θυμόμαστε, δεν μπορώ να σας πω. Γιατί δεν
το ξέρω. Αλλά κάθε φορά που θα δημιουργείται ένα μεγάλο θέμα, θα τον βρίσκουμε
μπροστά μας. Γιατί είχε το (θείο) χάρισμα να βλέπει πολλά χρόνια μπροστά από
την εποχή του. Περί του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου ο λόγος. Που το 1990,
δηλαδή σε χρόνο ανύποπτο, με τα σημερινά τραγικά γεγονότα στο κρατίδιο των
Σκοπίων, είχε δηλώσει: “Ακόμη και αν δεν υπήρχε το κρατίδιο των Σκοπίων, θα
έπρεπε να το ιδρύσουμε”. Τι είχε στον νου του; Τι φοβόταν; Καταστάσεις όπως τη
σημερινή. Με την προσπάθεια της Αλβανίας να καταστεί εκ του μηδενός “Μεγάλη
Αλβανία”! Έφυγε νωρίς, δυστυχώς…

Τρικυμίες εδώ κι εκεί

Μια πετυχημένη φράση ­με την οποία δεν συμφωνούν, πάντως, πολλοί­ είπε ο
Κώστας Σκανδαλίδης πρόσφατα, για την κρίση στο ΠΑΣΟΚ. Τη χαρακτήρισε “τρικυμία
εν ποτηρίω”. Η συνέχεια απέδειξε ότι, ανεξάρτητα από το ανεπιτυχές της
διατύπωσης, η φράση “έγραψε”. Τόσο που τη χρησιμοποίησε και ένα πολύ γνωστό
στέλεχος της Ν.Δ., όταν ρωτήθηκε από τη στήλη για το θέμα της δημιουργίας
θέσης γραμματέα του κόμματος στο προσεχές Συνέδριο. “Τρικυμία εν ποτηρίω είναι
αυτό το θέμα”, είπε. Και υποστήριξε ότι θα λυθεί “κοινή συναινέσει”. Θα λυθεί,
όμως; Ο Κ. Καραμανλής επιθυμεί να λάβει η θέση σχεδόν προσωποπαγούς χαρακτήρα,
να την πάρει, δηλαδή, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, μεταγραφή τελευταία στο
καραμανλικό στρατόπεδο. Αντιδρούν πολλοί. Είτε γιατί δεν θέλουν τον Μεϊμαράκη
είτε γιατί δεν θέλουν να υπάρχει τέτοια θέση στο κόμμα. Του Καραμανλή, βέβαια,
θα περάσει, αλλά έως τότε οι διαφωνούντες θα δίνουν τροφή στο κλίμα
αντιπαράθεσης στο εσωτερικό του κόμματος. Για να τιμηθεί, προφανώς, το
Συνέδριο…

Κασέτα για να θυμηθεί

Δεν είδε, δεν άκουσε, δεν έμαθε. Εκείνος απλώς διάβαζε. Τι διάβαζε; ένας Θεός
ξέρει. Δυστυχώς, ο Κύριος, ο οποίος βλέπει τα πάντα από ψηλά, δεν αισθάνεται
την ανάγκη να επιβάλλει στο τέκνο Του, σιωπή. Επί του παρόντος, τουλάχιστον.
Έτσι, εκείνος συνεχίζει να προκαλεί τη μνήμη μας. Και τις αντοχές μας. Τον
επισκέφθηκαν οι μητέρες των βασανισθέντων στη διάρκεια της δικτατορίας, του
παρέδωσαν βιντεοκασέτα με την εξέγερση του Πολυτεχνείου, του είπαν για τα όσα
έζησε ο λαός αυτός στα 7 χρόνια της δικτατορίας, κι εκείνος έκανε και πάλι ότι
δεν είδε, δεν άκουσε, δεν έμαθε. Ύστερα που πληροφορήθηκε ότι οι γιαγιάδες,
πια, κοινολόγησαν στους δημοσιογράφους την ”άγνοιά”(;) του, αισθάνθηκε την
ανάγκη να διαμαρτυρηθεί. Δηλώνοντας ότι δεν έκανε με τις μητέρες συζήτηση για
το Πολυτεχνείο. Κρίμα, γιατί θα ήταν μια καλή ευκαιρία, έστω και εκ των
υστέρων, να ζητήσει συγγνώμη. Που δεν είχε κάνει το παραμικρό, όντας δεξί χέρι
του χουντοαρχιεπισκόπου Ιερώνυμου…

Παραλογισμός… ολέ

Τρέλες γίνονται στο όνομα του ασυμβίβαστου μεταξύ της ιδιότητας του βουλευτή
και άλλων ιδιοτήτων. Την υπόθεση της ένστασης εις βάρος του Γιώργου Βουλγαράκη
από την επιλαχούσα στην Α’ Αθήνας της Ν.Δ. Μ. Καρά την έχετε πληροφορηθεί. Η
κ. Καρά προσέφυγε στο εκλογοδικείο, επειδή ο Βουλγαράκης ως παθιασμένος
Παναθηναϊκός θεώρησε τιμή του και καμάρι του να περιληφθεί στο διοικητικό
συμβούλιο της ομάδας. Γιατί κινδυνεύει με έκπτωση; Διότι η ομάδα παίρνει,
λέει, και χρηματοδότηση από τον ΟΠΑΠ, πράγμα που εμπίπτει στις διατάξεις του
εκλογικού νόμου όσον αφορά τα μέλη του Δ.Σ. Λες και επηρέασε η παρουσία του Γ.
Βουλγαράκη τη χρηματοδότηση ή λες και δεν δινόταν και προτού ο βουλευτής
τοποθετηθεί μέλος του Δ.Σ.! Το αστείο είναι ότι η εισηγήτρια της υπόθεσης στο
εκλογοδικείο… έκανε θετική εισήγηση ­να γίνει δεκτή, δηλαδή, η ένσταση!

Στα άγρια νερά

Δεύτερη τρελή περίπτωση, μα εντελώς τρελή λέμε τώρα, είναι αυτή με την ένσταση
κατά του βουλευτή Χρήστου Σμυρλή. Ποίο το “αμάρτημα” του Σμυρλή; Είναι
πρόεδρος στην Ελληνική Ομοσπονδία Κανόε – Καγιάκ. Είναι κακό αυτό; Είναι κακό,
δηλαδή, ένας βουλευτής να αναπτύσσει μια τέτοια παράπλευρη δράση; Για την
κοινωνία, όχι. Ίσα ίσα που πολλοί θα ήθελαν να βλέπουν τους βουλευτές να
βρίσκονται κοντά στην κοινωνία και στις δράσεις της. Πολλοί, αλλά όχι προφανώς
όλοι. Για μια τέτοια περίπτωση, λοιπόν, όπως του Χρ. Σμυρλή, θα κληθεί να
κρίνει το εκλογοδικείο. Όμως, οι περιπτώσεις των Βουλγαράκη και Σμυρλή ­ που
πρέπει να σημειωθεί ότι αν γίνουν δεκτές οι ενστάσεις, θα πρέπει να εκπέσουν
από το αξίωμά τους καμιά… εκατοστή βουλευτές ­ είναι που κάνουν πέρα για
πέρα επιβεβλημένη τη σοβαρή συζήτηση στο πλαίσιο της αναθεώρησης του
Συντάγματος. Τη σοβαρή συζήτηση, όμως. Όχι την επιδερμική. Αυτή, δηλαδή, που
γίνεται για να ικανοποιηθούν μερικά ρουσφέτια “ημετέρων” ­ήτοι κολλητών,
συμβούλων και παρατρεχάμενων, γενικώς, υπουργών και υπουργείων.

Ήθελαν να τ’ ακούσουν

Το πιο εύκολο στην πολιτική είναι να χαϊδεύεις αυτιά. Και το ακόμη ευκολότερο
είναι να δίνεις στο ακροατήριό σου αυτό που θέλει να ακούσει. Βασικά θεωρήματα
αυτά της τέχνης της πολιτικής, που πολλοί τα θυμήθηκαν ακούγοντας, την Πέμπτη
το βράδυ, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να χαιρετίζει το Συνέδριο της ΓΣΕΕ, με
μια ομιλία που ξεπέρασε ακόμη και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις των οργανωτών.
Ο Πρόεδρος αναφέρθηκε στο Ασφαλιστικό, και είπε αυτά που ήθελαν να ακούσουν οι
σύνεδροι: όχι αύξηση του ορίου ηλικίας, όχι μείωση του ποσοστού της σύνταξης,
όχι… όχι… όχι. Θύελλα τα χειροκροτήματα από κάτω. Τόσα που στη συνέχεια
έγιναν αποδοκιμασίες στον δύστυχο Γιαννίτση, που ανέβηκε στο βήμα να
περιγράψει τη ζοφερή πραγματικότητα του Ασφαλιστικού…