ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ήταν όλοι τους παιδεραστές

Κάνετε λάθος, κύριοι ιεροεξεταστές. Δεν ήταν μόνο ο Κον-Μπεντίτ
παιδεραστής. Αλλά και ο Σαρτρ. Και η Σιμόν ντε Μπωβουάρ. Και ο Φουκώ. Και ο
Ρολάν Μπαρτ. Και ο Αραγκόν. Και ο Ντεριντά.

Σαρτρ και Κον-Μπεντίτ. Προφανώς δίνουν διάλεξη περί παιδεραστίας

Όλοι οι παραπάνω υπέγραψαν το 1977 ένα υπόμνημα με το οποίο διαμαρτύρονταν
γιατί το κράτος θεωρεί τους 12χρονους αρκετά ώριμους για να εγκληματήσουν, όχι
όμως και για να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με όποιον επιθυμούν. Αφορμή είχε
αποτελέσει η καταδίκη τριών ανδρών για σεξουαλικά αδικήματα εναντίον παιδιών
12 και 13 ετών. «Τρία χρόνια φυλακή για μερικά χάδια και φιλιά: φθάνει πια!»,
ανέφερε ένα δεύτερο υπόμνημα που έφερε τις υπογραφές τού Μπερνάρ Κουσνέρ και
του Τζακ Λανγκ.

Ύποπτοι παιδεραστίας οι σημαντικότεροι διανοούμενοι που πέρασαν τις τελευταίες
δεκαετίες από τη Γαλλία; Αυτό θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι έξαλλοι
της γαλλικής Δεξιάς που επιτίθενται εναντίον του Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ για ένα
άρθρο που έγραψε το 1975 και αναφερόταν στην «ερωτική» του σχέση με τα παιδιά
ενός εναλλακτικού νηπιαγωγείου της Φραγκφούρτης. Ας εκφράζουν αυτά τα παιδιά
(που έχουν πατήσει πια τα 30) και οι γονείς τους την ανοιχτή τους υποστήριξη
προς τον ευρωβουλευτή. Στη Γερμανία, τουλάχιστον, η συζήτηση για τον Γιόσκα
Φίσερ και το παρελθόν του διατηρεί στοιχειωδώς έναν πολιτικό χαρακτήρα. Εδώ
έχουν πέσει οι μάσκες. Σε λίγο θα αρχίσουν να καίνε τα βιβλία του Φρόυντ, λέει
ο Ρολάν Καστρό, αρχιτέκτονας και πρώην επικεφαλής της μαοϊκής οργάνωσης «Ζήτω
η επανάσταση».

Πέρα πάντως από το κυνήγι μαγισσών που έχει εξαπολύσει η γαλλική Δεξιά σε μια
προσπάθεια να αποκομίσει πολιτικά οφέλη και να εκδικηθεί για τον Μάη του ’68,
υπάρχει ένα πραγματικό ερώτημα: γιατί ενοχλούν σήμερα κρίσεις και απόψεις που
πριν από τριάντα χρόνια ήταν ευρύτατα αποδεκτές; Τι έχει συμβεί και φθάνουμε
να θεωρούμε ύποπτο κάθε παππού που χαϊδεύει την εγγονή του; Τη δεκαετία του
’70, λέει στη Λιμπερασιόν η ιστορικός Μισέλ Περό, η ελευθερία γνώριζε
ως μοναδικό της όριο την ελευθερία του άλλου. Κυριαρχούσε η κάπως αφελής
εικόνα του καταπιεσμένου παιδιού που πρέπει να ανακαλύψει τον εαυτό του. Η
άποψη αυτή δεν είχε τίποτα το κακό, καμιά προσπάθεια δικαιολόγησης της
παιδεραστίας. Με την πάροδο των ετών, όμως, έγινε φανερό πως οι ισχυρότεροι
εκμεταλλεύονταν αυτή την ελευθερία και ότι στο όνομά της οι ενήλικες ασκούσαν
την εξουσία τους μέσα από το σεξ. Αυτό δεν σημαίνει ότι σήμερα διαπράττονται
περισσότερα σεξουαλικά αδικήματα εναντίον παιδιών. Υπάρχει απλώς μεγαλύτερη
επίγνωση ότι το παιδί είναι κανονικός άνθρωπος. Και ότι ο άνθρωπος αυτός δεν
είναι ένας ενήλικος με περιορισμένα δικαιώματα, αλλά ένα αυτόνομο άτομο.

Ίσως να υπάρχει και κάτι ακόμα. Η ιδέα ότι στη σημερινή κοινωνία όπου έχουν
εμπορευματοποιηθεί τα πάντα, και όπου όλα είναι «βρώμικα», το παιδί έχει
αναγορευθεί σε σύμβολο της αγνότητας. Ακόμη και η υποψία προσβολής ή βεβήλωσής
του είναι αφόρητη.