ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και όμως, ακόμα υπάρχει ελπίδα

Αγαπημένε μου Γιάννη, Ξαφνιάστηκες όταν σου είπα πως υπάρχει ελπίδα. Απέδωσες
τη φράση μου στο αισιόδοξον του χαρακτήρος μου. Εκτιμούσες πως μετέβαλα τις
προσδοκίες μου σε γεγονότα, σκιαγραφώντας έτσι τη δική μου εικονική
πραγματικότητα.

Ε, αυτήν τη φορά στην έσκασα. Μόλις γύρισα από μία εκδήλωση ένωσης φοιτητών
για διεθνή θέματα. Και είμαι γεμάτη κέφι. Ρούφηξα τη δροσιά τους. Χάρηκα την
υγεία τους. Απόλαυσα την κριτική τους. Γεύτηκα τους χυμούς τής σκέψης τους. Η
ταυτότητά τους, μερικές αράδες σε μία φωτοτυπία:

«Όραμά μας, μία κοινωνία πολιτών όπου η ισότητα και η αξιοκρατία θα δεσπόζουν.
Ανάγκη μας, να γνωρίζουμε τα πράγματα βαθύτερα, να διεισδύουμε σε θέματα που
κανείς αλλού δεν μας δίνει τη δυνατότητα. Αγωνία μας, να καταπολεμήσουμε την
ανία των καιρών μας. Όπλα μας η ζωντάνια, το ανήσυχο πνεύμα μας, η όρεξή μας
να δραστηριοποιηθούμε, να διοχετεύσουμε την ενέργειά μας».

Θέμα τους τα ανθρώπινα δικαιώματα στον 21ο αιώνα. Στο πάνελ των ομιλητών
πανεπιστημιακοί δάσκαλοι. Αυτή κι αν ήταν έκπληξη. Διεθνούς κύρους, σπουδαίοι
επιστήμονες, που το τηλέφωνο του σπιτιού τους σε καμία δημοσιογραφική ατζέντα
δεν θα βρεις, ήταν εκεί για πολλές πολλές ώρες, έτοιμοι να δώσουν απαντήσεις,
να προβληματιστούν κι αυτοί μαζί με τους φοιτητές για την τύχη των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων στη νέα τάξη πραγμάτων.

Ζήλεψα που δεν είμαι πια φοιτήτρια. Αλλά εσύ πρέπει να ζηλέψεις που δεν ήσουν
εκεί. Γιατί κανένα κανάλι δεν θα σου φέρει στο σπίτι σου τόσο σοβαρά νέα…

Σε φιλώ και την επόμενη φορά θα σε πάρω μαζί μου…