ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Επάγγελμα… ασυμβίβαστος

Τα έλυσε όλα η Βουλή, όσα αφορούν δηλαδή το πολιτικό χρήμα και πώς
διακινείται, έλυσε επίσης και όσα αφορούν την πραγματική ­ «λεπτή» ­ διαπλοκή
(αυτή λέμε που παραμονές εκλογών διακινεί «πακέτα» και «πακέτα» για τα
προεκλογικά εξοδάκια του υποψηφίου) και βάλθηκε να επιλύσει και το μέγα θέμα.
Οι βουλευτές θα ασκούν επάγγελμα ενόσω είναι βουλευτές, πράγμα που θεωρητικά
αποβαίνει εις βάρος της νομοθετικής τους δραστηριότητας; Ή θα παραιτούνται και
θα αφοσιώνονται στα εντός και εκτός Βουλής καθήκοντά τους (ήτοι συχνότερη
παρουσία στα τηλεοπτικά πάνελ, στα υπουργεία για ρουσφέτια, σε γάμους,
μνημόσυνα και πάσης φύσεως τελετές); Σοβαρό το πρόβλημα, σοβαρότερες οι
αντιδράσεις, το αποτέλεσμα ήταν να διχαστεί η Βουλή. Χάλασαν φιλίες, έσπασαν
(προεκλογικές) συνεργασίες, απειλήθηκαν μέτρα αντεκδίκησης, ειπώθηκαν λόγια
σκληρά. Μια τραγωδία…

Φίλοι κατά φίλων

Κι όλα αυτά, γιατί; Διότι το πήρε πατριωτικά ο Βενιζέλος, να καθαρίσει την ήρα
από το σιτάρι στη Βουλή. Έξαλλος έγινε ο έως πρόσφατα φίλος του Προκόπης
Παυλόπουλος. Τα άκουσε για τα καλά από τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο. Είχε
υποστήριξη από την Ντόρα και τον Βαρβιτσιώτη (τον μεγάλο, όχι τον μικρό). Και
βρέθηκε να υπερασπίζεται μια ιστορία, η οποία έχει τις αγαθότερες των
προθέσεων, αλλά δεν είναι τίποτε περισσότερο από σκιαμαχία, και μάλιστα «περί
όνου σκιάς»…

Διότι αν υποτεθεί ότι με την καθιέρωση του ασυμβιβάστου παύει ως διά μαγείας η
εξάρτηση των βουλευτών από οικονομικά συμφέροντα, μήπως μπορεί να μας πει τι
θα γίνει αν ο βουλευτής πάψει να ασκεί το επάγγελμά του και υποχρεωθεί να πάει
σε εκλογές; Σε ποιον θα απευθυνθεί για (οικονομική) βοήθεια; Και από ποιον θα
περιμένει να λάβει; Ω ναι, από την τρισκατάρατη διαπλοκή! Άρα;

Ποιος είναι πιο οργισμένος;

Άρα για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι η πολιτική ηγεσία είναι κομματάκι
μακριά από αυτό που λέγεται πραγματικότητα. Να, λάβετε ως παράδειγμα τον
Πρωθυπουργό. Αγωνίζεται, και σωστά, να δείξει ότι παρακολουθεί από κοντά τα
πράγματα, ότι έχει γνώση επί όσων συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν, και, τέλος
πάντων, κυβερνάει. Σωστά; Σωστά. Οι δικοί του μάλιστα, που είναι
επιφορτισμένοι με το να γίνεται ευρέως γνωστή η εικόνα ενός Πρωθυπουργού ο
οποίος ελέγχει τα πάντα, και απολύτως, διέρρευσαν τις προάλλες ότι ο κ.
Σημίτης είναι εξοργισμένος με τα όσα συνέβησαν κατά την εφαρμογή του νέου
συστήματος για την καταβολή των συντάξεων στους δικαιούχους. Εξοργισμένος,
δικαιούται να είναι ασφαλώς. Αλλά περισσότερο απ’ ό,τι είναι οι χιλιάδες
γέροντες, ασθενείς, ανήμποροι και φτωχοί συνταξιούχοι, μπορεί να είναι;

Υπάρχουν και κυρώσεις

Εκείνοι που υπέστησαν και ορισμένοι εξ αυτών υφίστανται ακόμη τις συνέπειες
μιας ανίκανης Δημόσιας Διοίκησης, δικαιούνται όχι απλώς να είναι εξοργισμένοι
αλλά και κάτι περισσότερο. Διότι εκείνοι, εκτός των άλλων, είναι και σε
προφανή αδυναμία να λάβουν μέτρα εναντίον τού οιουδήποτε μανδαρίνου. Αλλά ο
Πρωθυπουργός, γιατί; Μήπως του αφαίρεσε κανείς το δικαίωμα να κυβερνάει, άρα
και να επιβάλλει κυρώσεις; Όχι βέβαια. Μήπως επίσης κάποιος του έχει στερήσει
τη δυνατότητα να ελέγχει τους υπουργούς του; Όχι ασφαλώς. Τότε; Είναι που
λέγαμε και στην αρχή. Κάποιοι (συνεργάτες του εννοείται) στην προσπάθειά τους
να καταδείξουν ότι ο Πρωθυπουργός συμπάσχει με τους δοκιμαζόμενους πολίτες,
τον εμφανίζουν ως… ανεύθυνο άρχοντα (το επίθετο «ανεύθυνος» εξυπακούεται ότι
υπέχει την ίδια ερμηνεία με αυτήν που δίνεται από το Σύνταγμα στον πρώτο τη
τάξει πολίτη της χώρας ­ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας)!

Φήμες… φήμες…

Κάτι η οργή του Πρωθυπουργού ­ αληθής ή κατασκευασμένη, μικρή σημασία έχει ­
κάτι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που φανερώνει μια τελμάτωση στο κυβερνητικό
έργο, δεν ήθελε πολύ να τεθούν σε κυκλοφορία, μεσοβδόμαδα, φήμες για
επικείμενο ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Ο Πρωθυπουργός κ. Σημίτης που έχει
επ’ αυτού την άνεση να γνωρίζει μόνος αυτός το πότε θα πραγματοποιήσει τον
ανασχηματισμό ­ και ως εκ τούτου και την άνεση να ειρωνεύεται εκείνους που
«μαντεύουν» τις προθέσεις του ­ δεν «συγκατένευσε» ούτε αυτήν τη φορά στις
σειρήνες που τον καλούσαν να προχωρήσει. Μια άλλη φορά. Ή (σε) μια άλλη κρίση.
Διότι… όσα φτερά και να της δώσει αυτής της κυβέρνησης, δύσκολα θα
αποκολληθεί από το έδαφος…

Ο αητός δεν πετάει

Το ίδιο… δύσκολα που σηκώθηκε και ο αητός του Κώστα Καραμανλή την Καθαρά
Δευτέρα! Άλλη τραγωδία κι αυτή στη Ρηγίλλης. Οδεύουν προς το Συνέδριο και
ακόμη δεν έχουν επιλύσει τα βασικά. Ποιος είναι με ποιον και με ποιους είναι ο
αρχηγός, ώστε να προχωρήσει απερίσπαστος. Στέλεχος του κόμματος έλεγε τις
προάλλες ότι «αυτό που συνδέει τα στελέχη της Ν.Δ., είναι ότι διακρίνονται από
την τάση να περπατούν τοίχο τοίχο, όπως στο Γουέστ». Απορείτε; Όχι εκείνος
πάντως, ο οποίος υποστήριζε ότι «μόνον έτσι, περπατώντας τοίχο τοίχο δηλαδή,
μπορεί να αποφύγεις τα πισώπλατα μαχαιρώματα». Ο ίδιος μάλιστα προβλέπει ότι
«το Συνέδριο θα είναι μια σούπα» και πως «ο Καραμανλής τα έχει φτιάξει τόσο
καλά, που η Ντόρα ούτε το 10% των συνέδρων δεν θα έχει μαζί της». Θρίαμβος της
εσωκομματικής δημοκρατίας, δηλαδή…

Για ένα κρασάκι…

Ο Καραμανλής, ως άνθρωπος, είναι μια χαρά παιδί. Να τον κάνεις παρέα, να πιεις
μαζί του ένα κρασί, να μιλήσεις, να τραγουδήσεις ­ εξασφαλισμένα, θα περάσεις
καλά. Γιατί είναι άνθρωπος της παρέας. Για πρωθυπουργός τώρα, τι να σας πω,
δεν μου φαίνεται. Βεβαίως ο καθένας μπορεί να βελτιώνεται στην πορεία της ζωής
του, αλλά έτσι όπως είναι σήμερα τα πράγματα, πρέπει να καταβάλλει πολλές
προσπάθειες για να πείσει ότι είναι καταλληλότερος από τον Σημίτη. Και μέχρι
τώρα δεν τα έχει καταφέρει…

Ζητείται ηρεμία

Γιατί όλος αυτός ο πρόλογος; Διότι με πρωτοβουλίες όπως αυτές των συνεχών
προτάσεων για Εξεταστικές Επιτροπές στη Βουλή, απομακρύνεται συνεχώς από τον
στόχο του. Ο κόσμος καταλαβαίνει ότι επιχειρείται από την πίσω πόρτα η
επιστροφή σε καταδικασμένες ιστορικά εποχές ­ όπως το ’89 ­ που τις πλήρωσε
ακριβά ο τόπος. Και δεν θέλει. Νιώθει μια απέχθεια. Θέλει προτάσεις, λύσεις,
σοβαρή αντιμετώπιση των θεμάτων. Δεν θέλει καβγάδες στη Βουλή, δικαστήρια,
όξυνση και ταραχή. Ηρεμία επιζητεί. Και συναίνεση. Και ο Καραμανλής δεν έχει
δείξει ακόμη ότι μπορεί να του τα προσφέρει…

Ποιος είναι ο νόμος;

Κάποτε ο Μητσοτάκης, ως Πρωθυπουργός (ο τελευταίος Πρωθυπουργός της Δεξιάς)
είχε πει απευθυνόμενος στους αστυνομικούς «ο νόμος είστε εσείς». Και τι δεν
έγινε στο όνομα αυτού του πρωθυπουργικού αφορισμού. Τέρατα και σημεία. Έκτοτε
ουδείς αποτόλμησε ποτέ, Πρωθυπουργός ή υπουργός, να διατυπώσει παρόμοιο
χαρακτηρισμό. Ωστόσο, η έξαρση της αστυνομικής βίας που παρατηρείται το
τελευταίο διάστημα, δεν έχει προηγούμενο. Από τον οπαδό του Άρη, στη
Θεσσαλονίκη, που του έσπασαν το κεφάλι με τα κλομπς, έως τον 16χρονο Αλβανό
που του κατέστρεψαν τον σπλήνα από το πολύ ξύλο, έχουν μεσολαβήσει μια δεκάδα
ανάλογες ή μικρότερης έκτασης εκρήξεις βίας από αστυνομικούς. «Πρόκειται για
ακροδεξιούς θυλάκους», απεφάνθη ένας υπουργός. Ακροδεξιοί; Επί ΠΑΣΟΚ μπήκαν
στην Αστυνομία. Πότε πρόλαβαν και έγιναν ακροδεξιοί;