Η μάχη τού στυλ

ΤΗΝ ιστορία αφηγείται ένα στέλεχος της Ν.Δ. που είναι συνομιλητής του κ. Κ.
Καραμανλή. «Όταν ο Μπλερ προετοιμαζόταν για τις εκλογές του 1997 και την
αναμέτρησή του με τον Μέητζορ, το επικοινωνιακό του επιτελείο διέγνωσε ένα
πρόβλημα. Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι ο Μπλερ άρεσε στον μέσο Βρετανό
ψηφοφόρο, είχε όμως ένα πρόβλημα εικόνας. Δεν μπορούσε να αποβάλει το προφίλ
του νέου αδοκίμαστου πολιτικού, γεγονός που τον έκανε να υστερεί απέναντι στον
έμπειρο Μέητζορ». Τι έκαναν οι άνθρωποι του Μπλερ; «Του προσέδωσαν ένα
αρχηγικό στυλ. Έτσι, άρχισε να φοράει σκούρα βαριά κοστούμια, λευκό πουκάμισο
και ακριβές γραβάτες. Να είναι μετρημένος στις κινήσεις και απόμακρα ηγετικός.
Να περιβάλλεται από συνοδεία επιτελών και υφισταμένων. Να κυκλοφορεί με
λιμουζίνα, πλαισιωμένη από αυτοκίνητα της αστυνομίας και μοτοσυκλετιστές». Το
επικοινωνιακό τρικ έπιασε. Ο Μπλερ κάλυψε τη διαφορά από τον Μέητζορ, καθώς
άρχισε σιγά σιγά να φαίνεται «πρωθυπουργίσιμος» στα μάτια της βρετανικής
κοινής γνώμης. Η συνέχεια είναι γνωστή: την Πρωτομαγιά του ’97 οι Νέοι
Εργατικοί κέρδισαν τις εκλογές και ο Μπλερ από «πρωθυπουργίσιμος» εχρίσθη
πρωθυπουργός.

«Τι συμβαίνει με τον πρόεδρο;»

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι η εικόνα του κ. Καραμανλή εξακολουθεί
να προβληματίζει τους βουλευτές του ­ τουλάχιστον εκείνους που είναι ενήμεροι
για τη διεθνή πολιτική. Η αιτία είναι διπλή. Από τη μια μεριά, οι χαρταετοί
του προέδρου της Ν.Δ. Από την άλλη, οι προσεκτικά διαλεγμένες γραβάτες του κ.
Δ. Αβραμόπουλου. Αξιοποιώντας το πρωτόκολλο, τις λιβρέες και το «γκλάμουρ» της
Πλατείας Κοτζιά, ο κ. Αβραμόπουλος έχει καταφέρει να εμφανίζεται «αρχηγικός»,
έστω κι αν το κόμμα (ή κίνημά) του είναι προς το παρόν αόρατο. Από το 1994
μέχρι σήμερα, ο δήμαρχος Αθηναίων έχει οικοδομήσει σιγά σιγά ένα (ενίοτε
βαρύγδουπο) ηγετικό προφίλ, κάτι που δεν έχει καταφέρει ο κ. Καραμανλής, παρά
το γεγονός ότι εξελέγη με ποσοστό της τάξεως του 70% στο συνέδριο της Ν.Δ. το
1997.

«Τι συμβαίνει με τον πρόεδρο;». Αντί απαντήσεως στο ερώτημα, παλαιοί και νέοι
συνεργάτες του σηκώνουν τους ώμους. Ως αρχηγός, ο κ. Καραμανλής συνεχίζει να
λέει ανέκδοτα, να χτυπάει στην πλάτη τούς συνομιλητές του και να
συμπεριφέρεται με ένα οικείο, σχεδόν φοιτητικό στυλ. Η συμπεριφορά αυτή τον
κάνει συμπαθή και άμεσο, τον δυσκολεύει όμως από το να εμφανιστεί απόμακρος
και ηγετικός. Θα έμπαινε κανείς στον πειρασμό να παρατηρήσει ότι είναι το
ακριβώς αντίθετο στυλ από αυτό που χαρακτήριζε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο
πρόεδρος της Ν.Δ. δεν συμπεριφέρεται μόνο με απλότητα, αλλά διακινείται και με
τρόπο που συχνά περνάει απαρατήρητος. Περιοδεύοντας στην επαρχία, αρνείται
επιμόνως τη συνοδεία περιπολικών στους εθνικούς δρόμους με τη δικαιολογία ότι
η εικόνα μιας πομπής αυτοκινήτων είναι απωθητική για τους πολίτες. Πρόκειται
για ένα στυλ ελάχιστα «αρχηγικό» ­ τουλάχιστον ως προς τη χρήση των συμβόλων.
Κατά τα λοιπά, τα ενδυματολογικά προβλήματα του προέδρου της Ν.Δ. είναι
γνωστά, αφού περιμένει να αδυνατίσει για να ράψει κοστούμι στον… Γιαννέτο.

«Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου…»

Μέχρι πρότινος, το ανέμελο στυλ του κ. Καραμανλή είχε ως αντίπαλον δέος τον
«καθηγητή» κ. Σημίτη. Η εμφάνιση του κ. Αβραμόπουλου στο προσκήνιο αλλάζει τα
δεδομένα. Το ΚΕΠ είναι εκτός Βουλής και πολλά από τα στελέχη του «άκαπνα»
(χαρακτηριστικό παράδειγμα οι δυσκολίες της κυρίας Ελίζας Βόζεμπεργκ στην
πρώτη της εμφάνιση), ωστόσο ο κ. Αβραμόπουλος πραγματοποιεί τις επίσημες
κινήσεις του σε «εθνικό δίκτυο». Με την εμπειρία του διπλωμάτη, του εκπροσώπου
Τύπου, αλλά χάρη και στο προσωπικό του αισθητήριο, ο αρχηγός του ΚΕΠ επιβάλλει
με στόμφο την παρουσία του. Ο κ. Καραμανλής μπορεί να αγνοεί τις εισηγήσεις
για «κοστούμια που να μην είναι τσουβάλια», αλλά ο κ. Αβραμόπουλος δεν
διστάζει να διαμαρτυρηθεί όταν μηνιαία περιοδικά δημοσιεύουν φωτογραφίες του
με μπλέιζερ, οι οποίες εκτιμά ότι δεν ανταποκρίνονται στο στυλ του. Σε θέματα
εικόνας ο δήμαρχος είναι σύμβουλος του εαυτού του. Πρόκειται για εκτίμηση που
μοιράζονται έμπειρος Ελληνοαμερικανός πολιτικός αναλυτής, ο οποίος είναι
τακτικός συνομιλητής του δημάρχου, αλλά και ένα επώνυμο στέλεχος της Ν.Δ. που
εστάλη το καλοκαίρι του 1994 από τον πολιτικό σχεδιασμό του κόμματος για να
υποστηρίξει την εκστρατεία του κ. Αβραμόπουλου στις δημοτικές εκλογές.
«Σηκώνεται κάθε πρωί και ρωτάει τον καθρέφτη του τι να κάνει…», λέγεται
χαρακτηριστικά.

Πώς θα εξελιχθεί το κοντράστ εικόνων των κ.κ. Καραμανλή και Αβραμόπουλου; Οι
συνεργάτες του προέδρου επενδύουν στην εμφάνισή του στο συνέδριο της Ν.Δ., ενώ
το πέταγμα του χαρταετού της Καθαράς Δευτέρας θα αντικατασταθεί μάλλον από
«βαρύτερα πλάνα», αφού συζητείται το ενδεχόμενο την 25η Μαρτίου ο κ.
Καραμανλής να αποφύγει τις στρατιωτικές παρελάσεις και να επισκεφθεί το
Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας ­ λίκνο της Επαναστάσεως του 1821. Σε ό,τι αφορά
τον κ. Αβραμόπουλο, η άνεσή του στον χειρισμό της εικόνας είναι κάτι που
αναγνωρίζουν όσοι τον παρακολουθούν από τη Ρηγίλλης. Το δικό του στοίχημα
είναι αν θα πλαισιώσει το προφίλ του με θέσεις, καθώς οι προτάσεις του για τα
μείζονα ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία είναι προς το παρόν
άγνωστες.