ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Είδες πώς … ξεχνάμε;

Αγαπημένη μου Λίνα, ήταν υπέροχο το ψάρι που φάγαμε. Κι ευτυχώς παρά τα
βλοσυρά βλέμματα που συγκέντρωσε η παρέα μας επάνω της, δεν στάθηκε κανένα
κόκαλο στον λαιμό μας. Όμως, πρόσεξα πως σου χάλασε το κέφι με τους θαμώνες
της ταβέρνας. Βλέποντάς τους θυμήθηκες τον καλό μας φίλο Αντώνη Μιχαλακέα, τον
δικαστή εκείνον που μας άφησε πριν από λίγες ημέρες.

Και τον στρατηγό Ιορδανίδη. Κατάλαβα τον συνειρμό σου όταν άνοιξα το αρχείο
των κιτρινισμένων δημοσιευμάτων. Καθόσουν απέναντι από εκείνους τούς πάλαι
ποτέ βασιλικούς επιτρόπους των Εκτάκτων Στρατοδικείων, εν ενεργεία σήμερα. Ο
ένας ήταν συμφοιτητής με τον Αντώνη. Κι όταν τον συνάντησε στις Φυλακές της
Κέρκυρας, καταδικασμένο σε κάθειρξη 10 ετών, έκανε πως δεν τον ήξερε. Ρώτησε
μάλιστα τι γύρευε στο γραφείο του ο «κρατούμενος».

Για τον στρατηγό Ιορδανίδη «κατάδικο», μεγάλο σε ηλικία, τότε, και άρρωστο δεν
δέχθηκε την αποφυλάκισή του λόγω βλάβης της υγείας του για να… τον
«προστατεύσει». «Η ζωή έξω», αποφάνθηκε, «έχει περισσότερο άγχος». Ήταν πιο
ασφαλής στα μπουντρούμια της Κέρκυρας.

Έχουμε γράψει χιλιάδες λέξεις για τον βίο και την πολιτεία τους. Τόσες πολλές
που δεν τις θυμάμαι πια. Αλλά και να τις θυμόμουνα ποιο το όφελος; Και ζουν
και βασιλεύουν και αναρριχώνται και επιβραβεύονται. Επιλέγονται σε καίριες
θέσεις. Και συνεστιάζονται. Με ομοτράπεζους, μάλιστα, συναδέλφους τους με
κύρος και συνέπεια. Φαίνεται πως κανείς δεν θυμάται πια τα έργα και τις ημέρες
τους. Εκτός κι αν σηκώσουν πολύ το κεφάλι. Τότε και τα αρχεία ανοίγουν, και οι
μνήμες επανέρχονται. Ας μείνουμε έξω από αυτό το παιχνίδι. Γιατί φοβούμαι πως
εκτός από τη μνήμη μας θα χάσουμε και το μυαλό μας…

Σε φιλώ, σε εκτιμώ βαθιά και γιατί δεν ξεχνάς…