Πάει και του «Ζόναρς»

«Σε λίγες ημέρες κλείνει και το τελευταίο παραδοσιακό και τουριστικό
κατάστημα “Ζόναρς”. Θέλουμε να εκφράσουμε τις θερμές μας ευχαριστίες προς την
αξιότιμη πελατεία που μας τίμησε με την εμπιστοσύνη της 61 χρόνια».

Οι θαμώνες του «Ζόναρς» πίνουν έναν από τους τελευταίους καφέδες τους στο ιστορικό στέκι της Αθήνας και ελπίζουν το κατάστημα να ξανανοίξει μετά την ανάπλαση του μεγάρου του Μετοχικού Ταμείου Στρατού

Είναι η ανακοίνωση της διεύθυνσης που εδώ και λίγες ημέρες βρίσκεται
θυροκολλημένη σε όλα τα σημεία του καταστήματος. «Χάνεται το πιο σπουδαίο
στέκι των Αθηναίων» λένε με φανερή απογοήτευση οι πελάτες που εξακολουθούν να
γεμίζουν ασφυκτικά το «Ζόναρς», παρά τα όσα δυσάρεστα μαθαίνουν. Όμως, η
απόφαση είναι οριστική. Το ιστορικό στέκι της Αθήνας θα κλείσει τις πόρτες του
στις 26 Μαρτίου για να ξεκινήσει η ανάπλαση του κτιρίου του Μετοχικού Ταμείου
Στρατού από την εταιρεία Picar ΑΕΕ που την έχει αναλάβει, όπως και την
εκμετάλλευση του κτιρίου για 25 χρόνια.

Οι περισσότεροι πελάτες ελπίζουν ότι κάτι θα αλλάξει την τελευταία στιγμή και
το σημείο συνάντησης των Αθηναίων δεν θα κλείσει. Ή ότι τουλάχιστον μετά την
ανάπλαση το αγαπημένο τους στέκι θα ανοίξει ξανά στο ίδιο σημείο. Αυτό
αποτελεί ελπίδα και της εταιρείας Διόνυσος-Ζόναρς. Σύμφωνα με όσα λέει η
διεύθυνση του «Ζόναρς», επιθυμία της είναι το κατάστημα να επανέλθει στην οδό
Πανεπιστημίου μετά την ανάπλαση του κτιρίου του ΜΤΣ.

«Αν κλείσει, θα χαθεί το μοναδικό ιστορικό στέκι που έχει απομείνει. Θα
στερηθούμε μια συνήθεια τόσων ετών» λέει ο 75χρονος Μιχάλης Παπαγιαννάκης.
«Είμαι πελάτης 50 χρόνια. Κάθε Τρίτη συναντιόμουν εδώ με την παρέα μου. Δεν
υπάρχει ανάλογος χώρος στην Αθήνα με αυτήν την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Πελάτες
και προσωπικό έχουμε μια σχέση οικογενειακή». Η Μαργαρίτα Μεταξάτου μόλις
μαθαίνει ότι το κατάστημα θα κλείσει ρωτάει τη σερβιτόρα «κλείνετε;» και
εκείνη της το επιβεβαιώνει. «Κρίμα, με λυπεί πάρα πολύ. Θα χαθεί όπως τόσα
άλλα πράγματα στην Ελλάδα. Όπως όλα τα άλλα στέκια εδώ γύρω. Μένω στην Αμερική
αλλά όποτε έρχομαι στην Ελλάδα για δουλειές πάντα το επισκέπτομαι». Σ’ ένα
άλλο τραπέζι, ο Γιάννης Κωτσιόπουλος, ένας από τους νεώτερους θαμώνες,
περιμένει τον εσπρέσο του ­ ίσως από τους τελευταίους που θα πιει στο «Ζόναρς»
­ και τον μπακλαβά του. «Για μένα είναι μεγάλο πλήγμα. Εκτός του ότι δεν
υπάρχει ανάλογο κατάστημα στην Αθήνα, τώρα πια ανοίγουν μόνο μαγαζιά για έναν
καφέ στα όρθια» σημειώνει.

Έξω, πολύς κόσμος σταματάει και διαβάζει με προσοχή την ανακοίνωση. Πολλοί δεν
γνωρίζουν ότι σε λίγες ημέρες το κατάστημα κλείνει. «Κλείνει το “Ζόναρς”;»
ρωτούν έκπληκτοι. Κάποιοι άλλοι, αφού διαβάσουν τα κακά μαντάτα, μπαίνουν στο
μαγαζί για να προλάβουν έναν τελευταίο καφέ στο ιστορικό στέκι.

Δεν είναι, όμως, μόνο οι πελάτες που αναρωτιούνται «πού θα πάμε τώρα;». Όπως
λέει ο Θανάσης Μπουρνουσούζης, που εργάζεται ως ζαχαροπλάστης στο «Ζόναρς» από
το 1970, πολλά προβλήματα θα αντιμετωπίσει και το προσωπικό. «Τι θα απογίνουν
οι 80 υπάλληλοι του μαγαζιού; Υπάρχουν άτομα τα οποία θέλουν 3 χρόνια να βγουν
στη σύνταξη. Η εταιρεία δεν μπορεί να απορροφήσει και τους 80 στα άλλα
καταστήματά της. Το πολύ πολύ να πάρει 10 άτομα».

Το τελευταίο από τα παραδοσιακά ζαχαροπλαστεία της Αθήνας

Τέλος εποχής για το «Ζόναρς». Οι περαστικοί διαβάζουν έκπληκτοι την ανακοίνωση της διεύθυνσης που λέει ότι σε λίγες ημέρες το κατάστημα κλείνει

«Το Ζόναρς είναι το τελευταίο “οχυρό”. Είναι το τελευταίο από τα παλιά στέκια
της Αθήνας», σημειώνει ο κ. Κωνσταντίνος Καζαντζής-Ζαμανίκος, αντιπρόεδρος του
συλλόγου των Αθηναίων, εκφράζοντας την έντονη διαμαρτυρία του για το κλείσιμο
του καταστήματος. Ο κ. Καζαντζής, 80 ετών σήμερα, πρόλαβε να ζήσει τα
περισσότερα από τα γνωστά στέκια της παλιάς Αθήνας, αλλά τα είδε κιόλας να
κλείνουν το ένα μετά το άλλο.

Θυμάται τα ονομαστά ζαχαροπλαστεία «Γιαννάκη» και «Ντορέ» στο Σύνταγμα, λίγο
πριν από το 1930. «Ήταν το ένα κοντά στο άλλο και ο κόσμος τα είχε ονομάσει
“Δαρδανέλλια”. Γνωστό ήταν επίσης και το ζαχαροπλαστείο “Ηνωμένα Βουστάσια”
που βρισκόταν μεταξύ των οδών Θεμιστοκλέους και Μπενάκη. Με πήγαινε εκεί ο
πατέρας μου όταν ήμουν 10 ετών. Είχε πολύ καλά γλυκά. Παραδίπλα, εκεί που
βρίσκεται σήμερα το ξενοδοχείο “Τιτάνια”, βρισκόταν το ζαχαροπλαστείο του
“Καρούσου”. Έφτιαχνε πολύ καλά τσουρέκια. Στο μέγαρο Νικολούδη υπήρχε το
γνωστό στέκι – ζαχαροπλαστείο του “Τσίτα”. Έτρωγα πάστες εκεί, όταν ήμουν
φοιτητής. Έκλεισε λίγο πριν από το 1965. Στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου
και Πατησίων βρισκόταν το γαλακτοζαχαροπλαστείο του “Μπερνίτσα”. Ήταν το πρώτο
που παρήγαγε κρέμα σαντιγί. Σπουδαία στέκια ήταν ακόμα τα καφενεία του
“Ζαχαράτου” και του “Αντωνιάδη” στην Πλατεία Συντάγματος, αλλά και το
ζαχαροπλαστείο του Ζαβορίτη που έφτιαχνε την περίφημη σοκολάτα που μύριζε σε
όλη την περιοχή. Έκλεισε κι αυτό όμως πριν από περίπου 40 χρόνια». Στέκια που
χάθηκαν ήταν και το ζαχαροπλαστείο «Λουμπιέ» στη γωνία Χρ. Λαδά και Σταδίου,
το καφενείο του Γαμβέτα (Κοραή και Πανεπιστημίου), το Πικαντίλλι, το
Πανελλήνιο, το Στέμμα, τα Ολύμπια στην Ομόνοια.