Θρύλος και μύθος

Πέρασε λοιπόν κι από την Αθήνα η Μάντσεστερ, η πιο υπερτιμημένη ομάδα του
κόσμου. Με την απόδοσή της κατάφερε να μη χάσει, αλλά η καλή εμφάνιση του
Παναθηναϊκού δεν συνοδεύτηκε από το αποτέλεσμα και τη στάση που θα συντελούσαν
στην αναγκαία απομυθοποίηση

Μία από τις ενοχλητικότερες παρενέργειες της καλπάζουσας εμπορικοποίησης του
αθλητισμού, και κυρίως του ποδοσφαίρου, είναι ότι αφαιρεί από όλο και
περισσότερους τη δυνατότητα να βλέπουν τι γίνεται μέσα στο γήπεδο και, έτσι,
να χαίρονται την ομορφιά του παιχνιδιού. Ταυτίζοντας τα νούμερα και την
παραφιλολογία με την πραγματική αξία μιας ομάδας, χάνουμε την ικανότητα να την
κρίνουμε και, όταν μας το επιβάλει, να τη θαυμάζουμε γι’ αυτό που είναι κι όχι
για το προϊόν που κάποιοι άλλοι, με ιδιοτελή ασφαλώς κίνητρα, διαμορφώνουν. Η
Μάντσεστερ κατακτά συνεχώς και άνετα το πρωτάθλημα Αγγλίας, πήρε κι ένα
Τσάμπιονς Λιγκ ­ άρα είναι αχτύπητη. Ο Μπέκαμ παίρνει τόσα δισ., τζιράρει κι
άλλα τόσα γύρω από τη δημόσια εικόνα του, κάνει να κραυγάζουν τα απανταχού
κοριτσάκια ­ άρα είναι βασιλιάς. Η ποδοσφαιρική όμως αλήθεια ελάχιστη σχέση
έχει με όλα αυτά. Και μη μου πείτε πως δεν μπορούμε να κρίνουμε από ένα
παιχνίδι και πως, έτσι κι αλλιώς, το παιχνίδι του Ολυμπιακού Σταδίου δεν ήταν
δα και το κρισιμότερο στην ιστορία της Μάντσεστερ, γιατί θα σας απαντήσω ότι
στον ευρωπαϊκό χώρο (γιατί αυτός μόνο μετράει) οι «μπέμπηδες» είτε παίρνουν,
στην καλή τους χρονιά, το Κύπελλο υστερώντας απελπιστικά στον τελικό επί
ογδονταενιάμισι λεπτά, είτε ταπεινώνονται, πέρσι, από τη Ρεάλ, είτε δεν
υπερτερούν, φέτος, σε δύο μάλιστα παιχνίδια, ούτε της Βαλένθια αλλά ούτε και
του Παναθηναϊκού. Δεν αμφισβητείται φυσικά η ομοιογένειά τους, η
αγωνιστικότητα ώς το τελευταίο δευτερόλεπτο, η σχετική εγκατάλειψη του
«βρετανικού δρόμου» της μιας σέντρας το λεπτό και της μιας τυφλής μπαλιάς το
δευτερόλεπτο. Αρκούν όμως αυτά για να κάνουν μια πραγματικά μεγάλη ομάδα,
όταν, απλούστατα, ο καλύτερός της φετινός παίκτης είναι, με διαφορά, ο
τερματοφύλακας; Αν αθροίσουμε το διπλό ακαταλόγιστο των αδελφών Νέβιλ, την
απειρία και την τάση στο αυτογκόλ του φερέλπιδος Μπράουν, τη λάθος θέση του
Σιλβέστρ, την απέραντη ακαμψία του Σταμ, την ενασχόληση του Μπέκαμ με το
κούρεμά του, του μαραθωνο-Κιν με το πώς δεν θα ξεπεραστεί ο μισθός του, την
απομόνωση των Γιορκ και Σέριγχαμ και την απουσία του μόνου πραγματικού
καλλιτέχνη, του Ράιαν Γκιγκς, καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολη είναι η
εξισορρόπηση, παρά το φονικό ένστικτο ενός Σκόουλς κι ενός Κόουλ και τη σχεδόν
μόνιμη συνδρομή της θεάς ρέντας.

Αυτά όλα δεν σημαίνουν πως η Μάντσεστερ κακώς πορεύεται τον δρόμο της και
αδίκως διατηρεί την αυτοπεποίθησή της ­ τα αποτελέσματα, εξάλλου, βαρόμετρο,
δυστυχώς, της επιτυχίας περισσότερο από τη συνολική εικόνα, το επιτρέπουν και
με το παραπάνω. Σημαίνουν απλώς ­ και ο αγώνας με τον Παναθηναϊκό το απόδειξε
περίτρανα ­ πως κακώς αντιμετωπίζεται με δέος και κακώς αποσιωπούνται οι
αδυναμίες της. Οι «διάβολοι», τα «θέατρα των ονείρων», οι τροπαιοθήκες και οι
σερ δεν παίζουν μπάλα όσο κι αν ο εκπρόσωπος των τελευταίων, ο προπονητής της
Μάντσεστερ, καταφέρνει (τουλάχιστον μετά τα παιχνίδια, γιατί κατά τη διάρκειά
τους διατηρεί και επαυξάνει τις εμμονές του) να βλέπει τα πράγματα όπως είναι.
Απόψε ήμασταν κακοί, είπε σε απάντηση όσων συνέχιζαν να μιλούν για άθλο
απέναντι σε μεγαθήρια. Αποδέκτης ιδίως ο νεοπαγής προπονητής του Παναθηναϊκού,
που, με τις δηλώσεις του τουλάχιστον, έχει δείξει ένα καταπληκτικό ταλέντο να
βρίσκεται κάθε φορά εκτός πραγματικότητας. Μετά το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό
μίλησε για έλλειψη ποιότητας παρά το καλύτερο ντέρμπι της δεκαετίας, μετά τη
Μάντσεστερ «ξέχασε» να πει πως εφάρμοσε κατά γράμμα τη συνταγή Αναστασιάδη,
ακόμα και μετά την προχθεσινή πεντάρα κατά του ΠΑΟΚ κόντεψε να διαγνώσει
αμυντική παντοδυναμία του αντιπάλου. Στο τέλος θα μας πείσει πως αν ήταν στο
πόστο του από την αρχή, η ομάδα του θα κέρδιζε (με τα λόγια) το πρωτάθλημα.