ΜΑΤΙΕΣ Ευρωπαίοι…

Λέμε, και φουσκώνουμε σαν διάνοι από καμάρι, πως είμαστε… Ογρωπαίοι ­ αχ,
μωρέ Καραγκιόζη, δεν περνάει μέρα που να μη σε συναντήσω στον δρόμο μου ­ αλλά
στην πραγματικότητα απέχουμε πολλά έτη φωτός, ακόμη, από τον πολιτισμό…
Δείτε μόνο δύο πράγματα: πρώτον, πώς οδηγούμε τα αυτοκίνητά μας. Και δεύτερον,
τι συντάξεις δίνουμε στους πατεράδες και τις μανάδες μας και τι τραβάνε αυτοί
οι άνθρωποι, ώσπου να πάρουν στα χέρια τους τα 80, τα 100, τα 120 ή τα 180
χιλιάρικα, που τους αναλογούν…

Από το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής ίσαμε την Τρίτη έγιναν 223 τροχαία
δυστυχήματα! Σκοτώθηκαν 33 άτομα και τραυματίσθηκαν 323! Ήταν, δηλαδή, όπως
συνήθως, ένα… εορταστικό «τριήμερο» γεμάτο πένθος. Οι
περισσότεροι νεκροί, φυσικά, στο επαρχιακό οδικό δίκτυο. Όπου οι τροχονόμοι
είναι λιγότεροι, οι δρόμοι ταλαιπωρημένοι, το σκοτάδι, σε πολλές περιπτώσεις,
πυκνό και τα σήματα της Τροχαίας ξεβαμμένα, στραπατσαρισμένα ή ανύπαρκτα.

Την Καθαρή Δευτέρα, τον Δεκαπενταύγουστο, την Πρωτομαγιά, το Πάσχα κ.λπ., το
πιο φρόνιμο είναι να μην το κουνάει κανείς από το σπίτι του. Γιατί στην
επαρχία, πέρα απ’ όσα ανέφερα πιο πάνω, οι «μάγκες» οδηγοί, που πιάνουν το
τιμόνι στα χέρια τους και όποιον πάρει ο Χάρος, δεν είναι ένας και δύο. Είναι
εκατοντάδες! (Όχι πως στις εθνικές οδούς, με τα περιπολικά, τις μοτοσυκλέτες,
τις διαχωριστικές λωρίδες και τα διαζώματα δεν οδηγούν «μάγκες», «βιαστικοί»
και «ξύπνιοι» ­ ιδίως νεαροί. Αλλά τα πράγματα, γενικώς, είναι πιο
ελεγχόμενα).

Και ενώ γνωρίζουμε ότι οι Έλληνες οδηγοί είναι από τους χειρότερους του
κόσμου, υπάρχουν «κύκλοι» που ισχυρίζονται ότι κοντράρει στον νόμο για τα
«ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα» το φακέλωμα των «δράκων της ασφάλτου»! Κανείς,
φυσικά, δεν είναι υπέρ του ­ οιουδήποτε ­ φακελώματος, δεδομένου ότι στον τόπο
μας οι Αρχές με μεγάλη ευχαρίστηση το παραξηλώνουν. Αλλ’ όχι και «προσωπικό
δεδομένο» η επικίνδυνη και γι’ αυτό εγκληματική οδήγηση…

Και να περάσω στους συνταξιούχους: ήταν φοβερό αυτό που είδαμε τούτες τις
μέρες στα κανάλια. Δεν είναι δυνατόν γέροντες των 75 και των 80 χρόνων να
στέκονται με τις ώρες στην ουρά ­ πολλοί ήταν και ανάπηροι ­ για να πάρουν τη
σύνταξή τους. Ευγενική, δίχως άλλο, η συγγνώμη που τους ζήτησε ο Τ.
Γιαννίτσης. Αλλά με μια συγγνώμη δεν θεραπεύεται η πληγή…

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη απανθρωπιά και μεγαλύτερη ανανδρία ­ δεν
βρίσκω άλλη λέξη ­ από το να ταλαιπωρείται ­ να βασανίζεται, πιο σωστά ­ ένας
συνταξιούχος. Γιατί ο συνταξιούχος είναι ανυπεράσπιστος. Δεν έχει τις
πλάτες κανενός συνδικάτου. Δεν έχει το όπλο της απεργίας. Μεγαλύτερο σεβασμό,
κύριοι της εξουσίας, στον κόσμο των λευκών μαλλιών…