Λιγότερο ευνοϊκή η νέα ρύθμιση για πανωτόκια

Αλλάζει ακόμη μια φορά το σχέδιο της ρύθμισης για τα πανωτόκια που
επεξεργάζεται το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, προκειμένου να μετριαστούν οι
αντιδράσεις των τραπεζών, οι οποίες είχαν φτάσει στο όριο της ανοιχτής ρήξης
με την κυβέρνηση.

Μπροστά στον κίνδυνο να διαρραγούν στενές σχέσεις, ακόμη και με τραπεζίτες του
κρατικού τομέα, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας φέρεται τώρα να υποχωρεί και να
εγκαταλείπει τη γραμμή σύμπλευσης με τους βουλευτές της διακομματικής
επιτροπής για τα πανωτόκια, με πρωταγωνιστή τον επίτιμο πρόεδρο της Νέας
Δημοκρατίας Κ. Μητσοτάκη.

Έτσι, αν δεν αλλάξει τίποτα ως τις αρχές της άλλης εβδομάδας, δηλαδή αν δεν
συναντηθεί και πάλι ο κ. Παπαντωνίου με τους βουλευτές ώστε να υπάρχει
πιθανότητα νέου επηρεασμού του, όπως αναφέρουν πηγές του υπουργείου Εθνικής
Οικονομίας, θα κατατεθεί μια ρύθμιση λιγότερο ευνοϊκή για τους οφειλέτες απ’
ό,τι η αρχική εκδοχή.

Αύξηση του «πλαφόν»

Το βήμα προσέγγισης που ετοιμάζεται στην οδό Νίκης προβλέπει μια σημαντική ­
σε σύγκριση με την πρώτη εκδοχή ­ αύξηση του “πλαφόν” για τον υπολογισμό της
βάσης της οφειλής ή, εναλλακτικά, μια αύξηση των ισχυόντων πολλαπλασιαστών της
βάσης της οφειλής.

Συγκεκριμένα, η πρώτη εναλλακτική λύση, που είναι και η επικρατέστερη αυτή τη
στιγμή, προβλέπει ότι ως βάση της οφειλής θα λογίζεται “το αρχικό κεφάλαιο συν
τους συμβατικούς τόκους μέχρι την ημερομηνία καταγγελίας”, με πλαφόν μέχρι 75%
(αντί του 25-50% που συζητούνταν ως τώρα) του αρχικού κεφαλαίου. Έτσι, για ένα
δάνειο 1 εκατ. δρχ. η βάση της οφειλής δεν θα μπορεί να ξεπερνά το 1.750.000
δραχμές. Αυτή η βάση θα πολλαπλασιάζεται, σύμφωνα με την ισχύουσα ρύθμιση, επί
2, 3 ή 4 ανάλογα με τον χρόνο που έχει καταστεί ληξιπρόθεσμο το δάνειο. Έτσι,
το οφειλόμενο ποσό, στο συγκεκριμένο παράδειγμα, θα φτάνει τα 3,5 εκατ. δρχ,
τα 5.250 εκατ. δρχ. ή τα 7 εκατ. δρχ. το πολύ, για τα πολύ παλαιά δάνεια.

Η δεύτερη εναλλακτική λύση προβλέπει ως πλαφόν ένα ποσοστό 25-50%, σύμφωνα με
το αρχικό σενάριο, το οποίο, όμως, θα πολλαπλασιάζεται με μεγαλύτερους
συντελεστές (π.χ. επί 3, 4, 5). Σ’ αυτή την περίπτωση ένα δάνειο 1 εκατ. δρχ.
θα σχηματίζει ένα κεφάλαιο βάσης το πολύ 1,5 εκατ. δρχ., αλλά το τελικώς
οφειλόμενο ποσό θα είναι 4,5 εκατ. δρχ., 6 εκατ. δρχ. ή 7,5 εκατ. δρχ.

Μεταστροφή…

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, θα προβλέπεται η δυνατότητα υπαγωγής και των
δανειοληπτών που είχαν υπαχθεί σε προηγούμενη ρύθμιση, αλλά μόνο για το
υπόλοιπο των οφειλών τους, από 1-1-2001, ώστε να μην επηρεαστούν οι
ισολογισμοί παρελθόντων ετών των τραπεζών.

Αρμόδια πηγή του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας υποστηρίζει ότι η μεταστροφή
αυτή δεν είναι αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης με τις τράπεζες, αλλά προσπάθειας να
εξευρεθεί η καλύτερη δυνατή λύση. “Οι τράπεζες”, υποστηρίζει η πηγή, “δεν
θέλουν καμία απολύτως ρύθμιση. Άρα, το γεγονός και μόνο ότι προχωρούμε τις
βρίσκει αντίθετες. Άλλωστε, έχουμε σταματήσει τη διαπραγμάτευση μαζί τους εδώ
και καιρό”.

Από την άλλη πλευρά, η ίδια πηγή υποστηρίζει ότι δεν είναι δυνατόν να
ικανοποιηθούν όλοι οι δανειολήπτες, αφού πολλοί από αυτούς δεν είναι
διατεθειμένοι να υπαχθούν σε καμία ρύθμιση, “εκτός αν διαγραφούν όλα τα χρέη
τους”.

Η μέση οδός

Έτσι, το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας εμφανίζεται να ακολουθεί μια μέση οδό.
Τακτική που είχε ακολουθήσει και στην προηγούμενη ρύθμιση, το 2000, χωρίς,
όμως, να πετύχει ικανοποιητικά αποτελέσματα, αφού ελάχιστοι είχαν τότε υπαχθεί
στις διατάξεις της. Ο κ. Παπαντωνίου, δικαιολογώντας την αποτυχία εκείνης της
προσπάθειας, έλεγε πρόσφατα ότι η εικόνα που είχαν τότε παρουσιάσει οι
τράπεζες δεν ήταν ακριβής, αφού υποτιμούσε το ύψος του κεφαλαίου βάσης, το
οποίο πολλαπλασιαζόταν επί 2, 3 ή 4. Μάλιστα, είχε εμφανιστεί ενοχλημένος
ακόμη και με το σχόλιο του στενού συνεργάτη του και προέδρου της Εμπορικής
Τράπεζας Γ. Στουρνάρα, ότι πρέπει “να ληφθούν υπόψη τα εύλογα συμφέροντα των
τραπεζών”. Επιπλέον, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας είχε ανοίξει και άλλο
μέτωπο με τις τράπεζες, θίγοντας θέμα “μεγάλης ψαλίδας” των επιτοκίων, στην
πρόσφατη Γενική Συνέλευση της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, και προκαλώντας την
αντίδραση του προέδρου της Θ. Καρατζά, αλλά και όλων των τραπεζιτών.

Το αποτέλεσμα ήταν οι τράπεζες να απειλούν με προσφυγή στο Ευρωπαϊκό
Δικαστήριο σε περίπτωση που η νέα ρύθμιση αποδειχθεί επιβλαβής για τα
συμφέροντά τους.