Βετεράνοι της ζωής και οίκοι ευγηρίας

Σε ποια κατάσταση ζουν οι άνθρωποι που βρίσκονται στα γηροκομεία; Γράφει η
κ. Πηνελόπη Μηνασίδου-Μαυρίδου, ιατρός:

«Υπάρχουν οίκοι ευγηρίας πολύ καλοί, που όποια ώρα τους επισκεφθείς θα βρεις
ανήμπορους τρόφιμους, όμως καθαρούς, περιποιημένους, χωρίς την αγωνία
ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, την απόγνωση για το κατάντημά τους, την
απελπισία τους. Εκεί όπου οι ηλικιωμένοι νιώθουν ευχάριστα και δεν θέλουν να
γυρίσουν στα σπίτια τους… Λόγω της δουλειάς μου, μου είναι γνωστοί αυτοί οι
χώροι. Πλεονάζουν στο εξωτερικό, όμως τους ψάχνεις απεγνωσμένα στη χώρα μας.

Εδώ καταλήγουν οι περισσότεροι στις κλινικές με τα μεγάλα ονόματα, με τα φώτα
«της ράμπας» να λάμπουν την ώρα του επισκεπτηρίου, όπου η διαφήμιση πείθει
τους συγγενείς του ηλικιωμένου, ότι δεν πρόκειται να του στερήσουν κανένα
αγαθό. Κι όμως, του στερούν το πολυτιμότερο αγάθο: την ελευθερία του. Όλοι οι
ανήμποροι ηλικιωμένοι είναι δεμένοι στα κρεβάτια τους, χειροπόδαρα. Μερικοί
είναι δεμένοι στις καρέκλες, την ώρα του διαλείμματος. Η άνοιά τους δεν είναι
συνεχόμενη. Έχουν πολλές στιγμές διαύγειας. Ξέρουν ότι είσαι επισκέπτης και σε
εκλιπαρούν να τους λύσεις ή να καλέσεις την αδελφή, γιατί θέλουν να πάνε στην
τουαλέτα ή γιατί θέλουν να πιουν γιατί διψούν. Και κλαίνε, κλαίνε με
αναφιλητά. Σπαράζουν. Οι αδελφές λιγοστές. Έχουν συνηθίσει το καθεστώς. Με τη
δικαιολογία ότι αν τους αφήσουν θα πέσουν, απελευθερώνονται από τα τελευταία
υπολείμματα ενοχής για την ισοπέδωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, στον χώρο
της δουλειάς τους.

Εγώ προσωπικά, επειδή δεν μπόρεσα να ταυτισθώ με το σύστημα, ως ελεγκτής του
ΙΚΑ, παραιτήθηκα. Δεν ξέρω τι μπορεί να επιτύχει ένας εισαγγελέας. Οι άνθρωποι
που ανήκουν στον χώρο της περίθαλψης, εκτός ολίγων εξαιρέσεων, νοσούν από
έλλειψη αισθημάτων.

Δεν μπορώ να φαντάζομαι τους αγωνιστές μιας ολόκληρης ζωής, περιφρονημένους,
ισοπεδωμένους, αγνοημένους. Η αγνόηση είναι χειρότερη από τον θάνατο. Τότε
γιατί εναντιωνόμαστε στην ευθανασία;».