ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ «Δεν είμαι ανασφαλής»

Τους τελευταίους δύο μήνες ο Κώστας Καραμανλής έχει βρει γλώσσα συνεννόησης με
την Ντόρα Μπακογιάννη και φαίνεται ότι η ανακωχή, που συμφωνήθηκε τον
Ιανουάριο, θα συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι το συνέδριο. Εκείνος δείχνει
αποφασισμένος να υιοθετήσει πολλές από τις θέσεις της στο συνέδριο και η πρώην
υπουργός αποφεύγει τις αντιπαραθέσεις μαζί του. Σε καλό σημείο επίσης
βρίσκονται και οι σχέσεις του με τον κ. Κ. Μητσοτάκη. Έτσι τα μόνα μεγάλα
θέματα που έχει αυτή την ώρα ανοιχτά είναι η επιστροφή τού Γιώργου Σουφλιά και
πώς θα χειριστεί το θέμα του Αντώνη Σαμαρά. Για τον με Θεσσαλό πολιτικό έχει
την πόρτα της Ρηγίλλης ορθάνοιχτη και είναι έτοιμος να συζητήσει τους όρους
της επανένταξής του, ενώ για τον πρόεδρο της «Άνοιξης» εξακολουθεί η πόρτα να
παραμένει κλειστή και αυτό θα συμβαίνει για όσο διάστημα ο πρόεδρος της Ν.Δ.
επιθυμεί να μη διαταράξει τις σχέσεις του με τη μητσοτακική πτέρυγα.

Τα περιθώρια

ΕΡ.: Αισθάνεστε έτοιμος για συγκρούσεις; Είστε αυτό που λέμε
ριζοσπάστης πολιτικός ή είστε πιο πολύ άνθρωπος των ισορροπιών;

ΑΠ.: Δεν νομίζω ότι έχω κρατήσει ποτέ καμιά ισορροπία. Απλώς
απεχθάνομαι τις ψευτοσυγκρούσεις για ψευτοδιλήμματα που μπορεί να υποκρύπτουν
οποιεσδήποτε ανασφάλειες. Να το πούμε απλά. Δεν είμαι ανασφαλής, κ. Πολίτη.
Μπορεί να έχω μειονεκτήματα, αλλά ανασφαλής δεν είμαι.

ΕΡ.: Ακούω πολλές φορές να λένε ότι ο Καραμανλής είχε τη δυνατότητα
ν’ αλλάξει εντελώς αυτό το κόμμα, του δόθηκαν όλες οι δυνατότητες και
στην προσπάθειά του να διατηρήσει ισορροπίες δεν το έκανε αυτό και ενδεχομένως
έχασε πολύτιμες ευκαιρίες. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη ή θεωρείτε ότι
εξαντλήσατε τα περιθώρια των αλλαγών;

ΑΠ.: Ποτέ δεν έχεις εξαντλήσει το καλύτερο που μπορείς να κάνεις.
Όποιος θεωρεί ότι εξάντλησε όλα τα περιθώρια όσων είχε να κάνει, δεν έχει λόγο
ύπαρξης. Και ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η επανάπαυση και ο εφησυχασμός.

Για ένα κόμμα που έχει ιστορία, που έχει κάνει επιλογές, που έχει κυβερνήσει
τον τόπο, που έχει στείλει συγκεκριμένα πολιτικά μηνύματα, που περιλαμβάνει
μια σημαντική ομάδα ανθρώπων, ξαφνικά το να πούμε, δεν είμαστε εμείς, είμαστε
κάτι άλλο, σημαίνει δύο πράγματα.

Πρώτον, ότι ντρέπεται για το χθες του και δεύτερον, ότι επιχειρεί να
εξαπατήσει τον κόσμο. Εγώ λέω ότι πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τον κόσμο.
Σεβόμαστε και τιμούμε την ιστορία μας και την παράδοσή μας. Εντοπίζουμε λάθη
και παραλείψεις. Κοιτάμε να τα πολεμήσουμε, να τα παλέψουμε, να τα
διορθώσουμε. Δηλαδή, δεν είναι θέμα κατά πόσον είσαι τολμηρός ή όχι το ν’
αντιλαμβάνεσαι ότι πάνω απ’ όλα πρέπει να πετυχαίνεις τη σωστή μείξη εκείνων
που κρατούμε από το χθες και των καινούργιων στοιχείων που αναζητούμε για το
αύριο.

ΕΡ.: Ο προσανατολισμός σας είναι σταθερός, ο ίδιος;
Στοχεύετε στον λεγόμενο μεσαίο χώρο όπως και πριν από τις εκλογές; Ή
έχει αλλάξει κάτι;

ΑΠ.: Με ρωτάτε για τον μεσαίο χώρο. Όπως ξέρετε, γιατί το έχουμε πολλές
φορές συζητήσει, έχω ασχοληθεί πάρα πολλά χρόνια με ζητήματα που έχουν να
κάνουν με θεωρία, πολιτικά συστήματα, ιδεολογίες, μανιφέστα, ιδεολογικές
διακηρύξεις.

Εδώ, όμως, πρέπει να πούμε τα πράγματα απλά. Γιατί τελικά στα απλά λόγια
βρίσκονται οι μεγάλες αλήθειες.

Όταν μιλώ για μεσαίο χώρο δεν έχω στον νου μου μια βαθυστόχαστη, πολύπλοκα
γραμμένη διακήρυξη. Έχω στον νου μου να πω σ’ αυτούς, που μας έμαθαν να τους
βλέπουμε ως αντιπάλους, γιατί έτσι ήταν οι συνθήκες του ’50, του ’60, του ’70,
ότι ειδικά στη σημερινή εποχή «δεν έχω να χωρίσω τίποτα μαζί τους».

Μπορεί να διαφωνήσουμε σε κάποια πράγματα, στις προτεραιότητες ή στους τρόπους
υλοποίησης των προτεραιοτήτων. Μπορεί όμως και να συμφωνήσουμε. Είναι βέβαιον
όμως ότι σε άλλο επίπεδο πρέπει να κουβεντιάσουμε σήμερα. Ν’ αφήσουμε στην
άκρη περιχαρακώσεις ή διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος. Να πούμε ότι
σεβόμαστε την Ιστορία και τις ευαισθησίες που έχει ο καθένας. Η Ιστορία
γράφεται και με πολύ υποκειμενισμό. Το να πούμε ότι όλοι έχουν δίκιο ή όλοι
άδικο για τα γεγονότα του ’40 ή του ’44, του ’47 και του ’49 ή του ’56, του
’63 και του ’65 είναι λίγο μύθος.

Η κεντροαριστερά

ΕΡ.: Μήπως αυτή η νέα σας πολιτική προσέγγιση δυσκολεύεται από το
εγχείρημα του δημάρχου, ο οποίος αποκαλεί το κόμμα του νέο Κέντρο και
φαντάζομαι ­ θα δούμε τις επόμενες κινήσεις του ­ ότι στον ίδιο κόσμο θα
στοχεύσει;

ΑΠ.: Όσα σας είπα ­ και γι’ αυτό με είδατε να τα υποστηρίζω με πάθος ­
τα νιώθω και τα πιστεύω, πολύ πριν πάει το μυαλό μου στη στρατηγική και την
τακτική στην εκλογική ή την προεκλογική καμπάνια, στους περίφημους όρους της
εποχής, στις μετρήσεις και στα «κοινά στόχευσης». Έχω ασχοληθεί πάρα πολλά
χρόνια και με αυτά. Μπροστά σ’ αυτά όμως που σας έλεγα πριν, ούτε αυτά έχουν
πολύ μεγάλη αξία.

Από εκεί και πέρα από τη στιγμή που πιστεύεις ότι πρέπει να γίνουν κάποια
πράγματα και κατέληξες σ’ αυτά, δεν μπορείς να επηρεάζεσαι απ’ ό,τι κάνει
οποιοσδήποτε άλλος. Είτε κόμμα είτε πρόσωπο.

ΕΡ.: Γίνεται πολύς λόγος στο ΠΑΣΟΚ το τελευταίο διάστημα και
προκαλεί εντάσεις, για τη λεγόμενη Κεντροαριστερά. Στοχεύετε σε
παρόμοια διεύρυνση εσείς με προσωπικότητες που σήμερα δεν είναι στο κόμμα σας
για να φτιάξετε την Κεντροδεξιά;

ΑΠ.: Ακούστε, αισθάνομαι ότι αυτό που επιχειρεί σήμερα το ΠΑΣΟΚ είναι
ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Και μάλιστα παιχνίδι εντυπώσεων κάτω από το βάρος της
κυβερνητικής ανεπάρκειας. Σας το λέω ευθέως αυτό.

Και ως εκ τούτου έχει στοιχεία επικοινωνιακής παραπλάνησης,
αποπροσανατολισμού. Δεν σημαίνει αυτό ότι δεν υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι. Και
είναι βέβαιον ότι μία από τις αγωνίες σε έναν πολιτικό χώρο πρέπει να είναι η
προσέλκυση αξιόλογων ανθρώπων. Αλλά βέβαια το ζητούμενο, το μείζον ζητούμενο,
δεν είναι αυτό. Είναι τι εκφράζεις στην κοινωνία.

Σας το λέω παραστατικά, δεν υπονοώ τίποτα. Ας υποθέσουμε ότι για κάποιους
λόγους προσελκύεις ένα πρόσωπο και του προσφέρεις υπουργικό θώκο, γιατί
εκτιμάς ότι σε εντυπώσεις θα βοηθήσει. Αυτό το πρόσωπο έρχεται, παρ’ ότι δεν
έχει καμία ιδιαίτερη χημεία με αυτή την κυβέρνηση ή τον χώρο τον πολιτικό που
εκφράζει, την πολιτική που εκφράζει. Απλώς, όπως πολλοί άνθρωποι ίσως και
εντίμως, το βλέπει με το πρίσμα της φιλοδοξίας, της φιλαρέσκειας ή της
προσωπικής δικαίωσης. Αυτό πολιτικά δεν λέει τίποτα. Δημιουργεί απλώς μια
πρόσκαιρη εντύπωση.

Οι επιστροφές

ΕΡ.: Θα κάνω μια επαναλαμβανόμενη ερώτηση, αλλά η
συγκυρία το επιβάλλει γιατί βλέπω ότι και το ΠΑΣΟΚ στοχεύει στο ίδιο
πρόσωπο. Πάντα είναι η πόρτα σας ανοιχτή στον Γιώργο Σουφλιά;

ΑΠ.: Θα σας στενοχωρήσω και δεν το κάνω για κανέναν άλλο λόγο, αλλά
νομίζω πως ό,τι είχα να πω γι’ αυτό το θέμα το έχω πει. Εσείς, από την πλευρά
σας, οφείλετε να κάνετε αυτό το ερώτημα, αλλά το μόνο που θα επαναλάβω είναι
ότι όσο το κουβεντιάζουμε μπορεί να μην του κάνουμε και καλό. Και το ζητούμενο
είναι το καλό.

ΕΡ.: Και με τον Αντώνη Σαμαρά να υποθέσω ότι είσθε ακόμη στο ίδιο
σημείο; Ότι δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα ή έχει αλλάξει κάτι και πλέον
τίθεται;

ΑΠ.: Βλέπω ότι παρακολουθείτε με συνέπεια τις τοποθετήσεις μου.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ

Το πιστεύω όσο ποτέ

Ο πρόεδρος της Ν.Δ. αποφεύγει να κάνει οποιαδήποτε πρόβλεψη για πρόωρη
προσφυγή στις κάλπες. Υποστηρίζει ωστόσο πως το κόμμα του θα είναι ο νικητής
των εκλογών όποτε και αν γίνουν αυτές. «Αυτό τώρα το πιστεύω μέσα μου
περισσότερο από κάθε άλλη φορά», λέει χαρακτηριστικά.

Η εκτίμηση του προέδρου της Ν.Δ. είναι ότι η κυβέρνηση βρίσκεται στη χειρότερη
δυνατή στιγμή της. Αδυνατεί να αντιμετωπίσει ακόμη και τα μικρά προβλήματα με
αποτέλεσμα η χώρα να οδηγείται σε πρωτοφανές τέλμα. Αυτός είναι ο λόγος, όπως
λέει, που επιτίθεται με δριμύτητα στον Πρωθυπουργό. Διευκρινίζει ωστόσο ότι
κατηγορίες που απευθύνει στον κ. Κ. Σημίτη ποτέ δεν έχουν προσωπικό χαρακτήρα.

ΕΡ.: Κύριε πρόεδρε, σας ακούσαμε στην Κοινοβουλευτική
Ομάδα να μιλάτε για πρώτη φορά με τόσο απαξιωτικό τρόπο για τον
Πρωθυπουργό, όχι σε προσωπικό επίπεδο αλλά για τις πολιτικές του
επιλογές. Τι συνέβη, αλλάξατε εσείς ή άλλαξαν οι συνθήκες;

ΑΠ.: Όπως σωστά επισημάνατε, δεν κάνω προσωπικές επιθέσεις, ούτε
προσωπικούς χαρακτηρισμούς. Συμπεράσματα βγάζω από την πραγματικότητα. Και η
πραγματικότητα είναι ότι ένα χρόνο μετά τις εκλογές η κυβέρνηση παρουσιάζει
μία εικόνα η οποία καταδεικνύει την κούρασή της. Και βέβαια είναι επίσης
φανερό ότι ο Πρωθυπουργός χάνει τον έλεγχο.

Όλα αυτά τι δείχνουν; Είναι πλέον αντιληπτό ότι αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί,
δεν «τραβάει». Ο Πρωθυπουργός χάνει ή έχει ήδη χάσει τον έλεγχο. Αυτό είναι
μια πραγματικότητα. Και νομίζω ότι δεν είμαι μόνο εγώ που το πιστεύει αυτό. Το
πιστεύει η πλειοψηφία του κόσμου, πιθανώς και των περισσοτέρων που ψήφισαν το
κόμμα που σήμερα κυβερνά.

ΕΡ.: Προβλέπετε ίσως πολιτικές εξελίξεις που ενδεχομένως να μας
οδηγήσουν και σε πρόωρη προσφυγή στις κάλπες;

ΑΠ.: Αυτή τη συζήτηση, που μπαίνει στο χώρο της μελλοντολογίας, την
αποφεύγω. Όπως ξέρετε, πρόωρη προσφυγή στις κάλπες προκαλεί μόνο ο
Πρωθυπουργός. Και δεν βλέπω κανένα λόγο για να θέλει να το κάνει σήμερα.

Το βέβαιο όμως είναι ότι αυτή η πραγματικότητα που σας περιγράφω, όσο περνάει
ο καιρός θα εντείνεται. Εκτός αν αλλάξει κάτι δραματικά από πλευράς
λειτουργίας της κυβέρνησης. Αλλά νομίζω ότι και οι πλέον αισιόδοξοι βλέπουν
ότι είναι πάρα πολύ στενά τα περιθώρια για ν’ αλλάξει κάτι δραματικά.