Ουδείς νομιμοποιείται να διαπραγματευτεί το όνομά μας

Η ελληνική, ως φαίνεται, πρόταση να ονομασθούν τα Σκόπια Μακεδονία με κάποιον
γεωγραφικό προσδιορισμό αποκαλύπτει την εγγενή παθογένεια της διπλωματίας μας
και την έλλειψη στοιχειώδους φαντασίας εκ μέρους της. Αδυνατεί ο κοινός νους
να αντιληφθεί το σκεπτικό των ημετέρων. Η Ελλάς προσφέρει τα τελευταία δέκα
χρόνια στο γειτονικό κράτος τα πάντα. Και πρωτίστως τον πνεύμονα αναπνοής του,
τον λιμένα της Θεσσαλονίκης, χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Φυσικά την ίδια στιγμή
τα Σκόπια, υπείκοντα στα κελεύσματα της Άγκυρας, αρνούνται να αναγνωρίσουν
διπλωματικά την Κυπριακή Δημοκρατία και τίποτε σχεδόν από τα μεγάλα έργα τους
δεν ανέθεσαν σε ελληνικές εταιρείες. Και φτάνουμε τώρα να τους προσφέρουμε νέο
πολλαπλό πακέτο οικονομικών και πολιτικών παροχών για να αποδεχτούν αυτό που
διακαώς επιθυμούν. Δηλαδή να ονομάζονται Μακεδονία!

Αυτό σε μια στιγμή όπου το υπαρκτικό πρόβλημα του σκοπιανού κράτους είναι
οξύτερο παρά ποτέ.

Εξηγούμεθα:

Πρώτον: Το Μακεδονία με επιθετικό προσδιορισμό σημαίνει σκέτο Μακεδονία.
Ουδείς από τα Σκόπια πρόκειται να χρησιμοποιήσει το επίθετο. Οι ξένου εξάλλου
όπως απέδειξε, και όφειλε να το εκτιμήσει το ελληνικό ΥΠΕΞ, αυτά τα χρόνια, η
ονομασία ΠΓΔΜ, θα χρησιμοποιούν «χάριν ευφωνίας» σκέτο το Μακεδονία.

Επομένως οι ημέτεροι, αν προχωρήσουν τελικά σε τέτοια «λύση», όχι απλώς δεν
τετραγωνίζουν τον κύκλο, αλλά… κυκλώνουν το τετράγωνο! Άρα πρόκειται για
περιφανή νίκη των Σκοπίων.

Δεύτερον: Οι Σκοπιανοί ξέρουν πολύ καλά ότι και αν ακόμη τους αναγνωρίσουν και
οι 190 χώρες του κόσμου ως Μακεδονία, η αναγνώριση αυτή θα αποτελεί μόνον το
5% της εθνικής τους ταυτότητας. Το 95% θα το κρατάει η Ελλάδα. Γι’ αυτό
επείγονται. Εμείς γιατί επειγόμεθα για λύση εθνικώς επιζήμια;

Τρίτον: Φαίνεται ότι η προτεινόμενη ονομασία αφήνει άθικτο τον πυρήνα του
γειτονικού κρατικού μορφώματος. Δηλαδή το περιεχόμενό του, που είναι το έθνος
και η γλώσσα. Προδήλως διατηρείται το εν χρήσει ψευδώνυμο δι’ αμφότερα. Και
αυτονοήτως όλο το σταλινικής εμπνεύσεως δόγμα των «τριών Μακεδονιών».

Τέταρτον: Εξ αντικειμένου ιστορικά η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική. Ο
Στάλιν ενέπνευσε στον Τίτο την κατασκευή του αποκληθέντος μακεδονικού έθνους
και το δόγμα των 3 Μακεδονιών. Και πειθανάγκασε τον Δημητρώφ της Βουλγαρίας να
το υιοθετήσει: «Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση δεν υπήρχε έθνος Λευκορώσων,
αλλά εμείς το αποφασίσαμε και τώρα κανείς δεν το αμφισβητεί» (Στάλιν στο
«Απόρρητο Ημερολόγιο» του Δημητρώφ, σελ. 22).

Αυτή η ψευδώνυμη Μακεδονία έκτοτε καλλιέργησε και εξακολουθεί διά παντός
μέσου, κυρίως της σχολικής εκπαίδευσης, να καλλιεργεί τον αλυτρωτισμό. Είναι
περιττό να υπενθυμίσουμε ότι η όλη σύλληψη έγινε με στόχο, όπως τω καιρώ
εκείνω απεφάνθη και η Ουάσιγκτον, την απόσπαση της Μακεδονίας από την ελληνική
επικράτεια.

Πέμπτον: Αντί να κανακεύουμε τις παιδικές αρρώστιες μιας ασταθούς δημοκρατίας
που κινδυνεύει να διαλυθεί από τους ενόπλους UCΚάδες πρέπει να υποδείξουμε
στην κυβερνώσα, επί του παρόντος, σλαβική νομενκλατούρα ότι το μέλλον της
χώρας τους δεν βρίσκεται στα παραμύθια που τη γέννησαν αλλά στην
πραγματικότητα που τη συγκροτεί. Η ανάγκη επιβίωσής της επιβάλλει να
θεμελιωθεί η πορεία της στην αλήθεια της πολυεθνικής της σύνθεσης. Κάθε
απόπειρα να οργανωθεί στο κατά συνθήκην ψεύδος μιας τάχα μονοεθνικής βάσης,
μόνον βραχύβια αποτελέσματα θα έχει.

Αργά ή γρήγορα, η αλήθεια θα εκδικηθεί το ψεύδος. Και τότε ο κίνδυνος να
γίνουν τα Σκόπια πυριτιδαποθήκη τινάζοντας στον αέρα τη σταθερότητα της
περιοχής είναι βέβαιος. Το 2010 η πλειοψηφία των πολιτών του κράτους θα είναι
αλβανική. Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος πώς θα αντιδράσει ο ασυγκράτητος
αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός, ο λανθάνων βουλγαρικός εθνικισμός και ο
ταπεινωμένος σερβισμός. Για τον Ελληνισμό δεν μιλούμε, διότι θα τηρεί εκ του
μακρόθεν τα γιγνόμενα!

Κατά συνέπειαν η πραγματική συνεισφορά στο μέλλον των Σκοπίων είναι να
απαλλαγούν από τη φρεναπάτη της μυθιστορηματικής τους καταγωγής και να
προσγειωθούν στην ωμή πραγματικότητα. Ομαλά και λογικά. Τότε θα παύσουν να
αναζητούν μεγαλομανή ψευδώνυμα. Θα αρκεσθούν σε όποιο ταπεινό, αλλά αληθινό
όνομα.

Μόνο σ’ αυτή την εκδοχή οι εθνότητες που συναπαρτίζουν τον λαό των Σκοπίων θα
αποκρούουν συνειδητά κάθε παρεμβατική διάθεση των μητέρων-πατρίδων τους,
θέτοντας ύψιστη προτεραιότητα την ειρήνη και την πρόοδό τους, μέσα στο δικό
τους κράτος. Ενδεχόμενη εκχώρηση εκ μέρους μας του ονόματος Μακεδονία δεν
μπορεί εκ των πραγμάτων να εξυπηρετήσει τη σταθερότητα στην περιοχή, ούτε την
ασφάλεια της χώρας μας. Αντιθέτως, θα νομιμοποιήσει τη μεγαλύτερη πλαστογραφία
της ιστορίας εναντίον της ιστορίας. Πλαστογραφία μετά χρήσεως. Και θα
κυοφορήσει μακροπρόθεσμα συσχετισμούς απειλών κατά της ακεραιότητας και των
ζωτικών συμφερόντων μας.

Οι διαχειριζόμενοι το ζήτημα στην Αθήνα πρέπει να αντιληφθούν το μέγεθος της
παράνοιας να ονομάσουμε οι Έλληνες τους σφετεριστές των αναπαλλοτρίωτων
ιστορικών μας τίτλων Μακεδόνες. Συμπέρασμα: Και αν ολόκληρη η ανθρωπότητα τους
ονόμαζε έτσι, εμείς δεν πρέπει να διαπράξουμε αυτό το έγκλημα. Γιατί αν για
τους άλλους είναι πλημμέλημα, για μας θα είναι κακούργημα. Ποιος λοιπόν
αντέχει στην κρίση της ιστορίας;