ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Λυπάμαι, δεν γιορτάζουμε σήμερα

Θα το γράψω με χοντρό μαρκαδόρο – κόκκινο, να φαίνεται από μακριά: ΔΕΝ
ΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ. Έτσι, να δείχνει πόσο άγριες διαθέσεις έχω απέναντι σε όποιον έχει
όρεξη για αστειάκια και αρχίσει τα Χρόνια Πολλά, Ημέρα της Γυναίκας σήμερα και
τέτοια.

Εμείς, οι γυναίκες, δεν γιορτάζουμε γιατί δεν έχουμε τίποτα να γιορτάσουμε. Το
είπαμε και το ξανάπαμε: Οι Ημέρες υπάρχουν μόνο για πράγματα που τις άλλες 365
ημέρες του χρόνου τα ξεχνάμε.

Κοιτάζω την τελευταία έκθεση της UNICEF:

­ Κάθε χρόνο δύο εκατομμύρια κοριτσάκια, ηλικίας 4-12 ετών, υφίστανται
ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων.

­ Κάθε χρόνο 15 εκατομμύρια κορίτσια γίνονται μητέρες στην εφηβεία έχοντας
τετραπλάσιες πιθανότητες να πεθάνούν από ό,τι αν γεννούσαν πάνω από τα 20.

­ Κάθε λεπτό που περνάει μια γυναίκα χάνει τη ζωή της κατά τη διάρκεια του
τοκετού γιατί δεν έχει τη σωστή φροντίδα.

Κοιτάζω και τα άλλα, τα ακόμη πιο φρικτά στοιχεία:

Το 80% από τα 50 εκατομμύρια των προσφύγων είναι γυναίκες. Ξέρεις γιατί;
Φοβούνται τον βιασμό. Τους μαζικούς βιασμούς και την πρόκληση ανεπιθύμητης
εγκυμοσύνης που τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν χρησιμοποιηθεί ως όπλα
πολέμου και εθνικής εκκαθάρισης σχεδόν σε όλο τον κόσμο ­ έτσι λέει η έκθεση.

Και πώς να γιορτάσεις όταν κάνεις προσκλητήριο και 60 εκατομμύρια γυναίκες
λείπουν, θύματα βίας ή παραμέλησης μόνο και μόνο επειδή ήταν γυναίκες ­ κι
αυτό η έκθεση το λέει.

Ο κατάλογος της βίας μακρύς: έκτρωση των θηλυκών εμβρύων, φυσικός ξυλοδαρμός,
φόνοι τιμής, εξαναγκασμός σε υποσιτισμό ή σε πορνεία ή σε καταναγκαστική
εργασία έως την έλλειψη πρόσβασης σε ιατρική περίθαλψη. Άσε τον αναλφαβητισμό
και την ανεργία… Στην τρίτη θέση η Ελλάδα.

Όχι, λυπάμαι. Δεν γιορτάζουμε σήμερα…