Στο ραντεβού με την αγάπη ήταν παρών ο θάνατος

Το θέμα είναι…

Η δίκη του Παντελή Καζάκου όπου κυριάρχησε η «μάχη» των ψυχιάτρων για το αν
ο άλλοτε υπάλληλος της ΕΡΤ, που δολοφόνησε δύο αλλοδαπούς και τραυμάτισε
σοβαρά άλλους επτά, ήταν ψυχοπαθής ή ρατσιστής. Γιατί τόσος αγώνας; Για την
επίτευξη της αναγνώρισης του ελαφρυντικού του μειωμένου καταλογισμού που θα
είχε ως συνέπεια την επιβολή μειωμένης ποινής ή, στην καλύτερη περίπτωση, τον
εγκλεισμό στο ψυχιατρείο. Μια ματιά στις υποθέσεις ανθρωποκτονίας μάς πείθει
πως ο εν λόγω δράστης ακολούθησε την πεπατημένη. Την τακτική που επιλέγουν οι
περισσότεροι για να τύχουν ευνοϊκής μεταχείρισης. Το παίζουν τρελοί ή είναι;
Ιδού το δίλημμα που τίθεται στους δικαστές.

<

Η Λιούμπα κοιμόταν βαθιά. Είχε επιστρέψει πολύ αργά στο σπίτι ύστερα από
διασκέδαση. Ήταν μάλιστα τόσο αποκαμωμένη που δεν είχε βγάλει ούτε τα ρούχα
της. Η ζωή που έκανε τελευταία το 15χρονο κορίτσι ανησυχούσε πολύ τη μητέρα
της. Επέτεινε την απελπισία που ήδη ένιωθε εξαιτίας των δυσκολιών τις οποίες
αντιμετώπιζε για να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή διαβίωση στα παιδιά της.

Η Βαλεντίνα Σιαμάνη ζούσε με την οικογένειά της στην Τασκένδη, όπου είχε πάρει
πτυχίο χημικού. Με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα.
Πολύ σύντομα διαπίστωσαν ότι δεν είχαν φθάσει στη «γη της Επαγγελίας». Το
ζευγάρι χώρισε και τα δύο παιδιά, η Λιούμπα, 15 ετών και ο Σεργκέι, 19 ετών,
έμειναν με τη μητέρα τους, η οποία έγινε μοδίστρα για να τα ζήσει.

Η 43χρονη γυναίκα δούλευε νύχτα-μέρα, αλλά η απόγνωση άρχισε σιγά σιγά να
διαβρώνει τη σκέψη της. Κανείς δεν είχε αντιληφθεί πως ο χρόνος μετρούσε
αντίστροφα στο μυαλό της, πως οι προσπάθειές της δεν κατέτειναν πλέον στη
βελτίωση των συνθηκών ζωής της ίδιας και των παιδιών της, αλλά στο οριστικό
τέλος του μαρτυρίου της φτώχειας.

Εκείνο το βράδυ, όσο η Λιούμπα αργούσε να γυρίσει στο σπίτι, η μητέρα της
αποφάσισε να υλοποιήσει το σχέδιο λύτρωσης, όπως το έβλεπε. Μόλις η μικρή
κοιμήθηκε, πήγε πάνω από το κρεβάτι της και με ένα μαντήλι που βρήκε εκεί,
έπνιξε το παιδί της. Στη συνέχεια, σκέπασε το νεκρό παιδί της σαν να κοιμόταν
και κατευθύνθηκε στο δωμάτιο του γιου της.

Ο Σεργκέι κοιμόταν και δεν κατάλαβε πως κάποιος στεκόταν πάνω από το κεφάλι
του. Τα χτυπήματα που δέχθηκε στο κεφάλι τον ξύπνησαν, ευτυχώς, εγκαίρως. Ο
νεαρός αφόπλισε τη μητέρα του, η οποία, βλέποντας ότι το σχέδιο εν μέρει
ανατρέπεται, του αφηγείται τι προηγήθηκε και φεύγει για να δώσει τέλος στη
δική της ζωή. Ο πατέρας των παιδιών, ειδοποιημένος από τη Βαλεντίνα, απέτρεψε
την αυτοκτονία της. Ένα χρόνο αργότερα δικάστηκε για ανθρωποκτονία από
πρόθεση.

Το δικαστήριο δεν δίστασε να της αναγνωρίσει το ελαφρυντικό του μειωμένου
καταλογισμού και να της επιβάλει ποινή κάθειρξης 14 ετών. Στο Εεφετείο η ποινή
της μειώθηκε κατά τρία χρόνια. Στο πλευρό της πάντα ο γιος της και ο πατέρας
του, οι οποίοι απέφευγαν να της εξηγήσουν γιατί η Λιούμπα δεν ήταν εκεί.

Η τραγική περίπτωση της Βαλεντίνας Σιαμάνη ήταν ίσως από τις ελάχιστες όπου οι
γνωματεύσεις ψυχιάτρων δεν ήταν καθόλου απαραίτητες για να τεκμηριωθεί η
ψυχική διαταραχή της κατηγορουμένης…

«Αγάπησα με πάθος και αντέδρασα λάθος…»

«Δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα ψυχικής υγείας ο Γιώργος Σκιαδόπουλος”. Ο
24χρονος αξιωματικός του Εμπορικού Ναυτικού έγινε πρώτο θέμα τον Ιανουάριο του
1999, όταν αποκαλύφθηκε πως η μνηστή του, την οποία αναζητούσε επιμόνως, είχε
δολοφονηθεί άγρια από τον ίδιο!

Οι αντιφάσεις που διαπιστώθηκαν στην κατάθεσή του ­ στα πλαίσια της
καταγγελίας για την εξαφάνιση της Αμερικανίδας Τζούλι Μαρί Σκάλι ­ οδήγησαν
στην αποκάλυψη. Αργά τη νύχτα της 26ης Ιανουαρίου 1999 ομολόγησε πως 18 ημέρες
νωρίτερα τη σκότωσε επειδή του ζήτησε να χωρίσουν. Η όμορφη κοπέλα από την
Πενσιλβάνια είχε ακολουθήσει στην Ελλάδα τον Σκιαδόπουλο εγκαταλείποντας
σύζυγο και παιδί. Τον είχε ερωτευθεί τρελά.

Λίγο καιρό αργότερα όμως κι ενώ ο νεαρός ναυτικός είχε πιστέψει πως σε λίγο θα
γινόταν ο γάμος, η Τζούλι εξέφρασε την επιθυμία να επιστρέψει στην πατρίδα
της, κοντά στο παιδί της που της είχε λείψει πολύ. Του το ανακοίνωσε μέσα στο
αυτοκίνητο, καθ’ οδόν προς την Καβάλα, την ιδιαίτερη πατρίδα του Γιώργου όπου
έμενε το ζευγάρι.

“Δεν μπορούσα να οδηγήσω. Σταμάτησα και προσπάθησα να την μεταπείσω. Ένιωσα να
με τυφλώνει ένας καταραμένος θυμός. Άπλωσα το χέρι μου στον λαιμό της, όχι για
να την πνίξω. Πάνω στην ταραχή και την οργή μου ασυναίσθητα την έσφιξα. Στην
αρχή νόμιζα πως λιποθύμησε. Προσπάθησα να την επαναφέρω, αλλά ήταν νεκρή…”.

Ο Γιώργος Σκιαδόπουλος τεμάχισε το πτώμα και το έθαψε σε ερημική περιοχή της
Καβάλας. Αποπειράθηκε, όπως ισχυρίστηκε αργότερα, να αυτοκτονήσει, αλλά δεν το
κατάφερε. Έτσι, σκηνοθέτησε την εξαφάνιση που επί δέκα ημέρες απασχόλησε την
κοινή γνώμη.

“Ο πραγματικός Γιώργος Σκιαδόπουλος δεν έχει σχέση με το έγκλημα που διέπραξε
εκείνο το βράδυ. Σήμερα δικάζετε έναν άνθρωπο που αγάπησε με πάθος και
αντέδρασε με λάθος τρόπο…”, είπε απευθυνόμενος στους δικαστές του Μεικτού
Ορκωτού Δικαστηρίου Δράμας, από το οποίο καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.

Οι προσπάθειες να αποδειχθεί ότι δεν ήταν ικανός προς καταλογισμό των πράξεών
του απέβησαν άκαρπες. Οι ψυχίατροι που τον εξέτασαν ύστερα από αίτημα των
συνηγόρων του τον έκριναν υγιέστατο. Το ίδιο και το δικαστήριο.

Με λίγα λόγια…

Οι ακαταλόγιστοι εγκληματίες που απαλλάσσονται για τον λόγο αυτόν από την
ποινή τους, φυλάσσονται σε δημόσιο θεραπευτικό κατάστημα. Η φύλαξη συνεχίζεται
για όσο χρόνο το επιβάλλει η δημόσια ασφάλεια. Κάθε τρία χρόνια όμως, όπως
ορίζει το άρθρο 70 του Ποινικού Κώδικα, το Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο,
στην περιφέρεια του οποίου εκτελείται η φύλαξη, αποφασίζει αν πρέπει να
συνεχιστεί ή όχι. Παράλληλα το ίδιο δικαστήριο μπορεί οποτεδήποτε, με αίτηση
του εισαγγελέα ή της διεύθυνσης του ψυχιατρικού καταστήματος, να διατάξει την
απόλυση εκείνου που φυλάσσεται.

Η διάταξη αυτή προβληματίζει τους δικαστές που εκδίδουν την αρχική απόφαση,
καθώς γνωρίζουν ότι υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να αφεθεί ελεύθερος ένας
επικίνδυνος ψυχασθενής από ένα άλλο δικαστήριο που δεν έχει τη δυνατότητα να
κρίνει την υπόθεση στο σύνολό της, αφού δεν εξετάζει καν τους μάρτυρες
κατηγορητηρίου.

Οι εγκληματίες μειωμένου καταλογισμού εκτίουν επίσης την ποινή τους σε δημόσιο
ψυχιατρείο, εκτός αν είναι γένους θηλυκού! Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει
ψυχιατρικό κατάστημα για τις γυναίκες, αλλά μόνο για τους άνδρες. Οι γυναίκες
λοιπόν, παρά τη σχετική απόφαση του δικαστηρίου, οδηγούνται στις φυλακές
Κορυδαλλού. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Βαλεντίνας Σιαμάνη. Για τις
γυναίκες κρατούμενες, άλλωστε, δεν υπάρχει ούτε νοσοκομείο. Μόνον ένα πολύ
καλά οργανωμένο ιατρείο που λειτουργεί στον χώρο των φυλακών.