ΠΡΟΣΩΠΑ «Η ελευθέρια ανηθικότητά μας»

«Μα, επιτέλους, από το 1968 και μετά, η σκέψη μου και η πολιτική μου
πρακτική καταγράφονται διαρκώς»· έπειτα από σιωπή δύο εβδομάδων ο Ντανιέλ
Κον-Μπεντί απάντησε χθες στη «Λιμπερασιόν» για τις επιθέσεις που δέχεται.

Ντανιέλ Κον-Μπεντί: «Θέλουν να ποινικοποιήσουν μιαν ορισμένη προσέγγιση της πολιτικής»

Είναι πράγματι παράδοξο να καλείται ο «κόκκινος Ντάνυ» του Μάη του ’68 να
απολογηθεί εν έτει 2001 για κείμενα που είχε γράψει το 1975. Τα κείμενα αυτά
ήταν δημόσια και ουδέποτε είχαν προκαλέσει αντιδράσεις ­ πολύ περισσότερο τις
κατηγορίες για παιδεραστία που απευθύνονται τώρα στον ευρωβουλευτή των
Πρασίνων. Αλλά από τότε που τα ξέθαψε η Μπεττίνα Ρολ, η θυγατέρα της Ουλρίκε
Μάινχοφ που λύνει τις διαφορές της με τη μνήμη της μητέρας της επιτιθέμενη σε
μια ολόκληρη γενιά, χρησιμοποιούνται για να πάρουν κάποιοι τη ρεβάνς από τον
«κόκκινο Μάη».

Ο Κον-Μπεντί, όπως και ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ που βρέθηκε
επίσης στο στόχαστρο της Ρολ, είναι σύμβολο εκείνης της εξέγερσης που μοιάζει
να βρίσκεται τώρα στο εδώλιο. «Αν καταφέρουν να ποινικοποιηθεί η ιστορία μας,
ποινικοποιείται μια ορισμένη προσέγγιση της πολιτικής, η οποία αλλάζει με τη
δράση και δεν ντρέπεται να κάνει την αυτοκριτική της όταν σφάλλει· αυτό είναι
που διακυβεύεται σήμερα», τονίζει ο Κον-Μπεντί.

Οι φεμινιστές και το αντιαυταρχικό κίνημα, στο οποίο και ο ίδιος ανήκε,
καταφέρθηκαν εναντίον της παιδεραστίας ήδη από το 1971, εξηγεί. Και τούτο
επειδή πίστευαν πως «η παιδεραστία έκρυβε μια νέα μορφή κυριαρχίας, μια νέα
σχέση εξουσίας: η εκμετάλλευση του αδύναμου και του ευάλωτου από τον ισχυρό».
Όσο για το «επιχείρημα» ότι η τότε σεξουαλική απελευθέρωση κατέληξε στην
ελευθεριότητα, «είναι σαν να λέμε ότι οι γονείς και οι θείοι ­ αφού το 95% των
περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης συμβαίνει μέσα στην οικογένεια ­ είπαν,
“μπορούμε να ορμήσουμε”, επειδή εκείνη την εποχή είχαν εκφραστεί στις
εφημερίδες οι ομοφυλόφιλοι παιδεραστές». Στην πραγματικότητα συνέβη το
αντίθετο: «Αν σήμερα έχει αναγνωριστεί η σεξουαλική κακοποίηση, είναι επειδή
στη δεκαετία του ’70 επιβάλαμε τη συζήτηση για τη σεξουαλικότητα σε μια
κοινωνία που δεν την ήθελε».

«Όταν ο Ντάνυ καλείται να απολογηθεί για μερικές παραγράφους που σήμερα είναι
σκανδαλιστικές και τότε είχαν περάσει απαρατήρητες, πρόκειται για καθαρό
ανθρωποκυνηγητό», έγραψε ο Λωράν Ζοφρέν στον «Νουβέλ Ομπσερβατέρ», ενώ στη
«Λιμπερασιόν» οι Σολέρ, Καστρό και Γκουπίλ κατήγγειλαν τη «σταλινική δίκη» εις
βάρος του Κον-Μπεντί. Όσο γι’ αυτόν, αρκείται να επαναλάβει τις θέσεις του
κινήματος του ’68 για τη σεξουαλικότητα: «Το παιδί δεν είναι σεξουαλικό
αντικείμενο! Μια γυναίκα που λέει όχι, λέει όχι! Μια σύζυγος που λέει όχι και
ο σύζυγος την υποχρεώνει να κάνει έρωτα, είναι βιασμός: αυτή ήταν η ελευθέρια
ανηθικότητά μας, εκείνη των φεμινιστών, η δική μας, η δική μου».